Βασίλης Νόττας: Το Ιστολογοφόρο

Κοινωνία, Επικοινωνία, Φαντασία και άλλα

Posts Tagged ‘Ποίημα’

Το μυστικό του κόσμου

Posted by vnottas στο 18 Ιουλίου, 2016

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

images (9)

ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ

Μεσ’ τ’ ανοιξιάτικο λιβάδι

ένα γελαστό χαμομήλι είπε

σε μια ναζιάρα άσπρη μαργαρίτα

σκύψε λίγο για να σου αποκαλύψω

το μυστικό του κόσμου

σκύψε λίγο για να μάθεις κι εσύ

ότι τίποτα δεν έχω να σου πω

και δώσε μου ένα κροκάτο φιλί.

Μη με προδώσεις όμως

ασ’ τους άλλους να πιστεύουν

ότι σου εκμυστηρεύτηκα το μυστικό του κόσμου.

Θα ζήσουν με την ελπίδα

ότι κάποτε θα το μάθουν κι αυτοί

μέχρι ν’ αλλάξουν οι εποχές

μέχρι να φύγει η άνοιξη.

Αυτό είναι το μυστικό μου

το μυστικό του κόσμου.

images (11)

 

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Έρχομαι από το φεγγάρι (κι έχει μια Γη απόψε!)

Posted by vnottas στο 27 Ιουνίου, 2016

ατμός-μηχανών-23805022

Δύο απ’ τα ¨ποιήματα του τρένου¨ του Νίκου Μοσχοβάκου

.

ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Ξεκίνησα το ταξίδι μου

από το φεγγάρι.

Είχα ξεχαστεί για πολύ καιρό

στις γυμνές κοιλάδες του

χωρίς να σκέφτομαι να γυρίσω.

Έκανα παρέα με δαίμονες

που με σκλάβωσαν με την κατανόησή τους

και μού ‘φεραν σα δώρο τη λησμονιά.

Μέρες και νύχτες πέρναγαν

χωρίς ημερομηνίες

μ’ ατέρμονες αναζητήσεις

και αποφασιστικά διλήμματα.

Μέχρι που μου πήρε τα μυαλά

μια φεγγαρονεράιδα

με χαλκοπράσινα μαλλιά

και σπάνιου χαμόγελου μάτια.

Εγκατέλειψα τους δαίμονές μου

και προσκολλήθηκα πάνω της.

Μέτραγα τις ανάσες της,

τα βήματά της, τις χειρονομίες της,

αργότερα τις απουσίες

και τις απιστίες της.

Ο χρόνος ξαναγύρισε στη ζωή μου

μαζί κι η νοσταλγία

για μια επιστροφή στο παρελθόν.

Έτσι κάποια στιγμή απέδρασα

κι άρχισα πετώντας

να απομακρύνομαι από το φεγγάρι.

Το ταξίδι μου ίσως κρατήσει πολύ

ίσως αιώνες, γιατί μπερδεύομαι

με τους νόμους της βαρύτητας.

Όμως είναι βέβαιο πως θα γυρίσω

να με περιμένετε λοιπόν

εκεί στο παλιό μας στέκι

να τα πιούμε.

Έχω να σας διηγηθώ πολλά

που έμαθα σ’ αυτήν την περιπέτεια

και πρώτα απ’ όλα

να σας μεταφέρω

την προσωπική μου μαρτυρία

για το πόσο πληκτική είναι η αθανασία.

Ξεκίνησα το ταξίδι μου από το φεγγάρι.

Έρχομαι.

κ

 

 

ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΓΗ ΑΠΟΨΕ

 

Έπαιζε ολομόναχος κιθάρα

πάνω σε έναν λόφο του φεγγαριού

ο μελαγχολικός άγγελος της ανησυχίας

κολλημένες πάνω στο μυαλό του

σαν επίμονοι αχινοί, οι υποψίες

γέμιζαν τη μελωδία του νοσταλγία

την όμορφη αυτή σεληνιακή νύχτα.

Συνόδευε αεράκι δροσερό τη μουσική

κι είχε μια γη ολοστρόγγυλη στον ουρανό

που σε τρέλαινε με το άλικο φως της.

Λες να υπάρχει ζωή εκεί πάνω;

αναρωτιόταν ο κιθαρίστας άγγελος

και τα δάχτυλά του χόρευαν

παθιασμένα πάνω στις χορδές.

ρ

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Ο μικρός μαθητής και ο περίεργος Σιγιμούνδος

Posted by vnottas στο 3 Ιουνίου, 2016

Δύο πρόσφατα ποιήματα του Νίκου Μοχοβάκου (με έκτακτη συμμετοχή -στο δεύτερο- του Νότη του Κρητός)

ΔΙΕΔΟΘΗ

ΜΑΘΗΤΗΣ

                                                                                                                                                                               

Τέντωσε τους μηρούς του ο μικρός μαθητής

σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών

και ξάνοιξε πάνω από τον τοίχο της μάντρας.

Για λίγα δευτερόλεπτα έμεινε κει

είδε τότε πως τα πράγματα

δεν ήταν όπως τα ‘λεγε ο δάσκαλος.

Την άλλη μέρα δεν πήγε σχολείο

ούτε και τις επόμενες.

Χάθηκε μέσα στον χρόνο.

Διεδόθη πως έγινε επαναστάτης.

images (6)

****

images (11)

Ο ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΣΙΓΙΜΟΥΝΔΟΣ

Ο Σιγιμούνδος μόλις ξεμπάρκαρε

σε κάποιο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας

ίσως στην Κωστάντζα

ζήτησε από τη γυναίκα του κατά λεπτώς λογαριασμό

πού ξόδεψε τα λίγα χρήματα

που της αναλογούσαν για τ’ αναγκαία.

Ότι κι αν του ‘πε εκείνη

δεν στάθηκε ικανό να αποτρέψει την καταστροφή.

Την κοίταζε αυστηρά

πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου

που φορούσε

και στο τέλος αναστατωμένος

της επέβαλε την αυστηρή ποινή

της πάση θυσία συλλογής

πενήντα φακέλων μαύρης ζάχαρης.

Ήθελε να τα πάρει μαζί του για ασφάλεια

όπως αιτιολόγησε την απόφασή του

στο νέο ταξίδι που είχε

να διασχίσει τη Νεκρά Θάλασσα

και την έρημο του Σινά.

Όλοι έμειναν ικανοποιημένοι όταν το έμαθαν

γιατί απέφυγε η καημένη τα χειρότερα.

Ο βιογράφος του βέβαια Νότης ο Κρης

γνωστός ρεμπέτης του μεσαίωνα

καταγράφει το περιστατικό

για να το διαβάζουν

στο μέλλον οι σουφραζέτες

προκειμένου να τον συμπεριλάβουν

στις προγραφές τους.

top-5-feminist-movements-2

Σημείωση σχετική με  παλιότερη ανάρτηση: Έκανα κάποιες συμπληρωματικές διορθώσεις (κυρίως στην επωδό) στην παλιότερη μετάφραση / απόδοση του τραγουδιού του Μπρασένς  Le pluriel (εδώ)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , , | 2 Σχόλια »

Χαλασμένος βρικόλακας

Posted by vnottas στο 3 Απρίλιος, 2016

dracula

(Από τον Ηλία Κουτσούκο)

*

Όπου κι αν γύριζε το κεφάλι του

κανείς δεν του έδινε σημασία.

Όλοι μικροί-μεγάλοι μιλούσαν

σ’ ένα μαύρο ή ασημί γυαλιστερό κουτί.

Κάποιους που ακολούθησε  βάδιζαν βιαστικοί

κατεβαίνοντας μαγικές σκάλες

ακίνητοι σχεδόν, φθάνοντας  σε μεγάλο

φωτισμένο υπόγειο

κι ύστερα έμπαιναν στα σωθικά

ενός τεράστιου σκουληκιού

που έφευγε αθόρυβο και μετά ερχόταν άλλο

κ ι άλλο, κι άλλο.

Όπου κι αν γύριζε το κεφάλι του

κανείς δεν του έδινε σημασία.

Όλοι κάπου πήγαιναν

ή  έμπαιναν σε κομψές μεταλλικές άμαξες

δίχως άλογα.

Είδε γυναίκες ξεδιάντροπες

να πίνουν  ζουμιά σε πεζοδρόμια

χασκογελώντας

δίχως υπηρέτες ή αφέντες γύρω τους.

Ζαλισμένος στάθηκε

να πάρει μια ανάσα απ’ το μουχλιασμένο

αιώνες τώρα στήθος του

στην άκρη μιας εκκλησίας

δίπλα σε μια γριά με απλωμένο χέρι…

Τότε αυτή τον κοίταξε με μίσος

απ’ το ασπράδι του ματιού της

και του φώναξε:

«Να τσακιστείς να πας αλλού καταραμένε… εδώ είναι

το πόστο μου. Όταν περάσει ο  Ρομάν

 το βράδυ να με πάρει,

θα του το πω και θα σε κάνει φέτες…»

***

σσ

*

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

βροχή…

Posted by vnottas στο 19 Σεπτεμβρίου, 2015

ΜΕΣ ΤΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΒΡΟΧΗ

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβακος)

images 

Την είδα μες τη γαλάζια βροχή

είχε μαύρα κάρβουνα μάτια

χείλη πυράς κατακόκκινα

κι ένα χαμόγελο παντοτινό.

Δεν θυμάμαι πια το λίκνισμά της

γιατί πρόσεχα το τσίτινο φόρεμα

που κολλημένο πάνω της

πρόδιδε του κορμιού της τη μαγεία.

Ούτε το τραγούδι της θυμάμαι

γιατί καθώς αργοχανόταν

μες τη γαλάζια βροχή

ο ήχος των νερών σκέπαζε τη μελωδία.

Αχνά φέρνω στο νου μου

πως ήταν σούρουπο χωρίς ουρανό

κι εγώ παιδάκι ανυποψίαστο

είχα χάσει το δρόμο

μες τη γαλάζια βροχή

εκείνου του μακρινού καλοκαιριού.

rain460

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Κάγκελα

Posted by vnottas στο 2 Σεπτεμβρίου, 2015

 ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ

(Γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

 images (13)

Μέσα σε παρενθέσεις και αγκύλες

περνώ τις μέρες μου

μαζί με το χι το ψι και το ωμέγα

για να δίνω την εντύπωση

ότι είμαι πρόβλημα δύσκολο

εξίσωση για δυνατούς λύτες.

Όμως αν προσέξετε καλύτερα

βλέπετε ευκρινώς σχεδόν καθαρά

πως είμαι ένας έγκλειστος

ερημικά στης μνήμης το χώρο

χωρίς περιθώρια διαφυγής.

Χωρίς άλλο λοιπόν κατατάξτε με

στα μαθηματικά που δεν έχουν λύση.

images (15)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μισθοφόρος

Posted by vnottas στο 30 Ιουλίου, 2015

(γράφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

Spartan_Warrior_Agoge

                                             

Ήμουνα κάποτε μισθοφόρος των Περσών

αιώνες αργότερα πολέμησα στην Κορέα

για λογαριασμό των Αμερικάνων

στο μεταξύ είχα αποβιώσει

πάνω από τριάντα τρεις φορές

τη μια απ’αυτές σαν χρυσοχόος

κάποια άλλη σαν πειρατής

κάποτε πάλι σαν κληρικός

και τώρα τελευταία σαν τοκογλύφος.

Αισθάνομαι ανάλαφρος

γιατί έχω μνήμη ελλειπτική

καμιά ζωή μου δεν συνδέω με τις άλλες.

images (2)

Εσχάτως πάντως νιώθω ευχαριστημένος

που είμαι πάλι μισθοφόρος

μ’ αποδοχές καθόλου ευκαταφρόνητες

δεν υπηρετώ πια τους Πέρσες

είμαι ντυμένος στην τρίχα

έχω τρόπους κομψούς και προσεκτικούς

μιλώ τρεις γλώσσες μ’ άψογη προφορά.

Δεν έχω μάθει τίνος είμαι μισθοφόρος

τι σημασία έχει αυτό εξάλλου

νιώθω τόσο σύγχρονος και κατασταλαγμένος

και μόνη μου φροντίδα έχω

να κάνω ό, τι μπορώ για να ξεχάσω

πως κάποτε ήμουν μισθοφόρος των Περσών.

images (4)

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ταξίδεψα με ποιητές και μάγους

Posted by vnottas στο 22 Ιουλίου, 2015

(γραφει ο Νίκος Μοσχοβάκος)

iroas-poiitis-eggonopoulos

ΤΑΞΙΔΕΨΑ ΜΕ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΟΥΣ

Μικρές λιμνούλες σα γαλάζια μάτια

συνάντησα στο δρόμο προς τη δύση

άγγελοι παίζανε εκεί χωρίς ιμάτια

και μια νεράιδα τα μαλλιά της είχε λύσει.

 *

Σύννεφα πορφυρά και χρυσαφένια

που ο άνεμος τα σκόρπιζε και πάλι

μαζεύονταν κι εμοιάζανε με χτένια

που στόλιζαν του ήλιου το κεφάλι.

Ταξίδεψα με ποιητές και μάγους

μαζί μας και πουλιά που τραγουδούσαν

με τα αθώα μάτια τους κοιτούσαν

και βλέπανε στην άκρη του πελάγους

άσπρη χαρά το κύμα να σκεπάζει

τη μοναξιά τη φτώχια το μαράζι.

d0fa6ca4349635b5c50668292e5578ea

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

O γιος του Χωροφύλακα…

Posted by vnottas στο 28 Μαΐου, 2015

(γράφει ο Ηλίας Κουτσούκος)

 images (57)

Μάτια πρησμένα απ το πιοτό

και βέβαια ευτραφής κοιλιά

αισθάνεται την  κούραση των χρόνων,

από τα παιδικά παιγνίδια που δεν τον έπαιζαν οι άλλοι

-γιατί ήταν ο γιος του Χωροφύλακα-

μέχρι το σήμερα που κάθε μέρα είναι άθλος

σε σχέση με το -υπόλοιπο καυσίμων του προσδόκιμου

με μικροπροδοσίες, συμβιβασμούς και που και που

αναπετάγματα προς το ανώτερο, το κάτι παραπάνω έστω….

Άστα να πάνε-πάντα στο πίσω μέρος

έρχονται βρισιές

και ο πατέρας μες στα όνειρα με τη στολή του

ακόμα και στον άλλο κόσμο

να πιστεύει πως κέρδισε ο βλάκας τον Εμφύλιο

ενώ θα έπρεπε ‘ να πάμε μια εκδρομή

όλοι μαζί στη θάλασσα’ -που έλεγε η Μερκούρη-

 

Βλέπω τον εαυτό μου με κοντό παντελονάκι

να κάθεται ανάμεσα στα στάχια

με τη σφεντόνα του στη τσέπη

και να κοιτάζει μαύρα σύννεφα

προσμένοντας να έρθει αυτή η γαμημένη η μετάθεση

για την πρωτεύουσα

μπας και διαβάζουμε μαθήματα με ηλεκτρικό

κι όχι με λάμπα πετρελαίου…

Φτάνουν τα σύννεφα

με καθυστέρηση 55 χρόνων

χέστηκα

αρκεί  να πέσει μπόρα

μέσα μου να ξεπλύνει τα άπλυτα…

Posted in ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Αχ Θαΐδα!

Posted by vnottas στο 13 Μαΐου, 2015

Αχ Θαΐδα. Δεν είναι μόνο ότι γοητεύεις τους ομόχρονούς σου, δεν είναι μόνο που διεκδικείς πρωταγωνιστικό ρόλο στο υπό εκπόνηση (ιστορικό;) μου μυθιστόρημα, αλλά επιπροσθέτως κατακτάς  το Νικόλαο που δε θέλει πολύ για να σου αφιερώσει τους στίχους του.

Άκουσε ω Θαΐδα και απόλαυσε:

Μεριλιν

[Μοσχοβάκος έφη:]

 

ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ ΘΑΪΔΑ

 

Είσαι τόσο πολυδάπανη Θαΐδα

που δεν θ’  αντέξουν για πολύ

τα οικονομικά μου.

Ήδη πούλησα δυο δούλους που είχα

Και το κτήμα μου στο Φάληρο.

Δεν συζητώ για τα χρυσά τάλαντα

που ήταν κληρονομιά μου

αυτά μου τ’ απέσπασες στην αρχή.

Τι να πω όμως

των φιλιών σου η έξαψη

αξίζει να πτωχεύσω

εκατό φορές.

Ξέρω βέβαια Θαΐδα

πως τους πτωχούς τους απεχθάνεσαι

αλλά δεν έχω άλλο τρόπο

να βρίσκομαι κοντά σου.

Αυτές τις μέρες

θα πουλήσω και τ’ άλογό μου

την επιτύμβια πλάκα

του τάφου των γονέων μου

και τους πήλινους αμφορείς

με το κρασί και το λάδι.

Ο ξεπεσμός μου για σένα Θαΐδα

θα μου δώσει εξ άλλου την ευκαιρία

που τόσο αποζητώ

να σου φτιάξω ένα τραγούδι

που θα στάζει το πόνο

της αγάπης που νιώθω για σένα

αξεπέραστη Θαΐδα.

 

 marilyn

Εδώ η Μέριλιν φωτογραφημένη από τον Richard Avedon το 1958.

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΑ ΦΙΛΩΝ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ισχύς εν τη Ενώσει

Posted by vnottas στο 2 Μαΐου, 2015

ea-2-jpg-thumb-large

Από τον επισκέπτη του Ιστολογοφόρου Ελευθέριο Καβαλιέρο έλαβα το παρακάτω ποίημα:

Ισχύς εν τη Ενώσει

Μ’ αρχές και λόγια στολισμέν’ ωραία με σοφία,

Θεωρήσαμε πως η ισχύς εν τη Ενώσει,

Είναι αρχή που ο καθείς μας πρέπει να βιώσει,

Τείχη ενάντια στη δυστυχία και στη βία. 

Ακόμα κι αν ξυπνούσαν τον Αριστοτέλη,

Κι έλεγε, για κοιτάξτε τα παλιά βιβλία,

Να γίνετε σοφότεροι με ευκολία,

Θα του απαντούσαμε: εσένα τι σε μέλλει;

Μπήκαμε στην ΕΟΚ, π(ου)’ απαίτησε, με διαταγές και νόμους,

Υπάκουα, ν’ ακολουθούμε τη ζωή τους,                                                                                                        

Και να μην είμαστε το άτακτο παιδί τους,

Αλλιώς θα θεωρούν εμάς, ληστές και παρανόμους.

Πού είσαι, Θουκυδίδη, έλα πάλι να διδάξεις,

Ότι το δίκαιο δεν είν’ μόνο στο νόμο,

Αλλά στον ισχυρό και κάθε τροχονόμο,

Σόλων, την αδικία θέλω να πατάξεις.

Για την αγάπη πώς να βρουν, δείξαμε την πορεία,

Πρέπει γειτόνους να βοηθάς, να συμπονάς,

Και πώς σε συνανθρώπους να χαμογελάς.

Κι αυτοί σ’ αντάλλαγμα μας κλείνανε τους δρόμους,

Μας βάζανε σε ράγες, σαν σιδηροδρόμους,

Μας φόρτωναν με αγαθά δικά τους,

Κι ό,τι περίσσευε απ’ τα κακά τους,

Μα διδαχτήκαμε σωστά, Ενωτική πορνεία.

Μάθημα πήραμε πικρό, πως είναι ενωμένοι,

Οι ισχυροί, που απομυζούν τους άλλους σαν ακρίδες,

Οι κρίκοι που αποτελούν τις αλυσίδες,

Κι οι σκλάβοι εμείς στην Ένωση· που ζούμε πικραμένοι.

Ελευθέριος Καβαλιέρος

ψψψ

Posted in ΠΟΙΗΜΑΤΑ | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Εγώ, ο Καμπουράκης και το ποίημα-κουίζ

Posted by vnottas στο 9 Ιουλίου, 2007

 

Γράφω στον Καμπουράκη: ¨Γιώργο, στείλε μου κάτι ακόμη για το ιστολογοφόρο, το πρώτο άρεσε…

Μου απαντάει ο Καμπουράκης: ¨πάρε αυτό¨.

Και κάτι τι αρχίζει να κατεβαίνει στο Αουτλούκ Εξπρές.

Και συνεχίζει να κατεβαίνει.

Και κατεβαίνει ακόμη.

(Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι το καβουρδιστίρι μου είναι ακόμη σιγανής και περιστοχαστικής τεχνολογίας).

Ο Ατίθασος ζορίζεται, σφίγγεται, αλλά δεν καταφέρνει να ξεφουρνίσει το περιεχόμενο. Στο τέλος μου βγάζει ταμπέλα: ¨αδυνατώ να το κατεβάσω, ο δημιουργός του έχει χρησιμοποιήσει πρόγραμμα που μου προκύπτει μυστηριώδες και άγνωστο¨.

Άλλο ιμέιλ για τον Καμπουράκη:

¨Αυτό δεν έρχεται. Μπούκωσε και το μηχάνημα. Ερωτήμα: Τι ήταν; Αίτημα: Κάνε κάτι…¨

¨Τα έβαλα στη μέγγενη και στο ξαναστέλνω¨, μου απαντάει. ¨Είναι δύο ζωγραφιές μου που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να διακοσμήσεις τον κυβερνοχώρο σου, η δεύτερη είναι ένα fractal δηλαδή η απεικόνιση μιας μαθηματικής συνάρτησης, με αυτοομοιότητα.¨

Ο Ατίθασος αν και υποθέτω ότι (αυτός) τις απεικονήσεις μαθηματικών συναρτήσεων, προπαντός με αυτοομοιότητα, τις παίζει στα δάχτυλα, (αν όχι στο πληκτρολόγιο), βογκάει, μουρμουρίζει, ξανασφίγγεται…

Τζίφος !

¨Και  τι άλλο έχεις;¨ ξαναρωτάω το Γιώργη.

¨Ένα μικρό ποίημα¨, μου απαντάει. ¨Από τη συλλογή μου ΄Κούκος μονός΄, που τυπώθηκε και έχει εξαντληθεί¨.

¨Έτσι μπράβο, σκέφτομαι και περιμένω να ανοίξει το επισυναπτόμενο για να το φορτώσω¨.

Αυτή τη φορά ο Ατίθασος κάνει το καθήκον του χωρίς ενστάσεις και νάζια. 

Του ρίχνω μια πρώτη ματιά και ξαναγράφω στον Καμπουράκη.

¨Καλά, εσύ από κλασσικό μπήκες στο Πολυτεχνείο;

Εγώ πάντως όχι.

Τα λατινικά μου φτάνουν ίσα ίσα για να παρακολουθήσω μια παρτίδα Ρόμα – Λάτσιο. Για στείλε κανα προσανατολιστικό επεξηγηματικό σημείωμα, να διαφωτίσεις εμένα και τους ιστοαναγνώστες μας.  

ΑΒΕ!¨

Έστειλε.

Όχι τα σχόλια που περίμενα, αλλά :

α.  Δύο διευθύνσεις στο διαδίκτυο για λατινο -αγγλικές μεταφράσεις http://www.archives.nd.edu/cgi-bin/words.exe  και
http://archives.nd.edu/latgramm.htm.

β. Μια ενδεικτική πληροφορία:  Όλες οι επί μέρους φράσεις του ποιήματος  υπάρχουν στο ΌΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ.

γ. Μια φιλοσοφική αρχή εξειδικευμένη για αυτή την περίπτωση, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, λέει ότι: ¨το ταξίδι (είναι εκείνο που) αξίζει¨.

Σε αυτό το σημείο εγώ παραδόθηκα, και αποφάσισα να σας παραδώσω το ποίημα στην ορίτζιναλ εκδοχή, δίχως μεταφράσεις και εισαγωγικά σημειώματα. Βρίσκεται εδώ ακριβώς από κάτω.

Το υποπτεύομαι ενδιαφέρον.

Διαφωτίστε με… 

Amor vagabundus

*O* Sidus clarum puellarum,

        o porta clausa, fons hortorum

        cella custos ungentorum

        cella pigmentoria, Ave

 Pulchra enim sunt ubera tua

        quae paululum supereminent

        et tament modice,

               nec fluitantia licenter

        sed restricta leniter

repressa sed non depressa…

Fons hortorum, de te fabula narratur

 

Tolle et lege, o corona regni de manu Amor.


 

Omnis mundi creatura

        quasi liber et pictura

        nobis est in speculum

 Amor, o occuli speculae mundi,

        facit quod ipsae res quae amantur,

        amanti aliquo modo uriantur

        et amor, o valde bona ab initio,

        est magis cognitivus quam cognitio

 

Tipice laberinthus denotam hunc mundum

intranti largus redenti sed nimis artus.

Mundus senescit sine Amor sine mentis verbum

Salva me ab ore leonis tu fons vitae

Sine existentia tua mundus est sicut

        civitas sine opibus mensa sine cibis

        hortus sine herbis pratum sine floribus

        arbor sine foliis, arbor vitae crucifixae

 

Pulchra enim sunt ubera tua

Pulchra enim sunt femora tua

Pulchra enim sunt occuli tua

        iam homo nudus cum nuda iacebat

Amor per mundum discurrit vagabundus.

 

        

NIΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ

Posted in ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »