ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15.  …και το κακό τριτώνει

 

     Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει τις περίεργες και

αντιφατικές αντιδράσεις που εκδηλώνουν σε σχέση με το φαί

όσοι έχουν υποστεί ένα ισχυρό σοκ.

     Υπάρχουν εκείνοι των οποίων το στομάχι υπό την επίδραση

μιας απρόβλεπτης έντασης δηλώνει “κλειστόν” για απεριόριστο

χρονικό διάστημα και άλλοι πάλι που το στομάχι τους λύνεται

και λειτουργεί ως αντικαταθλιπτική καταβόθρα.

     Μερικοί λοιπόν που προφανώς ανήκαν στη δεύτερη κατηγορία

(μεταξύ των οποίων και ο δήμαρχος μαζί με τον αρχηγό της

αστυνομίας) και εκτός αυτού διέθεταν και αξιοθαύμαστο θάρρος,

είχαν αποτολμήσει μια εκ νέου “είσοδο” στο φουαγιέ απ’όπου

είχαν επιστρέψει εφοδιασμένοι με ποτά και μεζέδες.

     Τώρα τα κατανάλωναν με βουλιμία καθισμένοι κατάχαμα,

παρόλο που το γρασίδι ήταν ακόμη κάπως υγρό από τη

μεσημεριανή βροχή.

     Άλλοι, είχαν ανοίξει αβαθή πηγαδάκια γύρω από τα οποία

συζητούσαν στα όρθια τα όσα είχαν μόλις συμβεί.

     Το φορτηγάκι της Τηλε-Θαύμα ΤV, του μόνου τηλεοπτικού

σταθμού που μετέδιδε  απευθείας την τελετή (τα άλλα κανάλια,

συμπεριλαμβανόμενων και των κρατικών μαγνητοσκοπούσαν μόνο

αποσπάσματα για τα δελτία ειδήσεων), είχε παρακάμψει το

κτίριο και είχε εγκατασταθεί τώρα στην πίσω πλευρά

συντονίζοντας τις εικόνες που ο Αντενάκος και ο Βύσμας

εξακολουθούσαν να στέλνουν απτόητοι και περιχαρείς που είχαν

αποθανατίσει τόσο εντυπωσιακά γεγονόυτα.

     Οι πιο πολλοί δημοσιογράφοι είχαν συγκεντρωθεί γύρω

απ’τους δύο υπουργούς οι οποίοι και κατέθεταν την μαρτυρία

τους αδιαμαρτύρητα.

     Ο Δέλτας είχε καταφέρει να ξεμοναχιάσει και να βάλει σε

αντιπαράθεση μπροστά στις κάμερες, τους καθηγητές του Τομέα

Εγγελαδικών Παρορμήσεων και Ταρακουνητικής Επιστήμης με

εκείνους του Ινστιτούτου Προβλέψεως Αμφίσημων Κουνημάτων που

έφερε το όνομα του διάσημου  Φιλανδού σεισμολόγου Ριχτεμού

Κιαλά-Ριχτέρ.

     Ο καθηγητής Τειρεσίας Στραβός, του Ινστιτούτου,

ισχυριζόταν ότι είχε προβλέψει το φαινόμενο.  Για όσους δεν

τον πίστευαν επικαλούνταν τη μαρτυρία της γυναίκας του:

     Μόλις χτες της είχε πει ότι αν τυχόν η διοίκηση του

Πανοιδιποδιακού (της ομαδάρας που υποστήριζε και η οποία

έπαιζε με τη φανέλλα του κολύριου Τσι-μπλέξ) ξεπουλήσει τον

παιχταρά Σάκη Πλατυπόδη, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕΙΣΜΟΣ!

     Και αυτοί οι μπουμπούνες τον είχαν πουλήσει σήμερα το

πρωί!

     Και μάλιστα στον χειρότερο αντίπαλο, την ξεφτιλισμένη

ομάδα του ΜΠΕΛΑ (Μοναδική Ποδοσφαιρική Ενωση Λεχριτικών

Αποκλίσεων, με σπόνσορα την αλεξίσφαιρη  πάνα-βρακάκι ΛΕΧΡ).

     Τι να περιμένει λοιπόν κανείς μετά από τέτοιες

ενέργειες;  Ο σεισμός είναι το λιγότερο. Θα έπρεπε να

αναμένονται κι άλλα δεινά.

     Τι θα λέγατε για ένα σμήνος ακρίδων λόγου χάριν ή για

ένα λιμό μαζί με ένα λοιμό;

     Τα μέλη του Τομέα Εγγελαδικών Παρορμήσεων κ.λ.π.

προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να θέσουν σε αμφισβήτηση του Στραβού

το δίκιο, αποδεικνύοντας την αμφίβολη επιστημονικότητα των

επιχειρημάτων του, όταν η είσοδος των οργάνων της τάξης

προσήλκυσε το γενικό ενδιαφέρον.

     Ο Δέλτας ζήτησε συγνώμη από τους σεισμολόγους και

έστρεψε τη προσοχή και το μικρόφωνό του προς τους

νεοφερμένους.

     Αυτοί, αφού πρώτα απέδωσαν τον δέοντα χαιρετισμό στον

βουλιμικό Αρχηγό τους που εξακολουθούσε να καταναλώνει ό,τι

μπορούσε καθισμένος οκλαδόν στο χόρτο, παρέα πάντα με τον

δήμαρχο, απευθύνθηκαν στον Φυροζύμη.

     Ο Πρύτανης, αν και ασθμαίνων, προσπάθησε με μισόλογα να

περιγράψει στον υπαστυνόμο τι είχε συμβεί.  Ο Δέλτας πήρε

θέση ανάμεσά τους, προσφέροντάς τους εναλλαξ το μικρόφωνο.

     “Παρακαλώ ηρεμείστε. Ηρεμείστε και πείτε μου τι ακριβώς

συνέβη” είπε ο Καραμούζος.

     “Τι να σας πω, λέγω, κύριε αστυνόμε μου.

     >Μέσα ήμασταν, έξω βρεθήκαμε.

     >Βαρωνάκο άσπρο είχαμε, κίτρινος ο Βαρωνάκος.

     >Μια χαρά πηγαίναμε, τρεις τρομάρες μας βρήκαν.”

     Έμεινε μια στιγμή σιωπηλός προσπαθώντας να ανακτήσει την

επιστημονική ακριβολογία.

     “Τρεις; Ας μετρήσουμε: Μία ο αξιότιμος συνάδελφος που

χρύσισε και έμεινε ξερός και μία ο πολυέλαιος που κόντεψε να

μας έρθει κατακέφαλα μας κάνουν δύο. Διορθώνω για να είμαι

ακριβής κύριε αστυνόμε μου: Δύο τρομάρες. Αλλά που θα πάει το

κακό; Θα τριτώσει. Φτού στον κόρφο μου!”

     Ήταν φανερό ότι υπό την πίεση των ανωμάλων καταστάσεων ο

πρύτανης ξαναγυρνούσε στις προλήψεις και την ντοπιολαλιά της

αγροτικής του καταγωγής.

     “Για να δούμε αν κατάλαβα καλά. Είπατε για κάποιον

Βαρωνάκο. Τι έπαθε αυτός;”

     “Πιτουρίδιο” παρενέβη ο Νυστερόπουλος που είχε παραμείνει

κολλητός με τον πρύτανη.

     “Πιτουρίδιο;”

     “Πρόκειται για νέο προϊόν” είπε ο Νυστερόπουλος και μετά

δάγκωσε τη γλώσσα του παραβλέποντας τον κίνδυνο να μείνει

ξερός επί τόπου.

     “Δηλαδή τι έπαθε ο εν λόγω Βαρωνάκος;”

     “Σέκος” είπε επιγραμματικά ο Πρύτανης.

     “Τέζα” επανέλαβε και ο Μάγος της Αμέσου (Πλαστικής-

Χειρουργικής) Επεμβάσεως.

     “Και που βρίσκεται το θύμα;”

     Ο Φυροζύμης του έδειξε προς την αίθουσα.

     “Εκεί. Το μοιραίο συνέβει κατά την διάρκειαν της

τελετής.”

     Ο Υπαστυνόμος άρχισε να αγανακτεί.  Δεν μπορούσε να

“πιάσει” τον τρόπο με τον οποίο οι πανεπιστημιακοί

συνομιλητές του παράθεταν τα γεγονότα.

     “Θέλετε να πείτε ότι μέσα στην αίθουσα έγινε κάποιο

έγκλημα με θύμα ένα συνάδελφό σας; Τότε γιατί είστε όλοι έξω;

Δε ξέρετε πως σ’αυτές τις περιπτώσεις δε πρέπει να

απομακρυνθεί κανείς από τον τόπο του εγκλήματος;”

     “Μα κύριε αστυνόμε… Ο πολυέλαιος…

     “Ποιός;”

     “Ο πολυέλαιος που κουνιόταν.  Ο σεισμός.

     “Ποιός σεισμός; Έγινε κανένας σεισμός;”

     Οι δύο πανεπιστημιακοί έμειναν με τα στόματα να χάσκουν

όπως οι έξοδοι κινδύνου μετά την καταστροφή. Ετσι το

μικρόφωνο του Δέλτα που είχε στραφεί προς το μέρος τους

έμεινε προς στιγμήν ανενεργό.

     “Άιντε-άιντε…” είπε έπειτα ο Νυστερόπουλος.

     “Τού-τος εδώ είναι και δύσκολος να καταλάβει” απεφάνθη ο

Φυροζύμης.

     “Και ο συνάδελφός σας, ο νεκρός εννοώ, που είναι;”

ρώτησε ο Καραμούζας προσπαθώντας να αδράξει μια άκρη απ’ το

νήμα του κουβαριού.

     Ο Φυροζύμης τον έπιασε από το χέρι. “Ελάτε μαζί μου

κύριε Αστυνόμε. Θα σας τον δείξω.”

     Απομακρύνθηκαν χεράκι-χεράκι προς την αίθουσα.  Ο

Kαραμπόλας και ο Καραχάνος με το στόμα μπουκωμένο από τα

καναπεδάκια που τους πρόσφεραν ορισμένοι καλοθελητές

ακολούθησαν τον αρχηγό τους.

     Ο Δέλτας έκανε νόημα στον Βύσμα ότι ήταν ώρα να τον

καντράρει για μια σύντομη αποφώνηση:

     “Αυτά για την ώρα αγαπητοί τηλεθεατές.  Θα παραμείνουμε

εδώ και θα συνδεθούμε και πάλι μαζί σας ζωντανά αν προκύψει

ο,τιδήποτε νεότερο.  Από το Στρούμφειο για το `Τηλε-Θαύμα’,

Παύλος Δέλτας.”

     Μετά είδε από μακρυά την Καλλιόπη να ξεκαβαλάει το

μηχανάκι της και να πλησιάζει τρέχοντας.

     “Αγόρι μου είσαι εντάξει;”

     “Καλιόπη, τι θέλεις εδώ;”

     “Έβλεπα την εκπομπή σου και μετά απ’όλα αυτά ανησύχησα

και ήρθα.”

     “Εσύ είσαι καλά; Στο σπίτι είχαμε ζημιές;”

     “Ζημιές; Στο σπίτι; Α, όχι. Ξέρεις στο σπίτι δεν

καταλάβαμε τίποτα. Ο σεισμός πρέπει να ήταν εντοπισμένος εδώ.

     “Πάλι καλά” αναστέναξε ο Δέλτας. Έρριξε μια ματιά γύρω

του και μετά γύρισε προς τον Βύσμα που συμμάζευε τον προβολέα

του.

     “Θόδωρε, είδες το φίλο μου τον Κίμωνα;”

     “Τον είδα να μπαίνει θτο κτίριο από εκείνη την πόρτα θτο

βάθος.”

     “Καλά, εδώ όλοι βγήκανε και μάλιστα πατείς με – πατώ σε,

αυτός ο ανάποδος μπήκε μέσα;” απόρησε ο Δέλτας “Πάντα κόντρα

στο ρεύμα, παναθεμά τον.”

     Αλλά να που εκείνη η πόρτα στο βάθος άνοιξε και

εμφανίστηκε ο Αημαρκσίδης μαζί με την Ασπασία.

     Ο Δέλτας πήρε μια βαθειά ανάσα.  Το ζεύγος πλησίασε.

     “Είδα που δεν έβγαινε και πήγα να την πάρω. Γειά σου

Καλλιόπη.  Τηλεφώνησα και σπίτι. Όλα εντάξει, ούτε που

κατάλαβαν το σεισμό”.

     Η Καλλιόπη είχε πιάσει την Ασπασία απ’το μπράτσο και

αντάλλασαν πονηρά χαμόγελα.

     “Ακούστε παιδιά” είπε ο Δέλτας “Είχαμε πει με τον Κίμωνα

να βγαίναμε απόψε το βράδυ. Και θάταν ωραία να βγαίναμε όλοι

μαζί.  Αλλά δυστυχώς μετά από αυτά τα γεγονότα το βλέπω

δύσκολο. Πρέπει να δούμε τι θ’απογίνει με την αστυνομία και

μετά πρέπει να γυρίσω στο στούντιο και να ετοιμάσω τη

παρουσίαση του θέματος για τα επόμενα δελτία ειδήσεων.  Αν

θέλετε να ρθείτε μαζί μου…”

     “Θα πάμε να πιούμε ένα καφέ με την Ασπασία και να τα

πούμε λιγάκι”, είπε η Καλλιόπη

     “Κι εγώ πρέπει να πάω και λίγο απ’το σπίτι” είπε ο

Αημαρκσίδης με κάποια ίχνη τύψεων στη φωνή.

 

     Φασαρία ακούστηκε από την πλευρά της αίθουσας τελετών.

     “Μα τι μου λέτε κύριε Πρύτανη; Είναι δυνατόν; Αφού μέσα

δεν υπάρχει κανείς.  Ψάξαμε παντού.”

     “Δεν ξέρω τι να πώ κύριε Αστυνόμε. Ήταν ακριβώς εκεί.

Πάνω στην εξέδρα.  Ρωτήστε όποιον θέλετε.  Και σίγουρα δεν

ήταν σε θέση να φύγει μόνος του.”

     Ο δημοσιογράφος κατάλαβε ότι υπάρχει νέο πρόβλημα και

πλησίασε σβέλτος για να προλάβει τους συναδέλφους του, από τα

άλλα Μέσα, που είχαν σκορπιστεί τριγύρω και εξακολουθούσαν να

παίρνουν συνεντεύξεις από τους διακεκριμένους αυτόπτες

μάρτυρες των γεγονότων.

     “Τι ανακαλύψατε κύριε Υπαστυνόμε;”

     “Απολύτως τίποτα. Μέσα δεν υπάρχει κανείς. Ούτε νεκρός

ούτε ζωντανός.”

     Ο Δέλτας μπήκε τρέχοντας στην αίθουσα.

     Το μόνο που του φάνηκε πως υπήρχε στη θέση όπου είχε

τοποθετηθεί ο Βαρωνάκος ήταν κάποιες κιτρινωπές αποχρώσεις.

     Απ’ έξω ακούγονταν οι φωνές του Φυροζύμη.

     “Νάτο!  Το ‘λεγα. Κάποιος έκλεψε το μακαρίτη. Τρίτωσε το

κακό!”

 Β.Ν. (Το πολυτεχνείο τρέμει – Τέλος του πρώτου μέρους)

 

******