Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Δημόσιο μάθημα ή Το πανεπιστήμιο στην πλατεία

Posted by vnottas στο 11 Ιανουαρίου, 2009

Τη Τρίτη το μεσημέρι, θα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο για να μη βαρύνω, θα πιω έναν διπλό καφέ με ολίγη, θα φορέσω το μαύρο χοντρό μπουφάν, θα καλύψω το ¨ανοιχτό¨ τμήμα του κεφαλιού μου με την γνωστή τραγιάσκα και θα κατεβώ στην Πλατεία Αριστοτέλους. Έκανα τώρα δα κλικ στον σύνδεσμο με τον καιρό της Θεσσαλονίκης (εδώ παρακάτω δεξιά: οι καιροί που αλλάζουν) και πληροφορήθηκα ότι οι οιωνοί υπόσχονται για την Τρίτη θερμοκρασία ανάμεσα στους 6 και τους 7 βαθμούς και, μαζί, μια μικρή πιθανότητα χιονιού. Δε με πτοούν οι προβλέψεις, είναι χειμώνας, θα μπορούσαν να είναι και χειρότερες.

Το γεγονός που θα με τραβήξει την Τρίτη το απομεσήμερο (15:30) προς κάποιο σημείο της Πλατείας Αριστοτέλους (γράφω απόγευμα Κυριακής –το που ακριβώς δεν έχει οριστεί ακόμη) είναι ότι οι φοιτητές της σχολής μου αποφάσισαν να μιλήσουν με την κοινωνία της πόλης (βλέπε σχετική αλληλογραφία στη σελίδα ¨Γράψε μου¨). Για το διάλογο αυτό προτίθενται να  χρησιμοποιήσουν μια μορφή επικοινωνίας που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει απόλυτα με την κοινή (δική μου και δική τους) πανεπιστημιακή ιδιότητα: το δημόσιο μάθημα (τα παιδιά το αποκαλούν αντιμάθημα, ας πούμε ότι πρόκειται για μια προσπάθεια δημοσιοποίησης και δημοκρατικής αξιοποίησης της πανεπιστημιακής γνώσης ). Ανεξάρτητα από το εάν θα είμαστε λίγοι ή πολύ λίγοι, θεωρώ ότι η συμβολική αξία της προσπάθειας είναι μεγάλη.

Σε πρόσφατες συζητήσεις με τους φοιτητές της σχολής μου είχα υποστηρίξει ότι είναι χρήσιμο να ενισχυθούν οι δεσμοί του πανεπιστημίου με την κοινωνία και ότι οι περίοδοι των κινητοποιήσεων δίνουν μια καλή ευκαιρία για την ανάπτυξη τέτοιων σχέσεων.

Βέβαια, η έκφραση «η ανώτατη εκπαίδευση και η ευρύτερη κοινωνία οφείλουν να μην είναι απομονωμένες, αλλά να βρίσκονται σε διαρκή δημιουργικό διάλογο» είναι μάλλον κοινότοπη, αυτονόητη. Πολύ περισσότερο που μερικοί έχουν ήδη σπεύσει να την ερμηνεύσουν ως προτροπή για την «επιχειρηματικοποίηση» των πανεπιστημίων.  

Η δική μου άποψη απορρέει από τη διαπίστωση ότι η Τεχνολογία και η Επιστήμη αποτελούν Πρόοδο μόνο αν υπόκεινται σε δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο. Άρα το πανεπιστήμιο δε μπορεί να συζητά μόνο με τους ιδιώτες χορηγούς (και τις ποικίλες ιδιοτέλειές τους), αλλά οφείλει να ανοίγεται στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο.

Είπα στα παιδιά ότι θα επιθυμούσα να μιλήσω ακριβώς για αυτό: Για τις σχέσεις της επιστήμης και της κοινωνίας.  Ελπίζω ότι οι φοιτητές μου θα έχουν εξασφαλίσει μια ντουντούκα (που αυτή τη φορά δε θα φωνάξει συνθήματα) και θα έχουν προσκαλέσει ως ομιλητές όσο περισσότερους πανεπιστημιακούς δασκάλους γίνεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: