Το πολυτεχνείο (όπως άλλωστε και το πανεπιστήμιο) τρέμει…

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ιδού μερικά αποσπάσματα από “Το Πολυτεχνεί τρέμει…”, ένα μυθιστόρημα πανεπιστημιακής φαντασίας, πρώτη έκδοση: εκδόσεις Παραπέντε -1995. (Έχει εξαντληθεί – Ψάχνω εκδότη για επανέκδοση).

(Μιάμιση δεκαετία μετά ίσως και να τρέμει πιο πολύ!).

Αρχίζουμε με την εισαγωγή

 

EΙΣΑΓΩΓΗ

      Τον καιρό εκείνο ο Τόπος άλλαζε και μαζί του άλλαζε και

η Πόλη.

     Μια νέα εποχή ήταν να γεννοβοληθεί στον πλανήτη, αλλά

κανείς δεν ήξερε,  ούτε μπορούσε να προβλέψει πώς θα ’ταν.

     Άλλοι έλεγαν πως θα ΄ναι μια καλή εποχή και όλα εκείνα τα

αυθεντικά που ως τότε έλειπαν (αν και κανείς δε μπορούσε να

τα ονοματίσει ρητά) θα έπαυαν να λείπουν.

     Άλλοι πάλι φοβόντουσαν και προφήτευαν μύρια κακά.

     Στο μεταξύ οι παλιές παραδοσιακές εποχές τα ΄χαν παίξει.

     Το καλοκαίρι μύριζε πετρέλαιο και μούχλα.

     O ήλιος κρυφογελούσε περιπαικτικά και είχε αρχίσει να

φοράει μαύρα γυαλιά. Κάθε τόσο αμολούσε περίεργες ακτίνες που

έκαιγαν και άφηναν στα δέρματα μυστηριώδη και ανεξίτηλα

σύμβολα.

     Ο χειμώνας ήταν απρόβλεπτος και η άνοιξη και το

φθινόπωρο δεν αποτελούσαν πια εποχές αλλαγής, αλλά, γεμάτες

με αλλεπάλληλα ξεσπάσματα και νάζια, έμοιαζαν περισσότερο με

αναμνήσεις από ένα καλύτερο παρελθόν.

     Μαζί με τις εποχές τα ΄χαν παίξει κι οι άνθρωποι.

 

     Τον καιρό εκείνο στον Τόπο επικρατούσε Σύγχυση.

     Αόρατα δίχτυα με πυκνή ύφανση και ανθεκτικούς αν και

αόρατους ιστούς πολλαπλασιάζονταν στον αέρα του πλανήτη.  Με

χοντρούς κορμούς και λεπτεπίλεπτα άκρα, κάλυπταν όλο και πιο

πολύ τις πόλεις και τα χωριά, προκαλώντας στους ανθρώπους

ξαφνικές αλλαγές συμπεριφοράς χωρίς οι ίδιοι να

συνειδητοποιούν το γιατί.

     Άλλοι άρχισαν να εθίζονται στην σφικτή αγκαλιά των

διχτυών και να ονομάζουν την κάθε απρόσμενη αλλαγή Ελευθερία.

     Στον Άφαντο δημιουργό της νέας Ελευθερίας, που απάλλασσε

από παλιές υποχρεώσεις και νέες ενοχές, αφιέρωσαν ειδικές

τελετές, ιδιωτικά αυτοκαταναλωνόμενες, κυρίως τα βράδια από

τις οκτώ μέχρι τις δώδεκα.

     Σε άλλους πάλι, τα δίχτυα προκαλούσαν ζαλάδες και

πονοκεφάλους, αλλά και στομαχόπονους καμιά φορά.

     Τέλος, μερικοί ιερόσυλοι προσπαθούσαν να τα διερευνήσουν

και να τα αναλύσουν, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία.

 

     Οι αόρατες παραφυάδες είχαν περιτυλίξει πρόσφατα τον

Τόπο της ιστορίας μας.  Οι αντιδράσεις των ντόπιων ήταν ακόμη

μπερδεμένες και δεν  μπορούσε κανείς να τις ταξινομήσει με

ευκολία.

     Εξάλλου ο Τόπος είχε ανέκαθεν τις ιδιομορφίες του,

θετικές και αρνητικές, χάρη στις οποίες, λίγο-πολύ, τα ‘χε

βγάλει πέρα στις εξετάσεις της Ιστορίας.

     Η σύγχυση δεν τους ήταν άγνωστη ως παράμετρος της ζωής

και ήξεραν ότι ένα από τα αντίδοτά της ήταν το Ζόρι.

     Όταν ζορίζονταν έβλεπαν τα πράγματα πιο απλά και πιο

καθαρά.

     Τα δίχτυα όμως δεν ζόριζαν.

     Ή τουλάχιστον δεν ζόριζαν ζόρικα.

     Τα δίχτυα πίεζαν μόνο με ανεπαίσθητους συμβουλευτικούς

υπαινιγμούς, ενώ ταυτόχρονα στηρίζονταν σε υποστηρίγματα

ορατά, καθ’ όλα αξιοσέβαστα και καθώς πρέπει.

     Όπως, μεταξύ άλλων, η ελευθερία να αγαπάς τον εαυτό σου,

όσο μικρός και ταπεινός κι αν είναι, αρκεί να συμβιβάζεται με

ορισμένες -καθόλου δύσκολες και προπαντός καθόλου ηρωικές-

προδιαγραφές.

     Κι ακόμη, η ελευθερία να λατρεύεις τον μικρό σου εαυτό

σε μεγάλα αντίγραφα που, π.χ.  τραγουδούσαν άσχημα, που

υποκρίνονταν με αφοπλιστική ατεχνία, ή και που διοικούσαν

όπως ακριβώς θα διοικούσες και εσύ.

 

     Μερικοί, για να τα βγάλουν πέρα και να βρουν καταφύγιο

άρχισαν να ψάχνουν μέσα τους.

     Εκεί τους είχανε πει, από παλιά, πως υπάρχει ελπίδα,

όταν απέξω όλα αλλοιώνονται και χαλάνε.

     Ήταν μια σοφή συμβουλή το να μάθεις ποιος είσαι.

     Αλλά για να μάθεις κάτι χρήσιμο από σένα έπρεπε να

κοιτάς ευρυγώνια και από κάποια απόσταση.

     Άμα κολλούσες το κεφάλι στο πετσί σου ή, ακόμα

χειρότερα, άμα το έχωνες στις σάρκες σου δεν έβλεπες παρά

παραμορφωμένα τέρατα, όμοια με εκείνα που σου δείχνανε κάθε

βράδυ στον κάθετο  βωμό των κινουμένων ειδώλων.

     Στο τέλος βέβαια συμφιλιωνόσουνα με τα δικά σου τέρατα

καθώς και με τα τέρατα των άλλων.

     Ύστερα, αυτά έπαιρναν αέρα και σιγά σιγά βγαίνανε στην

επιφάνεια, έκαναν το δικό τους σόου και είχανε και εμπορική

επιτυχία.

     “Και τι τρέχει;” έλεγαν.  “Τέρατα είμαστε, είναι

φυσιολογικό τα κακά και οι ματσακωνιές να μας αρέσουν.  Και

άμα λάχει είμαστε και πλειοψηφία στους καλοφαγωμένους και

στους καλοφαγάδες”.

     Ήταν, τέλος, κι εκείνοι που βλέποντας πως όταν τρυπούσαν

το αύριο έβγαινε έξω καταχνιά, προτιμούσαν να τρυπάνε τη μάνα

Γη, ψάχνοντας για ελπίδες και για γνώσεις κρυμμένες σε

καλύτερα παρελθόντα.

 

     Στον Τόπο υπήρχαν από παλιά ορισμένα Ιδρύματα αναζήτησης

και διατήρησης της γνώσης, φτιαγμένα και καθαγιασμένα πολύ

προτού δημιουργηθούν τα δίχτυα.

     Εκεί η Σύγχυση που προκαλούσε το γεννοβόλημα της Νέας

Εποχής στον Τόπο προσλάμβανε ιδιόμορφες όψεις, μερικές φορές

αλλόκοτες, που και που διασκεδαστικές…

(συνεχίζεται)

Συνδρομητισμός, το ανώτατο στάδιο του Καταναλωτισμού

Μήπως άραγε οι διαφημιστές και οι λοιπές καταναλωτικές δυνάμεις (νεοφιλελεύθεροι, ηδονιστές, ιδιωτικοποιούντες Ιδιώτες, σαρκικοί μεταμοντέρνοι ατομικιστές, πραγματιστές του ¨ό, τι πουλάει έχει δίκιο¨, καταπιεσμένοι πνευματικοί επαρχιώτες -έκθαμβοι μπροστά στη βιτρίνα με τα φαντασμαγορικά φαντάσματα της ιδιωτικής ευημερίας) άρχισαν να προβληματίζονται από τις καιρικές αλλαγές ή από τα προβλήματα της ρύπανσης (υλικής και ηθικής) που προκαλεί η παραγωγή και η κατανάλωση του περιττού που προπαγανδίζουν;

Μάλλον όχι.

Αντίθετα το βαρέλι έχει κι άλλους πάτους και τα όνειρά τους διαθέτουν κι άλλες υψηλές κορυφές.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ιδανικό κάθε παμπόνηρου κουτοπόνηρου παν-ξύπνιου πωλητή (όταν τα επιχειρήματα περί ελεύθερου ανταγωνισμού και περί υγειών ¨νόμων της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς¨  ξεφτίζουν, ή ζορίζονται από την εμφάνιση ¨απρόοπτων κρίσεων¨ και δεν πείθουν πια κανέναν) εξαντλείται στη δημιουργία ολιγοπωλίων, άντε και ιδιωτικών μονοπωλίων, αλλά προφανώς κάτι τέτοιο δε φτάνει πια.

Το ιδανικό που έχει αρχίσει ήδη να ανατέλλει στα επιτελεία των πανίσχυρων Ιδιωτών (το κράτος είμαι εγώ) είναι η ιδιωτικοποίηση της ιδέας της ¨συνδρομής¨:

Να πληρώνεις είτε καταναλώνεις είτε όχι!

Με αυτή την προϋπόθεση θα μπορούσαν ίσως να αρχίζουν κάτι να ψελλίζουν και περί ¨πράσινου καπιταλισμού¨.

Και αυτό (σκέφτονται να;) κάνουν.

 Σημείωση: Βλέπε πχ την επερχόμενη ιδιωτική ψηφιακή τηλεόραση (που προορίζεται να αντικαταστήσει την υπάρχουσα αναλογική -που  θα καταργηθεί) για την οποία προβλέπεται συνδρομή. Βλέπε ακόμη την πρόσφατη επιβάρυνση της καρτοκινητής τηλεφωνίας που σπρώχνει προς την συνδρομητική, κ.α.

Βασίλης Νόττας

Η μπίρα και οι ορμόνες

Σημείωση: Δε ξέρω αν κυκλοφορεί ήδη στο διαδίκτυο, σε εμένα πάντως έφτασε με ιμέιλ, από τον φίλο Κώστα (τον Ντάγιο). Επειδή το χιούμορ κάνει καλό, σκέφτηκα να το αναδημοσιεύσω στο μπλογκ. Όμως για να τεστάρω τις ενδεχόμενες αντιδράσεις όχι των πολιτικώς ορθίων (που ποσώς με ενδιαφέρουν), αλλά της γενιάς των (πρωην) σκληρών φεμινιστριών,  το διάβασα πριν λίγο στη Σόφη. Γέλασε έστω με κάποια συγκατάβαση, και έτσι το τηλεταχυδρομώ άνευ ιδιαίτερων αναστολών (απέναντι στους μη διαθέτοντες επαρκή χιουμοριστική αίσθηση φεμινοκράτες).

  

Η ΜΠΙΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ …ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ 

Τις προάλλες καθόμασταν με μια παρέα σε ένα τραπέζι και κάποιος ισχυρίστηκε ότι η μπίρα περιέχει γυναικείες ορμόνες. Αρχικά γελάσαμε αλλά σαν επιστήμονες που είμαστε είπαμε να το ερευνήσουμε το θέμα. Ήπιαμε ο καθένας από 10 μπίρες (καθαρά για επιστημονικούς λόγους).   Μετά το τέλος του πειράματος καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:     1.          είχαμε παχύνει 2.          μιλούσαμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα 3.          αντιμετωπίσαμε προβλήματα στην οδήγηση και στο παρκάρισμα 4.          ήταν αδύνατο να κάνουμε λογικές σκέψεις 5.          μας ήταν αδύνατο να παραδεχτούμε ότι είχαμε άδικο, παρότι              ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαμε δίκιο 6.          κάθε ένας μας θεωρούσε ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος 7.          είχαμε πονοκέφαλο και δεν είχαμε διάθεση για σεξ 8.          και η αποκορύφωση: έπρεπε να πάμε κάθε 10 λεπτά στην              τουαλέτα και μάλιστα όλοι μαζί.      Περαιτέρω ανάλυση μάλλον είναι περιττή: Η ΜΠΙΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ

Εν ονόματι του Βασιλέως – Η Βασίλισσα (ή απεφασίσαμεν και διατάττομεν)

 

Ή: περί της χρήσεως του καπνίζειν (από Μισέλ)

Ή: είμαστε και οι πρώτοι (χρονολογικώς) να πούμε!

(Βλέπε και το κείμενο ¨Ο Καπνός και ο Φόβος¨ στις Σελίδες, εδώ αριστερά, προς τα κάτω)

Κεραυνοί στη Θεσσαλονίκη (Μόνο μην πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας…)

 

 

 Οι παραπάνω φωτογραφίες, μαζί με μερικές ακόμα, συνόδευαν το ακόλουθο σημείωμα που έλαβα από τον συνάδελφο Νίκο Μάργαρη (ενδοπανεπιστημιακός διάλογος ΑΠΘ)

 Αγαπητοί συνάδελφοι,

 Φοιτητές μου έστειλαν φωτογραφίες των κεραυνών της πρόσφατης καταιγίδας.

 Θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι πρέπει να τις μοιραστούμε.

 Με τιμή

 Νίκος Ι. Μάργαρης

 Τον ευχαριστώ, και τις αναδημοσιεύω

Β.Ν.

Εδώ είμαστε

 

Εντάξει, το ξέρω.

Αν εξαιρέσει κανείς τις αναγκαίες διδακτικές ανακοινώσεις, που όντας στενά δεμένες με σταθερές ημερομηνίες έχουν το δικό τους ημερολόγιο, εδώ και πάνω από ένα μήνα το ιστολογοφόρο μοιάζει να έχει πέσει σε άπνοια.

Παρηγοριέμαι ότι αυτό είναι το ωραίο με τα ιστολογοφόρα: επιβιβάζεσαι κι επικοινωνείς όταν και άμα έχεις κέφι. Δεν είσαι περιοδική έκδοση, δε κυνηγάς τίποτα, δε σε ζορίζει κανένας.

 Όταν η εσωτερική παρόρμηση ωριμάσει, ανοίγεις το παράθυρο (window) και φωνάζεις στον κόσμο, άντε, του ψιθυρίζεις, και του γκρινιάζεις, και διαμαρτύρεσαι, και επεμβαίνεις, και μονολογείς, και συνδιαλέγεσαι, και εξομολογείσαι,  και σχολιάζεις, και ακολουθείς (την επικαιρότητα) και εκτροχιάζεσαι (μαζί της).

Από την άλλη, όπως ξέρετε, χρησιμοποίησα ευθύς εξ αρχής το ιστολογοφόρο ως εργαλείο δουλειάς. Νομίζω ότι λειτούργησε. Οι φοιτητές μου τελικά προτιμούν τις διαδικτυακές ανακοινώσεις από τις πινεζωμένες στην πινακίδα του 4^ου ορόφου, προτιμούν να κατεβάζουν τα πρωτότυπα κείμενα παρά να τα φωτοτυπούν (κι έχουν δίκιο). Τώρα τα καλόμαθα τα παιδιά, μιλάμε πια μέσω ιστολογίου και μέσω ιμέιλ, έστω κι αν καμιά φορά με ρωτάν για θέματα γραμματείας και με εκνευρίζουν (ελαφρώς).

Και έτσι το ιστολογοφόρο ταξιδεύει στις ιστοθάλασσες με δύο φορτία.

Από τη μια μεταφέρει εκπαιδευτικό υλικό (ανακοινώσεις, οδηγίες, διευκρινίσεις, αλλά και θεωρητικά κείμενα που έτσι μπαίνουν παράλληλα στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου). Αυτό το φορτίο μια περιοδικότητα την έχει: κορυφώνεται στις περιόδους των εξετάσεων, στα ζόρια. Κι αν τυχόν οι χρόνοι μου ξεφύγουν κάπως, καταφτάνουν αμέσως οι υπενθυμίσεις από τα παιδιά.

Από την άλλη το ιστολογοφόρο κουβαλάει κείμενα ημερολογιακά, εξομολογητικά, όταν και άμα και εάν. Α, και (που και που) παιχνίδια με τη γλώσσα και τις αφηγηματικές της δυνατότητες.

 Τώρα, αυτά εδώ σας τα λέω γιατί το μήνα που πέρασε  ανακοινώσεις για τα εξεταστικά, βέβαια, αναρτήθηκαν, αλλά δε μιλήσαμε για άλλα πράγματα, αν και ευκαιρίες υπήρξαν.

Μια από αυτές ήταν ότι το σκαρί έγινε δύο χρονών και είχαμε, στις 25 του Μάη, τα δεύτερα γενέθλια.

 Ας πούμε τώρα δυο λόγια για το ιστολογοφόρο. Εργαλείο εκπαιδευτικής επαφής αξιόλογο. Ωστόσο, δεν παύω να υποστηρίζω ότι τίποτα δε μπορεί να αντικαταστήσει την άμεση προσωπική επικοινωνία ανάμεσα στο δάσκαλο και τον διδασκόμενο. Και το επαναλαμβάνω, με κίνδυνο να γίνω πληκτικά πλεοναστικός στους φοιτητές μου. Επωφεληθείτε που ακόμη υπάρχει (έστω κακομοιριασμένο από μια δύσμορφη εξάπλωση -και άλλα χρόνια νοσήματα) το Δημόσιο Πανεπιστήμιο βασισμένο στη διαπροσωπική εκπαιδευτική επικοινωνία. Σε λίγο θα είναι προνόμιο λίγων που θα το πληρώνουν ακριβά. Για τις δικτυωμένες μάζες της ¨νέας εποχής¨ (και για όσον καιρό το πάνω χέρι θα το έχουν οι λεγόμενοι ¨νόμοι της αγοράς¨) το πιθανότερο είναι ότι τα πανεπιστήμια θα αντικατασταθούν από διαδικτυακά υποκατάστατα.

 Γενικότερα, το παρόν ιστολογοφόρο, όπως και πολλά άλλα, προσπάθησε να πλεύσει (κουβαλώντας λέξεις, ενίοτε και εικόνες) επωφελούμενο από τους νέους επικοινωνιακούς άνεμους, μέσα σε ένα τοπίο αναστατωμένο από αλλαγές καταιγιστικές και εκκωφαντικές, των οποίων όμως οι απώτερες συνέπειες μένει ακόμη να εξερευνηθούν και να αξιολογηθούν.

Ο μικρός δικός μας απολογισμός: μέσα σε δυο χρόνια δεχτήκαμε 24000 επισκέψεις (ούτε πολλές ούτε λίγες) μέσος όρος περίπου 1000 το μήνα (περισσότερες επισκέψεις τον Ιανουάριο του 09, ελάχιστες τον Ιούλιο του 08). Δημοσιεύτηκαν 93 κείμενα στην ¨Αρχική Σελίδα¨ και 42 κείμενα στις λοιπές ¨Σελίδες¨ (πρωτοτυπία των ιστολογίων της wordpress). Τα κείμενά μας ήταν τακτοποιημένα σε 9 κατηγορίες, τις οποίες όμως χάσαμε όταν κάποια στιγμή αποφασίσαμε να ξαναβάψουμε το ιστολογοφόρο και να του αλλάξουμε εμφάνιση. Μαζί χάσαμε και ορισμένα από τα 183 σχόλια που λάβαμε μέχρι τώρα. Μας έμειναν οι μέχρι στιγμής 69 εννοιολογικές ¨ετικέτες¨-λέξεις κλειδιά που οδηγούν προς τα εδώ ενδιαφερόμενους για συγγενείς θεματολογίες.

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα μας εντόπισαν παλιοί φίλοι και ανταλλάξαμε κουβέντες με καινούριους, ανοίξαμε σεντούκια με παλιά παραμύθια και εκμυστηρευτήκαμε καινούργιες σκέψεις και προβληματισμούς. Μας άρεσε, και λέμε Θεού (των ιστολογίων και των ιστολογοφόρων) επιτρέποντος να εξακολουθήσουμε την περιπλάνηση.

Εδώ είμαστε.

7 Ιουνίου – Ανήμερα εκλογές – Θεσσαλονίκη

 

Λιακάδα. Ο Καύσωνας την κάνει γυριστή στους καταστροφολόγους και δηλώνει  απών. Αντίθετα, στην Πάνω Πόλη τουλάχιστον, έχει πρωινή δροσούλα.

Οι τηλεοράσεις αναμμένες εδώ κι εκεί μουρμουρίζουν τα δικά τους. Ετοιμάζομαι να κατηφορίσω προς το εκλογικό κέντρο.

Σήμερα ψηφίζω. Ακόμη κι αν πρόκειται για ένα κοινοβούλιο όπως το ευρωπαϊκό, με περιορισμένα δικαιώματα και πνιγμένο στα λόμπι, αποκλείεται ν’ απαρνηθώ αυτοβούλως το δικαίωμα της ψήφου. Ίσως γιατί ανήκω σε μια γενιά που έζησε και ξέρει τι θα πει στέρηση της λαϊκής πολιτικής έκφρασης. Ίσως γιατί δε θέλω, πέφτοντας στην παγίδα της «αποχής», το μήνυμα της «μη ψήφου» μου να ανακατευτεί με το «μη μήνυμα» του κάθε βαρεμένου που δε ξέρει καν γιατί δε ψηφίζει. Ίσως γιατί δε θέλω να τεντώνομαι και να εκνευρίζομαι το βράδυ, ακούγοντας να ερμηνεύουν τη «μη ψήφο» μου διάφοροι άσχετοι, πλάθοντας το χυλό της αποχής κατά τα πως τους βολεύει.

Ψηφίζω, αρνούμενος τις άμεσες και έμμεσες παροτρύνσεις για ¨ξεπέρασμα¨ της αυθεντικής Δημοκρατίας και αντικατάσταση της ψήφου από υποβολιμαίες ψευτοεπιστημονικές δημοσκοπήσεις.

Ωστόσο δε δίνω εξουσιοδότηση εν λευκώ σε κανέναν. Όποιος  πάρει τη ψήφο μου ας ξέρει ότι δεν πρόκειται για συγκατάβαση αόμματου οπαδού. Η επιλογή μέσω της ψήφου δεν είναι δογματική συναίνεση ούτε ποδοσφαιρικό κόλλημα. Θα προσπαθήσω να αρθρώσω τα μηνύματά μου. Υπάρχει ακόμη η ψήφος που πονάει.

Εξετάσεις Ιουνίου 2009

 

Παρακάτω, μερικές χρήσιμες υπενθυμίσεις για την εξεταστική περίοδο Ιουνίου 2009.

 

Σημείωση 1: Όλες οι εξετάσεις είναι προφορικές.

Σημείωση 2. Κρατάτε αντίγραφα των εργασιών, γιατί δεν επιστρέφονται.

Σημείωση 3.  Οι εργασίες (εκείνες των οποίων η προθεσμία κατάθεσης δεν έχει ήδη λήξει) κατατίθενται ή στον Άρη (δίπλα στη γραμματεία) ή στο θυρωρείο ή στη θυρίδα του διδάσκοντος.

 

 

Μαθήματα του τρέχοντος προγράμματος σπουδών

 

«Κοινωνική Ιστορία των Μέσων Μαζικής επικοινωνίας»

 

Η εξέταση θα είναι προφορική και θα γίνει κατά τη διάρκεια δύο (2) ημερών:

Τετάρτη 17  Ιουνίου, στις 09:00, αίθουσα 2, θα εξεταστούν εκείνοι που το επώνυμό τους αρχίζει από Α – Μ.

Παρασκευή 19 Ιουνίου, στις 09:00, αίθουσα 2, θα εξεταστούν εκείνοι που το επώνυμό τους αρχίζει από Ν – Ω.

Ύλη:

α. Η εισαγωγή και τα τρία πρώτα κεφάλαια από το βιβλίο του Jean Noël Jeanneney ¨Η ιστορία των ΜΜΕ¨

β. Το κείμενο ¨Από τον Άμβωνα στην Οθόνη¨ που δημοσιεύεται σε δύο μέρη (μέρος Ι και μέρος ΙΙ –βλέπε στήλη pages ) στο ιστολόγιο vnottas.wordpress.com.

γ. Στο μπλογκ vnottas.wordpress.com θα βρείτε ορισμένες ενδεικτικές ερωτήσεις σχετικές με το μάθημα.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνετε δεκτοί στις εξετάσεις είναι το να έχετε παραδώσει (εγκαίρως) την άσκηση (ολιγοσέλιδη -3,4 σελίδες- περιγραφή και παρουσίαση μιας ομάδας κοινωνικών επικοινωνητών του παρελθόντος ή του παρόντος).

 Σας υπενθυμίζω ότι το τελευταίο μάθημα θα είναι αφιερωμένο στις εξετάσεις και θα περιλαμβάνει οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία χρειαστείτε.  

 

 Μάθημα ελεύθερης επιλογής

 

«Κοινωνική ανάλυση οπτικοακουστικού αφηγήματος»

Ημερομηνία: Δευτέρα 22 Ιουνίου, ώρα 09:00, αίθουσα 2.

Εάν επιλέξατε εξετάσεις (προφορικές)

 Ύλη: α. Το βιβλίο  ¨Το φαινόμενο των ριάλιτι¨ που σας διανεμήθηκε. (προσοχή: όχι στείρα απομνημόνευση αριθμητικών στοιχείων, αλλά   ουσιαστική κατανόηση των βασικών θέσεων) και

β. το κείμενο ¨Λαϊκό αφήγημα και νεοελληνική κοινωνία¨ που μπορείτε να κατεβάσετε από την κύρια σελίδα του ιστολόγιου.

Εάν επιλέξετε την εκπόνηση απαλλακτικής εργασίας (περίπου 10 δακτυλογραφημένες σελίδες):

α το θέμα θα πρέπει να έχει εγκριθεί από τον διδάσκοντα β. Πρέπει να παρουσιάσετε προφορικά την εργασία την ημέρα των εξετάσεων.

 

Άλλα μαθήματα

 * “Επιστήμη της επικοινωνίας και της πληροφόρησης”

 Πέμπτη, 25 Ιουνίου ώρα 12.00 στο γραφείο του διδάσκοντα στον 4^ο όροφο

Η ύλη είναι η ίδια με εκείνη της περιόδου που παρακολουθήσατε το μάθημα. Εάν δεν έχετε τις φωτοτυπίες που διανεμήθηκαν τότε, μελετήστε το βιβλίο της Corinne Coulet “Μέσα της Επικοινωνίας στην Αρχαία Ελλάδα” (όλο). 

 

 * Δίκτυα επικοινωνίας. Ραδιοφωνική παραγωγή Πέμπτη, 25  Ιουνίου , ώρα 12:30 στο γραφείο του διδάσκοντα στον 4^ο όροφο.

 Η Ύλη για όσους δε διαθέτουν τις παλιές φωτοτυπίες περιλαμβάνει το βιβλίο του Άντριου Κρίσελ ” Η γλώσσα του Ραδιοφώνου” (υπάρχει στην βιβλιοθήκη) και η σχετική άσκηση (πεντάλεπτη ηχογραφημένη ραδιοφωνική εκπομπή με θέμα της επιλογής σας) θα πρέπει να κατατεθεί έως την Δευτέρα 22 Ιουνίου (θυρωρείο, Άρης .

 

* Κοινωνιολογία της Μαζικής Επικοινωνίας (παλαιού προγράμματος) Πέμπτη, 25  Ιουνίου , ώρα 11:30 στο γραφείο του διδάσκοντα στον 4^ο όροφο.

 

Ισχύει η ύλη  που διδάχτηκε φέτος, και θα πρέπει να παραδοθεί η  σχετική άσκηση.

Η ύλη περιλαμβάνει:

α. Το κείμενο των  Τζαίυ Γ. Μπλούμλερ και Μάικλ Γκουρέβιτς ¨Μεταβολή στα μέσα και κοινωνική μεταβολή: σύνδεση και τομές. (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία,  μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 176-200).

 β. Το κείμενο του Τζων Φισκ, ¨Μεταμοντερνισμός και Τηλεόραση¨, (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 84-102).

γ. Το κείμενο του Β. Νόττα  ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨ (Στο βιβλίο ΜΜΕ, Κοινωνία και Πολιτική, επιμ. Χ. Φραγκονικολόπουλου, εκδ. Σιδέρη) Το κείμενο δημοσιεύεται στο blog http//vnottas.wordpress.com, στις ¨σελίδες¨ (pages) με τίτλο ¨Η επικοινωνιακή εξουσία και οι ιδιώτες (μέρος 1 και μέρος 2).

Η άσκηση έγκειται σε ολιγοσέλιδη (3-4 σελ) επικοινωνιακή ανάλυση  μιας τηλεοπτικής εκπομπής λόγου και πρέπει να παραδοθεί έως τη Δευτέρα 22 Ιουνίου.

Σημείωση: Όσοι διδάχτηκαν το μάθημα παλαιότερα με την κα Δουλκέρη, δεν είναι υποχρεωμένοι να εκπονήσουν την άσκηση.

 Εύχομαι σε όλους/ες καλό διάβασμα και καλή επιτυχία

Β.Ν.

Μαργαριτάρια

Υποθέτω ότι αν δεν κυκλοφορούν ήδη, θα κυκλοφορήσουν σύντομα ευρύτερα. Αλλά μια που η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση είναι γέλιο (έστω κι αν το πικρό χαμόγελο θα ήταν πιο ταιριαστό) και μια που το γέλιο είναι  αγαθό τόσο χρήσιμο όσο και σπάνιο, τα αναδημοσιεύω αμέσως έτσι ακριβώς όπως μου φτάσανε, φρέσκα φρέσκα, με ιμέιλ, από τον φίλο Κώστα Ντάγιο.

(θα μπορούσα να το τιτλοφορήσω και: Οι μαθητές ζωγραφίζουν –με σουρεαλιστική διάθεση τη σημερινή Ελλάδα)

 

Εσπεριδοειδή
σαν τα
πορτοκάλια είναι και τα
μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με
 φλούδα που βγαίνει
 εύκολα (γυμνάσιο Αθήνας)

 Η επετηρίδα είναι αυτό που
 βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν
 λουζόμαστε συχνά
 (γυμνάσιο Πάτρας)

 

 

Ο μισογύνης είναι τέρας
μυθολογικόν, μισός γυναίκα και
μισός άλλοπράμα,
απερίγραπτης ασχήμιας και
τελείως εξαγριωμένος με την
κατάστασή του (γυμνάσιο
Θεσπρωτίας)

 Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε
 Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε
 στη Λιβύη της
 Αλεξάνδρειας (γυμνάσιο Αθήνας)

 Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν
 ξένες χώρες, γι αυτό δεν έχουν
 βρει οι
 αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια
 (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

 Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην
Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι
 ανεμιστήρες και την
 Πηνελόπη να τους δουλεύει στο
 φουλ (γυμνάσιο Θήβας)

 Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του
 ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες
 ήτανε
 πολυπληθέστεροι σε αριθμό
 (γυμνάσιο Αθήνας)

 Την Οδύσσεια της έγραψε ο
 Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης.
 (γυμνάσιο Λαμίας)

 Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε
 Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος
 του Νορέγιεφ.
 (γυμνάσιο Αθήνας)

Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η
 ρασπουτάνα, τεραστίων
διαστάσεων Ρωσίδα της
 Σιβηρίας (γυμνάσιο Καρδίτσας)

Η Παραφίνη ήτανε η θεά που
 προστάτευε τα Χερουφίμια και τα
 Σεραφίμια. (γυμνάσιο
 Κορίνθου)

 

 

 Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν
 μικρά αγγελάκια που πετούσαν
 δεξιά-αριστερά στο
 πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα
 Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί
 πέταγμα) και τα Σεραβίμ
 σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα).
 Στην ανάγκη υπήρχαν και τα
 Πτερουβίμ για πέταγμα
 κατευθείαν στη μέση. (απ’το
ίδιο διαγώνισμα Θρησκευτικών,
 γυμνάσιο Κορίνθου)

 Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η
Λιπτον Τι. (γυμνάσιο Αθήνας)
 

 Το τετράγωνο της υποτείνουσας
 ισούται, αλλά όχι πάντοτε
 (γυμνάσιο Καλαμάτας)

 Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης
 είναι η φωτιά κάτω από το
 κατσαρολάκι (γυμνάσιο
 Κορίνθου)

 
 Η σοβιέτα είναι που φοράνε οι
 Ρωσίδες. Στη Σερβία φοράνε
 σερβιέτες. (γυμνάσιο
 Κορίνθου)

 Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη,
 δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν
 είναι σε
 ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει
 σε πρατήριο. (γυμνάσιο Αθήνας)

 Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον
 λαγό.

 Παθητική φωνή: Ο λαγός με
 κυνηγάει. (γυμνάσιο Κορίνθου)

 Οι βηταμίνες βρίσκονται ακριβώς
 ανάμεσα από τις αλφαμίνες και
 τις γαμαμίνες..
 (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

 Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας
 Τριάδας είναι η Διαβολική
 Τριάδα, πυρ, συν
 γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα
 του Σατανά. (λύκειο Ξάνθης)

 Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται
 όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με
 ένα μπα και δύο
να. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

 Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του
 Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες
 και 3 φώκιες.
 (γυμνάσιο Αθήνας)

 Το 31 είναι πολύ κακός τζόγος. Ο
 πατέρας μου μας είπε ότι μια φορά
 31 άνθρωποι
 παίζανε 31 και ήρθανε 31 μπάτσοι
 και τους έβαλαν 31 μέρες φυλακή
 και μετά 31
 δικαστές τους εδικάζανε 31 μέρες
 και τους τιμώρησαν με 31 χρόνια
 φυλακή. Κάναμε
 πως το πιστέψαμε για να μη γίνει
φασαρία.

 

 

 (από διαγώνισμα στην Ιστορία,
 γυμνάσιο Καρδίτσας)

 Ερώτηση: “Τι γνωρίζετε για τις
 εικονομαχίες;”

 Απάντηση: “Εικονομαχίες ήταν
 οι μάχες που έκαναν οι λαοί για
 τις εικόνες.
 Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε
 και τις εικόνες”. (γυμνάσιο
 Αθήνας)
 
 ”Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης
 είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές
 κατηγορίας
 νόμπελ”. (γυμνάσιο
 Αργοστολίου)

 ”Οι Δέκα Εντολέ ς γράφτηκαν
 από τον Σινά και παραδόθηκαν
 στον Μωυσή στην
 Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά
 σαφέστατες”. (γραπτό υποψηφίου
 για την
 Σχολή Αστυνομίας)

 ”Ο Κουστώ είναι ένας
 σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν
κατοικούσε στην
 Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι
 περιπέτειές του δεν λέγονται
 Οδύσσειες, αλλά
 Κουστωδίες”. (γραπτό
 υποψηφίου για την Σχολή
 Αστυνομίας)

 

 

Πρωτομαγιά του ‘09

Πρωτομαγιά σήμερα και περιπατώ εις το δάσος των ιστολογίων ψάχνοντας επιζήσαντες λύκους.

Σταματώ στο φοιτητικό της σχολής μου     http://paramme.wordpress.com/  (παραΜΜΕ) όπου ανακαλύπτω λόγο νεανικό, δημοσιευμένο μερικές βδομάδες πριν, περί Επανάστασης.

Τον αναδημοσιεύω…

Συζητάμε για την Επανάσταση

Και μετά αφήνουμε τα πιάτα άπλυτα στον νεροχύτη

Άσε που κανείς δεν έχει όρεξη για απόψε

Και κανείς δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και ευθύνες

Μείναμε στα λόγια

Μείναμε μονάχοι

Αν ο καθένας έπλενε από λίγο

Δεν θα τα αφήναμε κι εμείς για αύριο

Θυμάμαι και λίγο τον Αυλωνίτη

Φάτε φάτε φάτε

Προσοχή πως γαμάτε

Πιέστε αφήστε σταματήστε

Κι όλα μαζί στα βουνά των σκουπιδιών

Που αναμένουν την κατάκτηση τους

Από ορειβάτες σκουπιδιάρηδες απεργούς

Συζητάμε για την Επανάσταση

Ως αξιακή υποκειμενικότητα

Ξέρω κι εσύ κουράζεσαι από όλα αυτά

Μίλα πιο εύκολα μου λες

Στα μήλα οφείλεται η βαρύτητα

Αλλιώς θα στροβιλιζόμασταν σαν την μπουγάδα στο πλυντήριο

Νευρική κι ακραιφνής

Γιατί πλέον δεν μυρίζει μανούλα

Όχι πως εσύ δεν μου κάνεις

Αλλά να, τα πιάτα ποιος θα τα πλένει;

Πασχαλιάτικες διακοπές Ι (ημερολογιακό)

 

Παραμονές γιορτών.

Το Πάσχα πλησιάζει, τόσο που οι ημέρες πήραν να κοκκινίζουν.

Ο Νίκος (ο Μοσχοβάκος) τηλεφωνεί: Λέμε να πάμε Περσία. Έρχεστε;

Εγώ, το έχω πάρει ήδη απόφαση και (υποκύπτοντας σε αδυσώπητες ανώτερες δυνάμεις) το έχω ήδη διακηρύξει δημοσίως: Φέτος το Πάσχα αγνοώ τις κεντρομόλες και υποκύπτω στις φυγόκεντρες, μ’ άλλα λόγια φεύγω. Όχι για την παραδοσιακή οικογενειακή μάζωξη της Αθήνας, αλλά για μακριά…

Εντάξει, λέμε του Νίκου, όμως τα διαβατήριά μας έχουν λήξει.

Προσπαθήστε, μας παραινεί.

Τηλέφωνο στο πρακτορείο που διοργανώνει την εκδρομή: Να το επιχειρήσουμε; Προλαβαίνουμε;

Ο Αθηναίος πράκτωρ: Δοκιμάστε. Μόλις έχετε έτοιμα τα διαβατήρια θα σας πούμε οριστικά τι μπορεί να γίνει. Υπάρχει, βλέπετε, και το πρόβλημα της βίζας…

Φωτογραφίες, και αστυνομικό τμήμα Τούμπας, το μοναδικό που ασχολείται με το θέμα στη Θεσσαλονίκη (ευγενικοί και αρκούντως γρήγοροι – προσέχω καταστάσεις και συμπεριφορές γιατί έχω κάποια ευαισθησία στο θέμα ¨διαβατήρια¨).

Εν τάξει, σε δυόμιση μέρες τα ‘χουμε. Όχι μόνο Ευρωπαϊκά αλλά και με αντιτρομοκρατικές προδιαγραφές! (Μόλις διαισθανθούν τρομοκράτη αρχίζουν να φωνάζουν βοήθεια, βοήθεια, και να εκλύουν αντιτρομοκρατικά αέρια).

 Εγώ στο μεταξύ βυθίζομαι σε διαδικτυακές έρευνες περί Περσίας. Ανακαλύπτω από αφηγήσεις ιστολογίων ότι η περσική βίζα είναι δυνατό να δοθεί και στην Τεχεράνη, άμα τη αφίξει.

Παίρνω τον πράκτορα (μεταξύ μας επρόκειτο περί πρακτόρισσας): Ταξιδιωτικά έγγραφα εντάξει, της λέω, και για τη βίζα μαθαίνω ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί… Αύριο το πρωί, μου απαντά, θα έχετε την τελική απάντηση.

Κάνω σχέδια και ονειροπολήσεις. Διαβάζω ότι το πιο όμορφο πράγμα στη Περσία είναι οι Πέρσες. Απίστευτα οικείοι και φιλόξενοι. Η ζωή φτηνή. Η γυναίκα μου ανασύρει ποδήρη σκοτεινόχρωμα ρούχα, ώστε να τα βγάλει πέρα στο τελευταίο ανδροκρατούμενο οχυρό.

Την άλλη μέρα ψυχρολουσία. Η πτήση για Τεχεράνη γίνεται μέσω Κωνσταντινούπολης και για εκεί δεν υπάρχει θέση στο αεροπλάνο. Δεν τρέχει τίποτα, λέμε, αφού το παιδέψουμε λίγο μεταξύ μας. Θα φτάσουμε μέχρι την Πόλη μόνοι μας. Είτε με το τρένο (Οριάν Εξπρές), είτε με το ειδικό πούλμαν που κάνει τη διαδρομή σε δέκα ώρες, είτε, εν τέλει, με τον Πόρθο, το ταξιδιάρικο (άμα λάχει) γιωταχί μας.

Να δούμε, μας απαντούν.

Βλέπουν. Όμως και οι εσωτερικές περσικές πτήσεις προκύπτουν φουλ γεμάτες, ιδιαίτερα εκείνη για Ισπαχάν. Μας ευχαριστούν για την προτίμηση αλλά δυστυχώς δε μας φτουράει. Μία άλλη φορά ίσως…

Ευχόμαστε στους Μοσχοβάκους (Νίκο και Ιωάννα) καλό ταξίδι και ανασύρουμε επειγόντως από το ντουλάπι χάρτες και φυλλάδια, για όπου, ο καιρός (για την έναρξη των διακεκομμένων ημερών) γαρ εγγύς, που λέει και ο άλλος, ο βαρεμένος.

Επικρατεί η Ιβηρική. Μας αρέσουν οι Ισπανοί και λατρεύω τα Φάντος. Για οργανωμένες εκδρομές είναι πλέον αργά, αλλά να πας μόνος σου δε σε εμποδίζει κανείς.

Έτσι ξεκινάμε για Βαρκελώνη και Λισαβώνα, μέρες οκτώ, τέσσερεις και τέσσερεις.

Ίσως, σε προσεχές σημείωμα σας αφηγηθώ λεπτομέρειες. Για την ώρα θα σας πω ότι αν ήταν στο χέρι μου θα καθιέρωνα υποχρεωτικό το ταξίδι στη Βαρκελώνη, όχι για τους θαυμαστές της Μπαρτσελόνας, αλλά για όσους αγαπούν εκείνη τη σπάνια ιδιότητα μιας πόλης να είναι κυρία και αλήτισσα μαζί. Σικ και λαϊκιά. Αρχόντισσα δίχως συμπλέγματα.

Θα έστελνα υποχρεωτικά εκεί και τους εκπαιδευόμενους αρχιτέκτονες. Να δουν πώς η φαντασία μπορεί να μπολιάσει γόνιμα και τον πιο στεγνό μοντερνισμό.

Η Λισαβώνα πάλι, πόλη του ωκεανού και του μπακαλιάρου, δε βιώνεται (ούτε αυτή) μέσα σε λίγες μέρες και λέω με πρώτη ευκαιρία να ξαναπάω.

Για την ώρα συμμαζεύω τις φωτογραφίες.

Τα λέμε…

Ημερολογιακό (Εφ’ όλης της ύλης)

 

Οι διακοπές έφτασαν, πασχαλιάτικες και αναπτερωτικές,  και λέω να την κάνω. Ανώτερες δυνάμεις με έπεισαν ότι έχω καιρό να κουνηθώ και αν εξακολουθήσω έτσι θα πιαστώ, θα αγκυλωθώ, θα κολλήσω, θα αραχνιάσω, θα αποσαθρωθώ, θα αποσβηθώ και θα απορροφηθώ από το ανελέητο περιβάλλον.

Ελλιμενίζω λοιπόν το ιστολογοφόρο, αφού πρώτα το φορτίσω με έπεα τόσο πτερόεντα όσο και κουρνιαγμένα, έτσι ώστε οι παλιοί φίλοι καθώς και οι τυχόν ανυποψίαστοι άγνωστοι περιπλανώμενοι που θα βρεθούν -όσο λείπω- στα νερά του, να βρουν κάτι να  τσαλαβουτήσουν.

 

Ήτοι έχουμε και λέμε:

Ι.

Ακόμη ένα Μέρος ΜΠΑ!!! Το τρίτο.

 

Περί τίνος πρόκειται:

Ο τίτλος του 3ου μέρους είναι ¨Εμπλοκή¨, που πάει να πει ότι, αφού ήδη γνωρίσαμε τους βασικούς δαιμόνιους και θνητούς ήρωες της ιστορίας, τώρα μπορούμε να περάσουμε στο στήσιμο του Μπερδέματος.

Τα κεφάλαια έχουν ως εξής

¨Κεφάλαιο ανακατεμένο -έναρξη¨ (όπου οι νεαροί ήρωες -ο Γιάνος και ο Βρασίδας- προκειμένου να τα βγάλουν πέρα με τα καθήκοντα με τα οποία τους επιφόρτισε ο Πρύτανης  προσφεύγουν για βοήθεια στους παλιότερους).

¨Κεφάλαιο παρεμβαλόμενο¨ (αυτά που διηγήθηκαν οι δύο νέοι στον Κίμωνα Αμάρο).

¨Κεφάλαιο ένθετο¨ (στο προηγούμενο. Εδώ, σε χρόνο ανύποπτο, εισάγουμε στην μυθιστορία έναν αινιγματικό και μυστηριώδη κουκουλοφόρο: τον Νέστορα Αέναο).

¨Κεφάλαιο ανακατεμένο -κατάληξη¨ (το υπόλοιπο).

¨Κεφάλαιο φιλικό προς το χρήστη¨ (όπου ο Κίμωνας  ξεκινάει να βρει τον παλιό του φίλο δημοσιογράφο Δέλτα).

¨Κεφάλαιο αόριστο και ενίοτε παρακείμενο¨ (αφιερωμένο στις αγάπες που ξέχασα), και

¨Κεφάλαιο αμοιβαίως φιλικό¨ (όπου το ενδεχόμενο μιας νέας περιπέτειας ξαναδίνει ενθουσιασμό στους αποτραβηγμένους Αμάρο και Δέλτα).

Τα κείμενα, δίπλα στις “Σελίδες”.

 

ΙΙ.

Μια που άρχισα να σας αφηγούμαι ¨περιπέτειες συγγραφής¨ και μια που μέχρι στιγμής έχουμε αναφερθεί στο μυθιστόρημα πανεπιστημιακής φαντασίας με αστυνομικές αποχρώσεις “Το Πολυτεχνείο Τρέμει¨, που εκδόθηκε το 1995 από τις εκδόσεις Παρά Πέντε, σας αναρτώ ένα σημείωμα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, γραμμένο για να συνοδέψει τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου αν και όταν αυτή γίνει.

 

ΙΙΙ.

Ευχαριστώ την Χριστίνα Αρχοντή για τα αρώματα Νότου (ό,τι μου λείπει από τη Χάμω Ελλάδα είναι οι μυρουδιές της) και τη συνάδελφο από το ιστολόγιο ¨Τα σκόρπια¨ για τις φωτογραφίες της.

 

ΙV.

Εύχομαι σε φίλους και περαστικούς καλή Ανάσταση.

 

Β.Ν.

Περιπέτειες Συγγραφής ΙV: Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γράφει για το ¨Πολυτεχνείο Τρέμει¨

  

Στρουμφίζοντας το κέλυφος

 

 

    Ο Ανώνυμος Ένας γράφει ένα μυθιστόρημα που αποφλοιώνει το ¨Στρούμφειον¨ Πολυτεχνείον: διαλύει το δήθεν φωτοστέφανο του μεγάλου Ιδρύματος που υποτίθεται προσπορίζει γνώση, ραμφίζει την σοβαροφάνεια,  τους κώδικες επιβολής, τις ρητορικές της εξουσίας, τους ρόλους των μεγαλο-καθηγητάδων,  τις πόζες, τα διαχειριζόμενα ιδεολογήματα προς ανέλιξιν, τον αμοραλισμό, τον καριερισμό, την κενότητα, τον γλύψιμο, την μεγαλοστομία.

     Οι ήρωες- ρόλοι είναι αντιπροσωπευτικοί και εμβληματικοί ενός κόμικ, με αντίστοιχα, σημαντικά και παρασημαντικά ονόματα, που μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι απομυθοποίησης, στο οποίο τίποτε δεν μένει όρθιο – ούτε και η περισφρέουσα έξωθεν δημοσιογραφία και αστυνομία.

     Η υπόδυση, το στιλάκι, η αυταρέσκεια, τα συνθηματικά και η αργκό μιας ένδον κατασκευασμένης ιεραρχίας και μιας διαρκούς, μάταιης διαπάλης συνθέτουν ένα μικροσύμπαν ανθρωπαρίων, μια πινακοθήκη μονοδιάστατων, επιβλητικών και φαιδρών αντι-ηρώων που αγωνίζονται για την επιβίωση, την επικυριαρχία και την δόξα διαγκωνιζόμενοι όπως τα γουρουνάκια στην ταϊστρα.

     Με γνώση πολύχρονη, εκ των ένδον, ο Ανώνυμος, βιτριολίζει ανελέητα όλους και όλες εκείνους, που οχυρωμένοι πίσω από την παρένυση του «επιστήμονος» και του καθηγητού, πίσω από αξιοπρεπή και ιδιάζοντα λεκτικά ισχύος και συμπεριφορές ενός ιδιόμορφου ιερατείου, κρατικοδίαιτοι  και – συνήθως- εκ του  ασφαλούς προοδευτικοί, πασκίζουν να υπάρξουν και να νικήσουν, ως Στρουμφάκια που φοβούνται μήπως κάποιος, απ’ τους κοντινούς ή από τους έξω, τους αρπάξει το κουβαδάκι που παίζουν.

     Έτσι γίνεται, όπως τα λέει ο Ανώνυμος και μάλλον έτσι θα γίνεται, σ’ αυτούς τους χώρους – που από μια άποψη μπορεί να είναι και χειρότεροι της λαχαναγοράς-  πάντα, εκτός λαμπρών εξαιρέσεων, βεβαίως, που κι αυτές τείνουν να γίνουν είδος προς εξαφάνισιν.

 

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

 

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε για να συνοδέψει τη 2^η έκδοση

του Μυθιστορήματος Πανεπιστημιακής Φαντασίας ¨ Το Πολυτεχνείο τρέμει¨.  Η επανέκδοση προς το παρόν παίζεται, αλλά τα καλά λόγια μένουν (χρωματίζοντας τις αίσιες φάσεις των ¨περιπετειών συγγραφής¨). Ηλεκτρονικά αποσπάσματα από το βιβλίο στο εγγύς μέλλον. Β.Ν.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος (ένα ανέκδοτο ποιητικό κείμενο του Μάνου Χατζηδάκι)

Αναδημοσιεύω από σχόλιο του ¨Όλβιου¨ σε ένα όμορφο σημείωμα της Άννας Σίλιας  (http://silia.wordpress.com) για τον Μάνο.

 

• olvios
  Μαρτίου 16 , 2009 σε 11:03:45 p03

ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πρώτα πιστεύαν οι απο κει

πώς εδώ ζούσε η Ελευθερία

και οι από δω πως από κει

υπήρχε η τάξη κι η εργασία

Τώρα διαπίστωσαν μαζί

ότι το τείχος δεν έπρεπε να γκρεμιστεί

γιατί ‘ταν άξιο μόνο του να συντηρεί

και τάξη και αξιοπρέπεια κι ελευθερία

το βράδυ μες στην ονειρική τους φαντασία.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος

Και τώρα πώς να ζεσταθεί

Μες στην καρδιά το ψύχος.
……

Ανέκδοτο ποίημα του Μάνου

 

Εαρινό εξάμηνο ‘09: επιστροφή στα τρέχοντα

 

Α. Κοινωνική Ιστορία των ΜΜΕ

Αρχίζω μ’ ένα ηλεκτρονικό καλωσόρισμα στους φοιτητές που παρακολουθούν φέτος το μάθημα ¨Κοινωνική Ιστορία των Μέσων Επικοινωνίας¨, -το προφορικό καλωσόρισμα έγινε ήδη στην πρώτη ενημερωτική συνάντηση την προηγούμενη Τρίτη.

Επειδή τίποτα το ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει στις διαδικασίες διαξαγωγής του μαθήματος από πέρυσι,

κι επειδή ξέρω ότι δυσκολεύεστε να κυκλοφορήσετε στο ιστολόγιο, παραγεμισμένο όπως είναι με διαφορετικά θέματα, έτσι ώστε να βρείτε  από μόνοι σας τις σχετικές (περυσινές) οδηγίες,

σας αναδημοσιεύω εδώ τις βασικές πληροφορίες.

Πληροφορίες:

-Το μάθημα διεξάγεται σε αίθουσα του 4^ου ορόφου

-Η έναρξη του μαθήματος θα γίνεται (κάθε Τρίτη) στις εννέα παρά τέταρτο (όχι στις 8:30) και τα δύο πρώτα σαρανταπεντάλεπτα θα είναι ενωμένα και αφιερωμένα στην παράδοση. Κατά τη διάρκεια της παράδοσης μπορείτε  να παρεμβαίνετε με ερωτήσεις, αντιρρήσεις ή ζητώντας διευκρινίσεις για ό,τι  μπορεί να προκύψει μη επαρκώς κατανοητό. Θα ακολουθεί διάλειμμα και η τρίτη ώρα (εάν δεν παρουσιαστούν καθυστερήσεις στην παρουσίαση της βασικής ύλης) θα είναι αφιερωμένη σε διευκρινίσεις σχετικά με την εκπονούμενη άσκηση ή και σε συζήτηση πάνω σε ειδικά ή και γενικότερα επικοινωνιακά θέματα. Οι συζητήσεις αυτές ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να παίρνουν τη μορφή ενός εκπαιδευτικού επικοινωνιακού ¨παιχνιδιού¨ κατά το οποίο θα προτείνετε εσείς κάποια από τα θέματα, ενώ θα αναλάβετε άμεσα τον συντονισμό της διαδικασίας.

-Το μάθημα περιλαμβάνει την εκπόνηση μιας γραπτής άσκησης, το ακριβές περιεχόμενο της οποίας θα σας δοθεί μετά τα τρία ή τέσσερα πρώτα μαθήματα.

- Η εξεταστέα ύλη περιλαμβάνει ορισμένα κεφάλαια από το βιβλίο ¨Η Ιστορία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης¨ (Jean Noel Jeanneney), το οποίο θα σας διανεμηθεί από την αρμόδια υπηρεσία του Τμήματος. Περιλαμβάνει επίσης το κείμενό μου ¨Από τον Άμβωνα στην Οθόνη¨ που υπάρχει αναρτημένο σε δύο μέρη και μπορείτε ήδη να κατεβάσετε από το παρόν ιστολόγιο (Στήλη συνδέσμων: ¨pages¨).

-Και μια συμβουλή (που δε βλάπτει…)

Το μέλλον (δυστυχώς) επιφυλάσσει πανεπιστήμια ¨δια αλληλογραφίας¨. Επωφεληθείτε από το ότι υπάρχουν ακόμη πανεπιστήμια βασισμένα στη ζωντανή, άμεση, διαπροσωπική επικοινωνία. (στο μέλλον κάτι τέτοιο μάλλον θα αποτελεί πολυτέλεια για πολύ λίγους) και παρακολουθείστε όσο μπορείτε τα μαθήματα.  

 

 

Β. Μάθημα ελεύθερης επιλογής: Ανάλυση αφηγήματος

 

Διαδικαστικά: Η προθεσμία για την κατάθεση των δηλώσεων για τα μαθήματα επιλογής, απ’ ό,τι με διαβεβαίωσε μόλις τώρα η Γραμματεία, αρχίζει σήμερα 16 Μαρτίου και διαρκεί έως το τέλος του μήνα Μαρτίου. Οι μέχρι τώρα δηλώσεις θεωρούνται απλώς «ενδεικτικές».

 

Αναδημοσίευση πληροφοριών για το μάθημα ¨Ανάλυση Αφηγήματος¨

Το μάθημα επιλογής που θα διδαχθεί κατά το εαρινό εξάμηνο αφορά στην ανάλυση, με κοινωνιολογικά εργαλεία, των δημοφιλών αφηγημάτων που διαδόθηκαν χάρη στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Ωράριο: Κάθε Τετάρτη, με έναρξη στις εννιά παρά τέταρτο, σε αίθουσα του 4^ου ορόφου (εάν χρειαστεί, θα αναζητήσουμε από κοινού μία καλύτερη ώρα  διεξαγωγής του μαθήματος).

Περιεχόμενο: Θα γίνει αναφορά στα μυθιστορήματα ¨συνεχειών¨ που φιλοξενήθηκαν στις πρώτες εφημερίδες, στις ελληνικές ταινίες του λεγόμενου ¨εμπορικού¨ κινηματογράφου και θα επιμείνουμε ιδιαίτερα στις ¨λαϊκές¨ τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στην τελευταία μορφή του λαϊκού οπτικοαουστικού αφηγήματος, τα ¨ριάλιτι¨. Θα αναζητήσουμε και θα σχολιάσουμε τους αναδυόμενους ήρωες/χαρακτήρες καθώς και τις ¨αξίες¨ που προβάλλονται ή αντικατοπτρίζονται σε αυτά.

Κείμενα αναφοράς: το βιβλίο του Ε. Σορόγκα ¨Το φαινόμενο των ριάλιτι¨ (θα διανεμηθεί) και το κείμενο του Β. Νόττα ¨Κοινωνιολογικές παρατηρήσεις πάνω στην τηλεοπτική αναπαράσταση της σύγχρονης ελληνικής κoινωνίας¨, στον συλλογικό τόμο ¨Η κατασκευή της πραγματικότητας και τα ΜΜΕ¨, Εκδ. Αλεξάνδρεια (είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο vnottas.wordpress.com).

Εξετάσεις: Υπάρχει η δυνατότητα εκπόνησης απαλλακτικής   εργασίας ύστερα από συνεννόηση με τον διδάσκοντα.

Β.Ν.

 

Προσοχή: κατά τη διάρκεια του εαρινού εξαμήνου (και έως ότου αρχίσουν οι εξετάσεις, που εκ των πραγμάτων τροποποιούν τα ωράρια), θα είμαι στη διάθεσή σας κάθε Τρίτη 11:00 με 12:00 και κάθε Πέμπτη 12:00 με 13:00, στο γραφείο μου, για οποιοδήποτε θέμα  μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μαζί.

 

Μία επιστολή

Ένα πρόσωπο που συνάντησα πριν λίγα χρόνια και που, αν και δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα, μου προκάλεσε αμέσως  συμπάθεια ¨εξ ενστίκτου¨, είναι ο καθηγητής της Νομικής Κώστας Χατζηκωνσταντίνου. Γι αυτό στενοχωρήθηκα που οι διαδικασίες της συμμετοχής   του σε (και της απεμπλοκής του από) το εκλεκτορικό σώμα που συνεδρίασε πρόσφατα στη σχολή μου για τη γνωστή ανέλιξη, έδωσαν λαβή σε παρεξηγήσεις. (Αυτό εν πολλοίς οφείλεται στο ότι τα μέλη της γενικής συνέλευσης  δεν γνώριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή την τελική σύνθεσή του εκλεκτορικού σώματος και πολύ περισσότερο τα αιτήματα παραίτησης ή αποχώρησης από αυτό).  Όμως η κατάσταση διευκρινίστηκε και  με χαρά αναδημοσιεύω την επιστολή του συνάδελφου Α, Μπαλτζή ο οποίος είχε διατυπώσει κάποιες σχετικές ενστάσεις και ο οποίος αποσαφηνίζει τα πράγματα.

(Η επιστολή κυκλοφόρησε στον ¨ενδοπανεπιστημιακό διάλογο¨ και περιλαμβάνει και γενικότερες παρατηρήσεις για την διεξαγωγή της εν λόγω συνεδρίασης. Με τη συναίνεση του κ. Μπαλτζή αποσιωπώ μερικά δευτερεύοντα σημεία που αφορούν σε επιμέρους διαφωνίες με άλλα πρόσωπα εμμέσως και δευτερευόντως εμπλεκόμενα σε αυτή την ιστορία. Αλλιώς θα χρειάζονταν επεξηγήσεις που κρίνω πλεοναστικές. Σημειώνω επίσης ότι συμμερίζομαι πλήρως τα όσα γράφει για τους καθηγητές Ιντζεσίλογλου και Αναστασιάδη).

Η επιστολή:

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Δοκίμασα μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη σήμερα. Ο κύριος 
Χατζηκωνσταντίνου αποκατέστησε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό στις 
διαδικασίες κρίσης των μελών ΔΕΠ και έδειξε στην πράξη τι σημαίνει 
ακαδημαϊκός δάσκαλος, όταν με υποδειγματικό τρόπο, με γενναιότητα και 
εντιμότητα αυτοεξαιρέθηκε από το εκλεκτορικό της κ. Παναγιωταρέα. 
Απέδειξε ταυτόχρονα ότι δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από αυτόκλητους 
“προστάτες” (…). Η προσέλευση του κ. Χατζηκωνσταντίνου 
και η αξιοθαύμαστη πράξη του, διαψεύδουν με τον καλύτερο τρόπο την 
εικόνα που τεχνηέντως επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί (…).

Σήμερα, οι συνάδελφοι κ.κ. Ιντζεσίλογλου και Αναστασιάδης από το Τμήμα 
Νομικής συνέβαλαν αποφασιστικά, ώστε να ανακτήσει το Τμήμα μας τη 
χαμένη του αξιοπρέπεια, να αποδοθούν επιτέλους τα του καίσαρος τω 
καίσαρι και εμείς – οι νεότεροι συνάδελφοι – να αισθανθούμε ότι 
πράγματι εργαζόμαστε σε Πανεπιστήμιο και όχι στο παραμάγαζο κάποιων 
παραγοντίσκων. Επιστρέφοντας στον “τόπο του εγκλήματος” – όπως από 
παραδρομή ανέφερε κάποιος εκλέκτορας – αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη 
μας στις διαδικασίες.

Έκπληξη επίσης αποτέλεσε το γεγονός ότι ορισμένοι συνάδελφοι - 
εξωτερικοί ως προς το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ – θεώρησαν καλό να 
καταδικάσουν τα νέα μέσα επικοινωνίας, όπως ο διάλογος αυτός, 
αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι νοσταλγοί της αδιαφάνειας, οι 
ζηλωτές της σιωπής, του αυταρχισμού και των ιεραρχιών στρατιωτικού 
τύπου, είναι τελικά τα ίδια πρόσωπα που υπονομεύουν εκ των έσω το 
δημόσιο πανεπιστήμιο.

Δεν με εξέπληξε όμως καθόλου το γεγονός ότι η κυρία Παναγιωταρέα 
επιχείρησε να συγκεντρώσει τα ονόματα των φοιτητών που διαμαρτύρονταν 
για “να τους δείξει αυτή”. Είναι άλλωστε γνωστή για τον αμοραλισμό της 
και τις ρηξικέλευθες αντιλήψεις της περί παιδαγωγικής και δημοκρατίας. 
Ε, λοιπόν, η ακαδημαϊκή κοινότητα της έδειξε σήμερα αυτά που εδώ και 
καιρό θα έπρεπε να της έχει δείξει, στερώντας της την ιδιότητα για την 
οποία είχε ήδη ράψει την τήβεννο. Δεν θα εκπλαγώ, επίσης, εάν από 
αύριο κιόλας αρχίσει τις προσπάθειες να αποδώσει το αποτέλεσμα της 
διαδικασίας σε φανταστικούς εχθρούς (π.χ. εκδοτικά συμφέροντα, 
συνομωσίες σε βάρος της κ.λπ.), προσβάλλοντας με τον τρόπο αυτό ακόμη 
μια φορά τους συναδέλφους της.

Εκ μέρους όσων αγαπούμε και σεβόμαστε αυτό που κάνουμε, ευχαριστώ 
όσους συνέβαλαν στο αποτέλεσμα αυτό.

Με εκτίμηση
Α. Μπαλτζής

Απορίες και ανελίξεις

 

Δικαιούται ένας κοινωνιολόγος να απορεί;  -σκεπτόμουν σήμερα το πρωί, θα σας πω παρακάτω με ποιο έναυσμα.

Και βέβαια δικαιούται, διαβεβαίωνα τον εαυτό μου. Οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα της απορίας και της έκπληξης. Εκτός, βέβαια, κι αν πρόκειται για ερωτηματικά και προβληματισμούς σχετικά με τους οποίους ο εν λόγω οποιοσδήποτε οφείλει, λόγω εξειδικευμένων σπουδών και ¨συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου¨ (ωραία φράση που χρησιμοποιούμε και στο πανεπιστήμιο) να γνωρίζει ήδη την απάντηση.

Επέμενε ωστόσο ο ημέτερος εαυτός: δικαιούται ένας κοινωνιολόγος να απορεί και να εκπλήσσεται όταν  διαπιστώνει ότι (και) στις σημερινές κοινωνίες και ειδικότερα στη δική μας τη νεοελληνική, δίπλα στο υπάρχον θεσμικό και κοινά αποδεκτό πλέγμα κανόνων, αρχών και νόμων υπάρχει και ένα άλλο, παράπλευρο, συχνά πολύ ισχυρότερο ¨παρασύστημα¨;  Ένα παρασύστημα σε θέση να ελέγχει τα κομβικά σημεία του κυρίως συστήματος, να παρεμβαίνει, να υποδεικνύει ανθρώπους, να καθοδηγεί συμπεριφορές και να δικαιολογεί πράξεις και απραξίες όχι απόλυτα συμβατές με την επίσημη εκδοχή των κανόνων συμβίωσης;

Όχι βέβαια! δε μπόρεσα παρά να απαντήσω. Η τάση για δημιουργία παρασυστημάτων είναι γνωστή εδώ και καιρό στον κοινωνιολογικό στοχασμό και δεν εκπλήττει. Το ότι το φαινόμενο κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να πάρει παθολογικές διαστάσεις, είναι επίσης πανθομολογούμενο. Και, εν τέλει, το ότι μια ψύχραιμη παρατήρηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η σημερινή νεοελληνική κοινωνία καταφανώς πάσχει από οξεία ¨παρασυστημίτιδα¨, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

Τότε γιατί εκνευρίζεσαι; μου αντέτεινε ο Άλλος.

Γιατί πέρα από κοινωνιολόγος δεν έπαψα να φιλοδοξώ να είμαι και πολίτης, του απάντησα. Και έπειτα, το παρασύστημα μπορεί να ξεφυτρώσει παντού, ακόμη και ανάμεσα στα πόδια σου. Και τότε οι θεωρίες δε φτάνουν για να αποφύγεις τα σκουντουφλήματα.

Είναι τόσο δύσκολο; μου ‘κανε το χαζό ο Άλλος.

Μερικές φορές πιο δύσκολο και από τον καιρό της επαράτου χούντας, τον ξέκοψα.

 

Αυτοί  και άλλοι παρόμοιοι συνειρμοί πήραν να με περιτριγυρίζουν καθώς διάβαζα στον ηλεκτρονικό ενδοπανεπιστημιακό διάλογο, αλλά και σε πολλά ιστολόγια, σχόλια -μερικά γεμάτα θεμιτή έκπληξη- για τα διαδραματιζόμενα τόσο στον γενικότερο πανεπιστημιακό χώρο (νεποτισμός, αυταρχισμός, παρεμβολή ομάδων πίεσης, κλπ) όσο και στο δικό μου χώρο δουλειάς, το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ.

Και εκεί που για να καταπραΰνω τον εκνευρισμό μου (γιατί τα αναγραφόμενα έθιγαν ευαίσθητα σημεία για όποιον διατηρεί ακόμη κάποια ευαισθησία) αναλογιζόμουν ότι υπάρχουν και χειρότερα, και ότι οι ιερεμιάδες δε πείθουν όταν προέρχονται από εκείνους “που ξέρουν” ή που “οφείλουν να ξέρουν” εκ των ένδον αιτίες και κίνητρα, μου φτάνει και μία ηλεκτρονική επιστολή φοιτητών μου (οι φοιτητές ανήκουν σε εκείνους που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον δικαιούνται να έχουν απορίες και να ζητούν διευκρινίσεις), όπου μου ζητούν να πάρω θέση σε θέμα σχετικό με επικείμενη ανέλιξη στο Τμήμα μου. Αύριο.

 

Αναπροσανατολίζω λοιπόν τους γενικούς μου προβληματισμούς (χωρίς να πάψω να ελπίζω ότι κάποτε θα γίνει μια σοβαρή κοινωνιολογική -αυτοκριτική και εκ των ένδον- διερεύνηση του πανεπιστημιακού χώρου) και προσπαθώ να απαντήσω στους φοιτητές. Όχι θεωρητικά, αλλά συγκεκριμένα.

 

Δεν έχω πρόβλημα να πάρω θέση και αυτή είναι προφανώς αρνητική.

Εγώ και η ανελισσόμενη κυρία συνάδελφος συγκρουστήκαμε από την πρώτη στιγμή που πάτησα πόδι στο Τμήμα. Θυμάμαι ότι τότε είχα τολμήσει να αντιτεθώ στην πρότασή της για την απόδοση της ιδιότητας του επιτίμου διδάκτορα σε στέλεχος του συγκροτήματος Λαμπράκη. Για να είμαι απολύτως ακριβής είχα αρνηθεί να συμμετάσχω σε επιτροπή που θα προετοίμαζε την απονομή του τίτλου μια που όταν άρχισε η συνεργασία μου με το Τμήμα, η απόφαση ήταν ήδη ειλημμένη.

Είχα υποστηρίξει τότε ότι αν το Τμήμα ήθελε σώνει και καλά να αποκτήσει επίτιμο διδάκτορα αυτός θα ήταν πολύ καλύτερο να είναι ένας δημοσιογράφος της πόλης της Θεσσαλονίκης ή τουλάχιστον να κατάγεται από αυτήν.

Επίσης διατύπωσα την άποψη ότι το κύρος του τμήματος δε μπορεί να είναι υπόθεση ¨δημοσίων σχέσεων¨, άρα δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε περιπτώσεις ελλιπούς παρουσίας διδασκόντων (ως γνωστόν, η μερική απασχόληση είναι απαγορευμένη κατά τα πρώτα τρία χρόνια διδασκαλίας) με αντάλλαγμα ευχερέστερες επαφές με τα κέντρα οποιαδήποτε εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, επικοινωνιακής ή άλλης).

Σε μία άλλη περίπτωση υπήρξαν ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με το πνεύμα που πρέπει να διέπει το υπόβαθρο της  διδασκαλίας των επικοινωνιακών μαθημάτων συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογραφικών, και επομένως τα κριτήρια επιλογής των διδασκόντων τα μαθήματα αυτά. Σύμφωνα με τη συνάδελφο  βασική προϋπόθεση για να διδάξει κανείς δημοσιογραφία αποτελεί η τριβή με την ισχύουσα πρακτική, η δική μου άποψη αποσκοπεί στη δημιουργία δημοσιογράφων ικανών να αποκοπούν από τις ισχύουσες αρνητικές πρακτικές και να επανατοποθετήσουν τα της μαζικής επικοινωνίας.

 Όπως είναι γνωστό η διαφωνία μας αυτή οδήγησε σε διαφορετικές εισηγήσεις σε πρόσφατη κρίση πρόσληψης. Το τμήμα αποφάνθηκε ότι κανείς εν των συμμετεχόντων δεν είχε τα απαραίτητα προσόντα. Ωστόσο ύστερα από νομικού τύπου ενστάσεις που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, στην μη αρμοδιότητα μέλους της εισηγητικής, η κρίση πρόκειται να επαναληφθεί, χωρίς το εν λόγω μέλος και χωρίς εμένα (άνευ αιτιολογίας). Να σημειώσω ότι εξεπλάγην όταν διαπίστωσα ότι το αποκλεισθέν ως αναρμόδιο μέλος, επανέρχεται ως αρμόδιο για να υπογράψει την εισηγητική της ανελισσόμενης συναδέλφου.

Γράφω εξεπλάγην. Λάθος. Είμαι κοινωνιολόγος και δε δικαιούμαι κάτι τέτοιο. Ως πολίτης μπορώ ίσως να αγανακτώ (και να πληρώνω εξ ιδίων).

Β.Ν.

 

(αναλυτικότερα μια άλλη φορά)

Περιπέτειες συγγραφής (ΙΙΙ)

Μετά τα σημειώματα Ι και ΙΙ (βλέπε εδώ παρακάτω -και, όλα μαζί, αριστερά, στις ¨σελίδες¨), τα οποία με διαφορετικούς τίτλους αναφέρονται στο πως (στην περίπτωσή μου) γράφτηκε ένα μυθιστόρημα, ιδού το σημείωμα νούμερο ΙΙΙ όπου, επιτέλους, το εν λόγω δημιούργημα έχει ολοκληρωθεί και βρίσκεται στη φάση αναζήτησης εκδότη.

 

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο εκείνο όπου ο μπόγος που εξέβρασε ο εκτυπωτής συμπτύσσεται  σε έναν εμφανίσιμο, αξιοπρεπή φάκελο, ο τίτλος, έστω προσωρινός, παίρνει θέση στο εξώφυλλο και η ώρα της αυτό-έκθεσης πλησιάζει αδυσώπητα.

 Πάντως, το γεγονός ότι το κείμενο τελείωσε και είναι εκεί, μπροστά σου, καταγεγραμμένο, ολοκληρωμένο, δομημένο, αρτιμελές, με αρχή, μέση και τέλος, ήδη σε γεμίζει με αισιοδοξία. Το κοιτάς που σου βγήκε πιο μεγάλο απ’ όσο έλπιζες και λες: ¨Για δες πως γεμίζουν οι λευκές σελίδες έτσι και πάψεις να προβληματίζεσαι για το αν θα γεμίσουν ή όχι!¨  

Όμως, έτσι κι αλλιώς, το πρώτο στοίχημα το κέρδισες. Ο τοκετός ολοκληρώθηκε, ο γεννήτορας επέζησε,  και για το πόνημα ελπίζουμε τα καλύτερα!

Είναι μάλιστα τόση η αισιοδοξία σου, που αποφασίζεις να εμπιστευτείς το πνευματικό σου τέκνο απ’ ευθείας στους ¨μεγάλους¨ εκδότες. Και μάλιστα μένοντας Ανώνυμος. Δεν τηλεφωνείς λοιπόν στους παλιούς σου συμφοιτητές, μερικοί εκ των οποίων σταδιοδρομούν στον εκδοτικό χώρο, άλλοι ως σύμβουλοι εκδόσεων, άλλοι ως πολιτισμικοί πολύ-παράγοντες, αλλά προβαίνεις στο διάβημα προς τους ¨μεγάλους¨, ταχυδρομικώς, αφ εαυτού και άνευ ενδιάμεσων κρίκων. 

Αφελές!

Τότε δεν ήξερα ότι οι ¨μεγάλοι¨ σε τέτοιου είδους περιπτώσεις:

α . δε σου απαντούν καθόλου

β . σου απαντούν ύστερα από έξι μήνες για να σου πουν ότι για να το διαβάσουν πρέπει να τους διαβεβαιώσεις γραπτώς ότι δεν το έδωσες (για διάβασμα) και σε άλλο εκδότη (έτσι, για να το δείξεις σε τρεις τέσσερεις από αυτούς, χρειάζεσαι περίπου τρία τέσσερα τέρμινα).

γ. διαθέτουν ¨ομάδες αναγνωστών¨ οι οποίες δεν ελέγχουν απλώς αν το κείμενο ¨διαβάζεται¨, αλλά που συχνά συμπεριλαμβάνουν εκπροσώπους διαφόρων ¨τάσεων¨ και ¨δυνάμεων¨ που ελέγχουν την (ανά περίπτωση) ¨πολιτική ορθότητα¨ των κειμένων.  Η πλάκα είναι ότι αν απορριφθείς για λόγους μη επαρκούς πολιτικής ορθότητας, ουδέποτε θα το μάθεις. Σε αυτή την περίπτωση γυρνάμε στο πρώτο σημείο α΄: δε σου απαντούν καθόλου.

 

Εδώ νομίζω ότι χρειάζεται μια διευκρινιστική υποσημείωση:

Αν τύχει και είσαι εν ενεργεία πανεπιστημιακός, τότε ο κόσμος των εκδοτών μπορεί να χωριστεί σε δύο ομάδες.

Υπάρχουν:

α. Αυτοί που εκδίδουν πανεπιστημιακό υλικό και που ενδιαφέρονται για σένα, σου στέλνουν ευχητήριες κάρτες, σου αποστέλλουν τους καταλόγους τους, σε αγαπάνε, σου χαμογελάνε, σε κολακεύουν και -κυρίως- είναι έτοιμοι να εκδώσουν τις (επιδοτούμενες, τουλάχιστον όσο αφορά την κυκλοφορία) διδακτικές πανεπιστημιακές σου συγγραφές, και  

β. Αυτοί που δεν εκδίδουν πανεπιστημιακό υλικό, παρά παρουσιάζονται ταμένοι (από μικροί)  γενικώς ή κυρίως στη λογοτεχνία και τα παρακλάδια της και οι οποίοι -εκ προοιμίου, φίλε ανώνυμε- ποσώς ενδιαφέρονται και για τις δικές σου λογοτεχνικές ανησυχίες.

Αυτοί οι δεύτεροι μπορούν να χωριστούν σε:

β1. Μικρο Μεγάλους, (δηλαδή την ελληνική εκδοχή του όρου ¨μεγάλος¨) , για τους οποίους είπαμε παραπάνω

β2. Μικρο Μεσαίους, για τους οποίους θα πούμε παρακάτω, και

β3. Μικρο Ανύπαρκτους, που επιβιώνουν κυρίως από την εκμετάλλευση των αυτοεπιδοτούμενων συγγραφικών ονείρων μερικών πρωτοεμφανιζόμενων λογοπλόκων, πρόθυμων να επιδοτήσουν την έκδοση και τον εκδότη από τη τσέπη τους.

Αυτούς τους αποκλείουμε από την αρχή και ξεμπερδεύουμε.

 

Όταν  οι μέν ¨μικροί¨ είναι εκ προοιμίου αποκλεισμένοι, οι δε ¨μεγάλοι¨ τσιμουδιά (κάποτε βαριέσαι να τους περιμένεις), δε μας απομένουν παρά αυτοί που δεν χρησιμοποιούν ομάδες και συμβούλους, ούτε περιμένουν από σένα να χρηματοδοτήσεις το εγχείρημα,  και κατά συνέπεια εύλογα υποθέτεις ότι βασίζονται, όσο αφορά τις εκδοτικές τους επιλογές, στο ένστικτο και τη μύτη τους: οι ¨Μεσαίοι¨.

Αποφάσισα να απευθυνθώ σ’ αυτούς.

 

Έτσι λοιπόν, μία ωραία πρωία πήρα υπό μάλης τέσσερα αντίγραφα (που λέει ο λόγος, -αν τα έβαζα υπό μάλης θα με δυσκόλευαν στην οδήγηση-, η αλήθεια είναι ότι τα έβαλα σε μικρό ταξιδιωτικό σάκο και τα πέταξα στο πορτ μπαγκάζ) και κατέβηκα στην Αθήνα με σκοπό να ¨χτυπήσω¨ ισαρίθμους εκδότες ανήκοντες στην σωστή εκδοτική κλίμακα.

Για να μη σας τα πολυλογώ, τα αποτελέσματα υπήρξαν τα εξής:

·        οι δύο το έπαιξαν αφυψηλούδες ή άσχετοι και δεν απάντησαν

·        ο ένας πρότεινε σύντμηση του πρωτόλειου δημιουργήματος στο μισό περίπου, γιατί ύστερα από μακρόχρονη παρατήρηση του εκδοτικού του κοινού είχε καταλήξει ότι οι νεοέλληνες από βιβλία διαβάζουν  μόνο τα μισά.

και…

·        ένας ενθουσιάστηκε!

 

Επρόκειτο για τον Γιώργο Μπαζίνα εκδότη βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και κόμικς, συγγραφέα ¨παράλογων ιστοριών¨ συγγενών κατά κάποιο τρόπο με τις δικές μου.

Περιττό να σας πω ότι (όχι μόνον κατόπιν τούτου) οι Αφοι Μπαζίνα, (υπάρχει και ο Νίκος, επί των οικονομικών-οργανωτικών) μου προέκυψαν αμέσως συμπαθέστατοι. Εξ  άλλου ο Γιώργος έσπευσε ευθύς εξ αρχής να μου εξηγήσει ότι οι καλές σχέσεις ανάμεσα σε συγγραφέα και εκδότη αποτελούν τη μόνη σοβαρή εγγύηση, όχι μόνο για την αποτελεσματικότητα του κοινού εγχειρήματος, αλλά και για την τελική έκβαση εκείνης της (επί του παρόντος δευτερεύουσας αν και όχι αμελητέας) όψεως αυτών των σχέσεων που θα μπορούσαμε (με τη δέουσα σεμνότητα) να αποκαλέσουμε “οικονομική”.

Πράγματι, ο Γιώργος μου επεσήμανε ότι, όπως και να το κάνουμε, ¨ο εκδότης δεν ελέγχεται¨. Έτσι εγώ (σε επαφή αργότερα και με άλλους, λιγότερο συμπαθείς εκδότες) συμπληρώνοντας τις κοινωνιολογικές μου παρατηρήσεις επί του προκειμένου, κατάλαβα ότι στις πρώτες απόπειρες έκδοσης, ο συγγραφέας μάλλον δεν πρόκειται να λάβει απάντηση στα ακόλουθα (σεξπηρικά) ερωτήματα:

α. Πόσα ακριβώς αντίτυπα του έργου του τυπώθηκαν;

β. Πόσα από αυτά πωλήθηκαν μέσα σε ένα ¨άλφα¨ χρονικό διάστημα;

γ. Σε ποια ακριβώς τιμή πωλήθηκαν;

δ. Ποια θα μπορούσε να είναι η δική του απολαβή από αυτά τα έσοδα (αν δεν ήταν αυτή που τελικά ήταν, αν ήταν…)

 Όμως οι δικοί μου πρώτοι εκδότες υπήρξαν -επαναλαμβάνω- συμπαθείς και ειλικρινείς. Αυτό σημαίνει  ότι όταν, ένα χρόνο περίπου μετά, έλαβα από τον εκδοτικό οίκο μία επιταγή (ήμουν τότε στη Ρώμη, αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα σας διηγηθώ άλλοτε), αντί να την εξαργυρώσω και να την δηλώσω στην εφορία,  θα έπρεπε μάλλον να την είχα κορνιζώσει και αναρτήσει μεταξύ των πολυτίμων κειμηλίων/παραγώγων  της  πνευματικής μου ζωής.

 

Αλλά

μέχρι να συμβεί αυτό, αλλά και ύστερα από αυτό, θα συμβούν και κάμποσα άλλα ενδιαφέροντα συγγραφικά, που θα σας εξιστορήσω προσεχώς…

Β.Ν. 

 

(συνεχίζεται…)

Το αντέγραψα…

 

Κόβοντας βόλτες, προσέγγισα το μπλογκ ardalion κι έπεσα στην παρακάτω χειροπιαστή ¨περιγραφή¨, που μου άρεσε. (Ψάχνοντας στο διαδίκτυο  βρήκα και μερικές εικονογραφικές εκδοχές).  

 

 

Ένα χέρι

 

Ένα χέρι κρατά μια ομπρέλα
ένα κινητό
μία τσάντα
μια τσόντα
μια μπάλα
ένα σκέιτ
ένα βιβλίο
ένα παγωτό
ένα καρβουνάκι που καπνίζει
ένα εισιτήριο
μία κούκλα
ένα laptop
ένα λουρί σκύλου
μία πεταλούδα
μία πινέζα
ένα άνθος
μία απόχη
ένα καβούρι
επτά δάκρυα
δύο κόκκινα χαλίκια
μία πυξίδα
μία βίτσα
ένα ξυράφι
οκτώ σταγόνες αίμα
ένα πόδι κότας
μία μάσκα χάρτινη
ένα κραγιόν για τη μητέρα
δύο τσιμπιδάκια
ένα μαγιό σέξι
ένα τιμόνι ποδηλάτου
μια τούφα μαλλιά γκρίζα
μια τρύπια τσέπη παλτού
τρία τραγούδια της Βέμπο, δύο της Νίνου και ένα της Ζαχά
ένα χέρι κρατά ένα talisker
ένα αχ
και πολύ λευκό. Φωτεινό και απαστράπτον.

 

 

 

 

 

 

 

 

Καί  μια εικονογραφική εκδοχή από την Άννα Σίλια (ευχαριστώ)

 

 

Ημερίδα στην ΕΣΗΕΜΘ- έχει ενδιαφέρον

Από το φίλο Ηλία Κουτσούκο έλαβα το ακόλουθο μήνυμα:

 ηλίας κουτσούκος είπε

29 Ιανουαρίου, 2009 στο 1:02 μμ 

Βασίλη γεια σου,
μεθαύριο Σάββατο 31/1 στην ΕΣΗΕΜΘ, Μορκεντάου 1, από τις 9.30 έως τις 8.30 το βράδυ, ημερίδα για τον Τύπο της Βόρειας Ελλάδας στην Κατοχή. Μετέχουν 10 Ιστορικοί απ’ το ΑΠΘ και δημοσιογράφοι. Σε όσους φοιτητές-σπουδαστές παρακολουθήσουν θα δοθεί ‘πιστοποιητικό’. Αν ενδιαφέρει πεσ’ το στους δικούς σου και θα χαρώ να σε δω.
μ’ αγάπη, Ηλίας.

Εξετάσεις Φεβρουαρίου 2009 Υπενθυμίσεις και συμπληρωματικές πληροφορίες

 Όσον αφορά στα μαθήματα που διδάχτηκαν φέτος

α). Κοινωνιολογία της Μαζικής Επικοινωνίας.

Εξετάσεις: Προσοχή: Διόρθωση της ημερομηνίας

Όσων το επώνυμο αρχίζει από Α-Μ την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, ώρα:09:00, αίθουσα 2, εξετάσεις προφορικές.

Όσων το επώνυμο αρχίζει από Ν-Ω την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, ώρα:09:00, αίθουσα 2, εξετάσεις προφορικές.

Λεπτομέρειες: Ρυθμίζετε μόνοι σας τη σειρά με την οποία θα εξεταστείτε. * Όσοι περιμένουν να εξεταστούν δεν κάνουν υπερβολικά μεγάλη φασαρία* Όταν τα αποτελέσματα αναρτηθούν, ελέγχετε εάν οι βαθμοί σας αναγράφονται σωστά και σε περίπτωση που διαπιστώσετε πρόβλημα, το αναφέρετε αμέσως στη γραμματεία.

 Ασκήσεις: Οι ασκήσεις δεν επιστρέφονται. Εάν κρίνετε ότι για οποιοδήποτε λόγο θα σας χρειαστούν, κρατάτε αντίγραφο.

 

β). Ραδιόφωνο: Γλώσσα και Κοινωνική Διάσταση

Εξετάσεις και Παρουσίαση εργασιών/εκπομπών: Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου, ώρα 09:00. αίθουσα 4β. Εξετάσεις προφορικές.

Λεπτομέρειες: Οι γραπτές εργασίες και οι εκπομπές που έχετε καταθέσει, παρουσιάζονται προφορικά την ημέρα των εξετάσεων, αλλιώς δε μπορεί να εκδοθεί βαθμολογία.* Βεβαιωθείτε ότι έχετε δηλώσει το μάθημα, και ότι βρίσκεστε στον κατάλογο αυτών που θα εξεταστούν* Διεξαγωγή: πρώτα θα γίνουν οι εξετάσεις και στη συνέχεια, με ανοικτές τις πόρτες, η παρουσίαση των εργασιών.* Οι εργασίες δεν επιστρέφονται. Εάν κρίνετε ότι για οποιοδήποτε λόγο θα σας χρειαστούν στο μέλλον, κρατάτε αντίγραφο.* Όταν τα αποτελέσματα αναρτηθούν, ελέγχετε εάν οι βαθμοί σας αναγράφονται σωστά και σε περίπτωση που διαπιστώσετε πρόβλημα, το αναφέρετε αμέσως στη γραμματεία.

 

Όσον αφορά μαθήματα που διδάχτηκαν παλαιότερα (παλαιό πρόγραμμα σπουδών) και μαθήματα  των ¨επί πτυχίω”

α). Επιστήμη της Πληροφόρησης και της Επικοινωνίας.

Εξετάσεις: Πέμπτη: 26 Φεβρουαρίου 2009, ώρα 11:00, στο γραφείο του διδάσκοντος.

Ύλη: Έχετε την ύλη και την άσκηση που ίσχυε την περίοδο που παρακολουθήσατε το μάθημα. Σημείωση: Εάν έχετε χάσει τις φωτοτυπίες με τις σημειώσεις που είχαν διανεμηθεί σε ορισμένες εκπαιδευτικές περιόδους, τότε διαβάζετε όλο το βιβλίο της Κορίν Κουλέ ¨Μέσα Επικοινωνίας στην Αρχαία Ελλάδα¨ εκδόσεις Παπαδήμας, και δεν είστε υποχρεωμένοι να υποβάλετε την άσκηση.  

 β). Ραδιοφωνική παραγωγή.

Ύλη: Έχετε την ύλη και την άσκηση που ίσχυε την περίοδο που παρακολουθήσατε το μάθημα. Σε περίπτωση που έχετε ήδη καταθέσει την εκπομπή/άσκηση (η σχετική προθεσμία έληξε) θα εξεταστείτε την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009, ώρα 11:30, στο γραφείο του διδάσκοντος.

  γ). Εισαγωγή στην Κοινωνιολογία

Έχετε την ύλη που διδαχτήκατε την περίοδο που παρακολουθήσατε το μάθημα με τον κ. Γιούλτση. Μου προκύπτει ότι αυτή ήταν: Από την εισαγωγή, μόνο το πρώτο κεφάλαιο ¨Η επιστήμη της Κοινωνιολογίας¨ και, στη συνέχεια, από το πρώτο μέχρι και το πέμπτο μέρος του βιβλίου, δηλ. μέχρι τη σελ. 435. Θα εξεταστείτε την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009, ώρα 12:00, στο γραφείο μου.

  δ) Κοινωνική Ιστορία της Μαζικής Επικοινωνίας

Ύλη και άσκηση παραμένουν οι ίδιες. Εφόσον έχετε παραδώσει την άσκηση, εξετάζεστε προφορικά την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου ώρα 10:30 στο γραφείο μου  

Σας εύχομαι καλό διάβασμα, όχι περιττά άγχη, αισιοδοξία και επιτυχία. Β.Ν.

Πώς έγραψα ένα μυθιστόρημα (ΙΙ)

(ή) Περιπέτειες και εμπειρίες ενός ακόμη επίδοξου συγγραφέα, μέρος β.

 

Σας έλεγα λοιπόν (σε προηγούμενο κείμενο, εδώ παρακάτω) πώς συνέβη και η συγγραφή της διατριβής μπορεί να προκαλέσει συγγραφικές παρενέργειες: ένα δεξί χέρι ¨λυμένο¨, ξεαγκυλωμένο, εν τινι μέτρω χειραφετημένο, μπορείς να το πεις και ξεκολλημένο και ξεκωλωμένο και προπονημένο και σε φόρμα και σε ¨όρμα¨, κι έξω απ’ τη νόρμα, ενώ  ταυτόχρονα  φουντώνει μέσα σου μία έντονη εκφραστική ανάγκη, επί μακρόν καταπιεσμένη από την τυπικότητα του ύφους που χαρακτηρίζει τις επιστημονικές εργασίες και ειδικότερα τις διατριβές.  

Έτσι κι εγώ, που σε μυθοπλασία ίσαμε τότε δεν είχα γράψει απολύτως τίποτα και που οι γραφές μου εξαντλούνταν σε μερικά δοκίμια (για την κοινωνία, τον χώρο και την επικοινωνία -τα αγαπημένα μου θέματα), συν κάποιες νεανικές ερωτικές επιστολές και μερικές μαθητικές εκθέσεις ιδεών,  άρχισα να σκέπτομαι (και αμέσως μετά να υλοποιώ) τη συγγραφή μιας εκτεταμένης μυθιστορίας.

 

Αναζητώντας δακτυλογράφο

Ας προσθέσω όμως ότι στο μεταξύ (δευτερεύον ίσως, αλλά καθόλου αμελητέον για τις νέες μου δραστηριότητες), είχε συντελεστεί γύρω μου μια σημαντική ¨γραφική¨ επανάσταση.

Δηλαδή:

*είχα αρχίσει να γράφω τη  διατριβή στο χέρι, με μολύβι, καθώς αγνοούσα το χειρισμό της γραφομηχανής (αν και είμαστε ήδη στην τελευταία δεκαετία του εικοστού)

*έδωσα τα πρώτα χειρόγραφα σε επαγγελματία δακτυλογράφο με γραφείο στο κέντρο της πόλης

*τα ξαναπήρα μετά από εκνευριστικά μακρύ  χρονικό διάστημα και τα επέστρεψα πίσω μόλις διαπίστωσα ότι ο αριθμός των λαθών ξεπερνούσε κατά πολύ τον αναμενόμενο.

Οδηγίες: επαναλάβετε αυτό το πήγαινε/έλα επί το ¨κάμποσες φορές¨, πολλαπλασιάστε το αποτέλεσμα επί ικανό αριθμό κεφαλαίων και θα κατανοήσετε ακόμη έναν λόγο για τον οποίο, τον παλιό εκείνο τον καιρό, τόσο οι μυθοπλασίες όσο και οι επιστημονικές διατριβές ήταν εγχειρήματα δύσκολα, γεμάτα δοκιμασίες, απογοητεύσεις, μουτζούρες, παραπομπές, παροράματα, διορθωτικές παρεμβάσεις με γόμα, με ξυραφάκι, με σκολορίνη, με λεξικά, με υπομονή, στο περιθώριο,  στο τέλος, ή στην επόμενη έκδοση (επαυξημένη, αναθεωρημένη, ανακαινισμένη, εξωραϊσμένη και προπαντός διορθωμένη). 

 

Όμως ο μικρός μου αδελφός, ο Μάριος, με λυπήθηκε και μου ενεχείρισε μικρή μαγνητική δισκέτα με πρόγραμμα εκμάθησης πληκτρολογίου, μαζί με πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου, ονόματι first choice, πρωτόγονο για τα σημερινά μέτρα, αλλά θαυματουργό για τα τότε. Έτσι, ο Άλλος, ο επιλεγόμενος Ατίθασος καθώς επίσης και Ανυστερόβουλος Υπολογιστής, μπήκε στη ζωή μου. Μετά από μια λογική περίοδο άσκησης, τα κείμενα μου άρχισαν να σουλουπώνονται, τουλάχιστον οπτικά, και η εποπτεία μου πάνω τους ήτανε πλέον εφικτή χωρίς ζόρι και, κυρίως, χωρίς ανακατέματα τρίτων.

Ας πούμε λοιπόν ότι η συνταγή συγγραφής (τι να ρίξεις στο καζάνι όπου βράζουν οι καλές σου προθέσεις για την σύνταξη μιας λογό ή παρά λογο-τεχνικής παραγωγής) στην περίπτωσή μου περιλαμβάνει: α) χέρι λυμένο (το είπαμε), β) εκφραστική συμπίεση (την περιγράψαμε), και γ) την υιοθέτηση μιας τεχνολογικής καινοτομίας σχετικής με τα εργαλεία γραφής (την συμπληρώσαμε κι αυτή).

Άρα όλα είναι έτοιμα για να πάμε παρακάτω: στην αναζήτηση του στοιχειώδους εναρκτήριου μύθου προς επεξεργασία.

 

Αναζητώντας τον μύθο

Ένθετη συμβουλή προς νέους συμπάσχοντες: Ακόμη και αν έχετε αδυναμία στις φανταστικές αφηγήσεις, όπως ο υπο(μη)φαινόμενος, διαλέξτε μια θεματολογία αγκυρωμένη στις άμεσες εμπειρίες σας. Έτσι θα πατάτε σε στέρεο έδαφος και η αφήγηση θα δέσει καλύτερα. Όσο αφορά εμένα, τον καιρό εκείνο οι πιο επίκαιρες, (αν και όχι οι πιο συναρπαστικές) εμπειρίες μου αφορούσαν στην πανεπιστημιακή ζωή. Έτσι σιγά σιγά οι μυθοπλαστικές μου ιδέες άρχισαν να διαμορφώνονται και να περιπλέκονται ως εξής:

*Ας πούμε ότι βρισκόμαστε σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, υποθετικό μεν, αλλά με πραγματικά χαρακτηριστικά.

*όπου ξαφνικά οι καθηγητές του αρχίζουν ένας ένας να κιτρινίζουν, να αποδημούν, ενώ ταυτόχρονα ο, τι απομένει από αυτούς εξαφανίζεται…

*ας φτιάξουμε κι έναν νεαρό ήρωα, χαμηλόβαθμο πανεπιστημιακό και ας τον κάνουμε βασικό ύποπτο, (έχει κίνητρο μια που του κλέβουν συστηματικά τις εργασίες οι οποίες υπογράφονται από ολιγόνοες ανωτέρούς του, έτσι ώστε να αποκτήσουν κι αυτοί ένα λαμπερό curriculum vitae. Αυτόν τον Ήρωα ας τον ονομάσουμε Αημαρξίδη, όχι, Αημαρκξύδη… ή καλυτέρα Αημαρκσίδη. Κίμωνας Αημαρκσίδης, ποντιακής καταγωγής,  χωρισμένος με παιδί και πεθερά.

*ας του δημιουργησουμε κι έναν φίλο, δημοσιογράφο, για να εμπλέξουμε και τα ΜΜΕ και ας του δώσουμε το όνομα ενός γράμματος της αλφαβήτου. Δέλτας.

*ας φιλοτεχνήσουμε και έναν ευαίσθητο αστυνομικό από χωριό, και ας τον αποκαλέσουμε Καραμούζο, έτσι, για να δώσουμε στην ιστορία μία αστυνομική απόχρωση

* ας προσθέσουμε και κάμποσους άλλους περιφερειακούς ήρωες, κατά βούληση…

και ας τους αφήσουμε να δράσουν, να ερωτευτούν, να ερευνήσουν, να καταδιωχθούν και να καταδιώξουν.

Τα άλλα θα διαμορφωθούν στην ανηφορική φάση της αφήγησης, αναζητώντας τους αυτό- και έτερο- καθορισμούς τους, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Όλα αυτά σε ένα τοπίο  κάπως θολό, με μια φύση που παραπονιέται καθώς κάποια περίεργα γεωφυσικά φαινόμενα εκδηλώνονται αναπάντεχα, για να μπερδέψουν ακόμη περισσότερο τα νήματα της παραμυθίας.

Και μετά, από ένα σημείο και πέρα, ο αφηγητής-Θεός παύει να κάνει τα πάντα, οι ήρωες χειραφετούνται και κάνουν του κεφαλιού τους, οπότε η ¨λύση¨ έχει όλο και λιγότερες εναλλακτικές και η ιστορία αρχίζει να κατρακυλάει προς το Τέλος της. Αν και κινδυνεύεις να χάσεις τον έλεγχο, κακά τα ψέματα, είναι το πιο ευχάριστο και παραγωγικό μέρος της συγγραφής.

 

Αναζητώντας όνομα και τίτλο

Καθώς, ευτυχισμένος, το ατενίζεις έτοιμο, φρεσκοξεφουρνισμένο από τον εκτυπωτη, δεν αποφεύγεις να αναρωτηθείς ¨τι ακριβώς είναι τούτο¨;

Προϊόν φαντασίας (ενδεχομένως αχαλίνωτης); σίγουρα. Περιπέτεια; εν μέρει… Αστυνομικό; στις άκρες. Κάτι σαν αυτό που οι αγγλοσάξονες αποκαλούν campus roman (μυθιστορία πανεπιστημιακής θεματολογίας); ίσως, αλλά τότε το είδος δεν μου ήταν γνωστό, δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.

Φτιάχνεις έναν προσωρινό τίτλο, και επειδή ¨ουδέν μονιμότερον¨, σου μένει μέχρι το τέλος: “Το πολυτεχνείο τρέμει”. Και για να μη το μπερδέψει κανείς με το γνωστό Μετσόβιο και απαιτήσει άμεσες πολιτικές προεκτάσεις, προσθέτεις τη διευκρίνιση που κρίνεις καταλληλότερη σε υπότιτλο: Μυθιστόρημα Πανεπιστημιακής Φαντασίας με Αστυνομικές Αποχρώσεις.

Εντάξει, αλλά ¨Υπό¨; που έλεγαν κάποτε; Υπό ποίου ετελέσθη το αδίκημα. Ποίος ο υπεύθυνος λογοπλόκος;

¨Εγώ¨, απαντάει ένα τμήμα του εαυτού μου που δεν το γνωρίζω καλά, γιατί μιλάει αλλιώτικα από το πώς μιλάω συνήθως εγώ, γελάει πιο πολύ, ενίοτε παραληρεί και   βγάζει γλώσσα. ¨Εντάξει¨,  του λέω, ¨αλλά ανώνυμα, τουλάχιστον μέχρι να γνωριστούμε¨.

Λάθος. Εκ των υστέρων είμαι σίγουρος ότι πρόκειται περί λάθους. Οι ανωνυμίες κάνουν κακό. Σου δημιουργούν (όπως οι μάσκες μια βραδιά καρναβαλιού) μια ψεύτικη ευεξία που κρατάει λίγο (έως ότου ο εκδότης του επόμενου βιβλίου σου σε αποκαλύψει) και τελικά θα σου βγουν σε κακό. Κάτι ξέρω.

Εν πάση περιπτώσει, τότε είπα: υπογραφή: ένας ανώνυμος. Μετά το αντέστρεψα στο πιο εμφαντικό: Ανώνυμος Ένας (με τ’ όνομα!)

Και για την απαραίτητη βιογραφική αναφορά που προορίζεται για το αυτί του εξώφυλλου, σημείωσα τα ακόλουθα (προφητικά):

 

Ο Ανώνυμος Ένας

στην Αρχή ήταν ένας

φυσιολογικός άνθρωπος

 

κάποτε όμως διαπίστωσε

ότι -απροσδόκητα- τα πράγματα

γύρω του είχαν

αρχίσει να παίρνουν

λάθος στροφές

 

Στο Παρά Πέντε

συνειδητοποίησε τότε

πως ξανάρθε ο καιρός να πάρει

ριζοσπαστικές αποφάσεις

 

Είχε κάνει κι άλλες φορες

ριζικές ανακατατάξεις στη ζωή του

 

Μόνο που τούτη τη φορά

του βγήκε κάπως αλλιώς

 

Κάπως σα μυθιστόρημα πανεπιστημιακής

φαντασίας με αστυνομικές αποχρώσεις

 

Έτσι πέρασε

στην Ανωνυμία.

 

(συνεχίζεται μόλις βρω χρόνο… )

(προσεχώς μεταξύ άλλων: ο Α.Ε.

σε αναζήτηση εκδότη και ο Α.Ε.

σε αναζήτηση κοινού)

Τρέχοντα, αλλά όχι ασήμαντα (Παρατάσεις, εξετάσεις και άλλα)

Ας αρχίσουμε από τα διαδικαστικά: το φοιτητικό κοινό του ιστολογοφόρου, θα έχει πληροφορηθεί, υποθέτω, ότι στη συνέλευση του Τμήματος, την περασμένη Δευτέρα αποφασίστηκε το εξάμηνο να παραταθεί για τρεις εβδομάδες. Τελειώνουμε λοιπόν την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου.

Η εξεταστική περίοδος αρχίζει στις 9 Φεβρουαρίου και διαρκεί μόνο τρεις εβδομάδες, έως τις 27. Το εαρινό εξάμηνο αρχίζει στις 3 Μαρτίου.

Αυτό για εμάς σημαίνει:

Ως προς την  ¨Κοινωνιολογία της μαζικής επικοινωνίας¨, τρία ακόμη μαθήματα και παράταση (τελευταία) της ημερομηνίας παράδοσης  των ασκήσεων για την Τετάρτη  28 Ιανουαρίου. Η εκπόνηση και η έγκαιρη παράδοση της άσκησης αποτελούν προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις (προφορικές, εκτός απροόπτου) εξετάσεις.

Ως προς την ¨Γλώσσα και κοινωνική διάσταση του ραδιοφώνου¨, τρία ακόμη μαθήματα (εκ των οποίων το ένα έγινε ήδη χτες), στα οποία ενδεχομένως θα παρουσιαστούν ορισμένες από τις εκπομπές/εργασίες που έχετε ήδη καταθέσει. Τελευταία προθεσμία παράδοσης εργασιών/εκπομπών η Παρασκευή 30 Ιανουαρίου.

Σημείωση 1. Περισσότερες πληροφορίες μόλις ανακοινωθεί το πρόγραμμα των εξετάσεων.

Σημείωση 2. Οι εργασίες παραδίδονται, όπως πάντα, ή σε εμένα προσωπικά (στο μάθημα ή τις ώρες συνεργασίας με τους φοιτητές) ή στον Άρη, ή στο Θυρωρείο, ή εναποτίθενται στη θυρίδα μου.

Σημαντικό: Μόλις μου κοινοποιηθούν τα ονόματα των φοιτητών παλαιοτέρων ετών που δικαιούνται και επιθυμούν να εξεταστούν αυτή την περίοδο, θα ανακοινώσω τις σχετικές ημερομηνίες. (Σημειώνω ότι -κατά κανόνα- για αυτές τις εξετάσεις ισχύει η ύλη και η άσκηση που είχαν όταν παρακολουθούσαν το μάθημα). Ημερομηνία λήξης για την παρουσίαση ασκήσεων η Παρασκευή 30 Ιανουαρίου).

 

Αλλάζω θέμα, καθώς  θέλω να ευχαριστήσω:

Τον σημαντικό νέο (ο καθένας -δηλαδή εγώ- έχει τα δικά του ηλικιακά κριτήρια και αφετηρίες) διανοούμενο Χρήστο Μόρφο, χειριστή μεταξύ άλλων του μπλογκ ¨Θεαμαπάτες και Δικτυώματα¨, ο οποίος έκανε αναφορά στο ιστολογοφόρο και στα συναφή συγραφικά/παραλογοτεχνικά μου πονήματα, ελπίζοντας ότι σύντομα θα τον γνωρίσω και από κοντά.

Για τον ίδιο λόγο, τον παλιό καλό συνεργάτη της εποχής της ραδιοφωνικής άνοιξης (απίθανες, διασκεδαστικές, δημιουργικές στιγμές ραδιοφώνου καθώς στήναμε το Ρ.Σ. του Δήμου Καλαμαριάς) Τέλη Κελεσίδη, δημιουργό, μεταξύ άλλων του μπλογκ ¨Παρέμβαση¨ της Κομοτινής.

Τα παιδιά της  Διαδικτυακής Κοινότητας Φοιτητών, από την Πάτρα, για την αναφορά τους σε κείμενο του ιστολογοφόρου.

Τον Ηλία, την Αννα Σίλια, τον Αρνητικό, τον Avak και τους φοιτητές μου για τα σχόλιά τους.

Τα λέμε… Β.Ν.

Η απάντηση είναι κατηγορηματική:Ίσως!

 

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε πριν μερικά χρόνια, την περίοδο που σύμφωνα με τις  δημοσκοπήσεις που μας ταλαιπωρούσαν  τότε, άλλο κόμμα θέλαμε στη κυβέρνηση και άλλου κόμματος τον αρχηγό προτιμούσαμε για πρωθυπουργό.  (Τότε μας έλεγαν ότι θέλουμε Πρωθυπουργό Σημίτη με κυβέρνηση Ν.Δ.)  

Το θυμήθηκα καθώς ο κατακλυσμός των ετερογενών και δυσερμήνευτων δημοσκοπήσεων ξανάρχισε (τώρα υποτίθεται ότι προτιμάμε Καραμανλή με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ!). 

 

Έγραφα τότε…

 

Θα σας έχει συμβεί, πιστεύω, να διαβάσετε κείμενα απορημένων ή και εμβρόντητων  σχολιαστών που προβληματίζονται γιατί οι απαντήσεις των Ελλήνων στα ερωτήματα των δημοσκόπων μοιάζουν αλλοπρόσαλλες, αν όχι εντελώς παράλογες. Και γιατί, άραγε, οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις διαψεύδονται τόσο συχνά από τα εκλογικά αποτελέσματα.

Παραδείγματος χάρη, εκπλήσσονται και γράφουν:

Μα είναι δυνατόν; Οι Έλληνες προτιμούν πρωθυπουργό από ένα κόμμα και κυβέρνηση από άλλο!

Και συνήθως καταλήγουν στο να τα βάζουν με το ασυνεπές όσο και αμετροεπές (πιθανότατα βαλκάνιας προέλευσης) στοιχείο που κατοικοεδρεύει στα μύχια υποστρώματα του νεοελληνικού χαρακτήρα. Στοιχείο απρόβλεπτο, που δε χάνει ευκαιρία να έρθει στην επιφάνεια μόνο και μόνο για να μπερδέψει ανύποπτους δημοσκόπους και καλοπροαίρετους σχολιαστές.

 

Ωστόσο, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι πιθανό τα ενδεχόμενα αίτια αυτής της αξιοπερίεργης συμπεριφοράς να είναι περισσότερα του ενός.

Σας απαριθμώ μερικά με δημοσκοπική επιμέλεια:

α) Οι Έλληνες τρελάθηκαν

β) Οι Έλληνες έχουν απλώς δίκιο και πρέπει να ξαναδούμε τους βασικούς όρους του Συστήματος

γ) Οι δημοσκοπήσεις είναι στραβές

δ) Οι Έλληνες έχουν χιούμορ

ε) Άλλο

Και επειδή, κατά κανόνα, ψήγματα αλήθειας βρίσκονται σε πολλές και διαφορετικές όψεις ενός ζητήματος, ας αποπειραθούμε να ψάξουμε λίγο αυτά τα ενδεχόμενα.

 

α) Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες!

Θα μπορούσε να είναι και έτσι. Θα μπορούσε το πρόσφατο όσο και γρήγορο πέρασμα της χώρας στην εποχή του παγκοσμιοποιούντος νεοφιλελευθερισμού να έχει δημιουργήσει επικίνδυνα σοκ στη συλλογική ψυχική ισορροπία.

Ίσως να μην είμαστε ακόμη σε θέση να καταλάβουμε πως, για παράδειγμα, είναι δυνατό να εκσυγχρονίζεις το έρμο το κράτος απορυθμίζοντάς το εντελώς. (Και σιγά-σιγά, έστω και αν κανείς δε μας το εξηγεί με ακρίβεια, υποψιαζόμαστε πια τι πάει να πει -και τι θέλει να κάνει- αυτός ο πολιτικο-οικονομικός νεολογισμός -απορρύθμιση- που μπήκε τόσο έντονα, όσο και στη ζούλα, στη ζωή μας).

Ή πάλι, πώς είναι δυνατό, για να περιορίσεις τις εγκληματικές συμπεριφορές (ως εάν επρόκειτο για το γνωστό αυγό του Κολόμβου και κανένας να μη το είχε σκεφτεί ως τα τώρα), να πρέπει απλώς να νομιμοποιήσεις μερικές!

Μπροστά σε κάτι τέτοιες αντιφάσεις το να γίνεις ένας (ωραίος) τρελός ίσως να μην είναι το μεγαλύτερο κακό. Έστω κι αν θα υποφέρουν μια στάλα κάποιοι αναλυτές, σχολιαστές και δημοσκόποι.

β) Οι Έλληνες έχουν δίκιο, αλλά ο γιαλός είναι στραβός (ή ο βασιλιάς ξεβράκωτος).

Εδώ θα πρέπει να δει κανείς το θέμα ανά περίπτωση.

Ίσως, ας πούμε, πίσω από την εκ πρώτης όψεως σχιζοφρενική επιλογή ετερόχρωμων και ετεροκομματικών συνδυασμών διακυβέρνησης να κρύβεται μια απλή διαπίστωση που δύσκολα διαψεύδεται:

Κύριοι άρχοντες της δημόσιας ζωής,  τα κόμματά σας έχουν χάσει την ικανότητα σαφών και μονοσήμαντων απαντήσεων πάνω στα βασικά και τα καίρια προβλήματα των καιρών. Τα λόμπι και οι ομάδες πίεσης έχουν πλέον διακομματική σύσταση και ανταπόκριση. Έτσι και εγώ, ο απλός πολίτης, σας πήρα χαμπάρι και διεκδικώ να κάνω διακομματικές επιλογές, έως ότου το Σύστημα ή οι συγκυρίες να μου επιτρέψουν να κάνω κάτι αποτελεσματικότερο.

Ή, ακόμη:

Κύριοι, αφού έχω επανειλημμένα διαπιστώσει ότι αλλάζετε εύκολα και απροειδοποίητα άποψη και θέση  για σημαντικά θέματα, διεκδικώ και εγώ, ο απλός πολίτης, να κάνω το ίδιο σε σχέση με τις εκλογικές μου προτιμήσεις. Ήγουν, να σας εμπιστεύομαι την παραμονή και να σας μαυρίζω ανήμερα των εκλογών!

Βέβαια, όλα αυτά, καθώς και άλλα αντίστοιχα, θα μπορούσαν εύκολα να υποστηριχτούν, αρκεί οι δημοσκοπήσεις να μπορούσαν να θεωρηθούν εκ προοιμίου σωστές.

Όμως, σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ενδέχεται εμείς, κατά τα άλλα ψυχικά υγιείς, να αρμενίζουμε κατά το δοκούν, πλην όμως …

γ ) Οι δημοσκοπήσεις είναι στραβές

Κάποιος ειδήμων είπε κάποτε ότι οι στατιστικές είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να πει κανείς ψέματα. Αν αυτό ισχύει για τη Στατιστική έρευνα (που στο κάτω-κάτω όλους τους ρωτάει, όλους τους αποτυπώνει), σκεφτείτε πόσο περισσότερο ταιριάζει στη  δειγματοληπτική ανίχνευση των απόψεων μεγάλων πληθυσμών (που ρωτάει μόνον μερικούς, επί τούτου επιλεγμένους).

Δεν είναι πια μόνον οι ειδήμονες που ξέρουν ότι οι απαντήσεις των ερωτώμενων είναι δυνατό να επηρεαστούν από ένα σωρό παράγοντες, αλλά αρχίζει πλέον να το υποπτεύεται και ο απλός πολίτης. Το πώς θα επιλεγεί το δείγμα, το πώς θα διατυπωθούν οι ερωτήσεις, το πώς θα γίνει η περίφημη στάθμιση των καταγεγραμμένων στοιχείων και πολλά άλλα, μπορούν να επηρεάσουν αποφασιστικά (και διαστρεβλωτικά) τη διαμόρφωση ενός αποτελέσματος που εκ πρώτης όψεως ενδέχεται να μοιάζει αντικειμενικό και άψογο.

Επί πλέον, ήταν ανέκαθεν γνωστό ότι στις μαζικές κοινωνίες η δημοσίευση μιας δημοσκόπησης μπορεί να επηρεάσει την υπάρχουσα κατάσταση, την οποία υποτίθεται ότι θέλει απλώς να ανιχνεύσει.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι αποκλείεται να διερευνηθούν δειγματοληπτικά και με επιτυχία οι τάσεις που εκάστοτε επικρατούν στην ευρύτερη κοινωνία. Σημαίνουν μόνον ότι (τουλάχιστον σήμερα) συμβαίνει οι αληθέστερες και αντικειμενικότερες δειγματοληπτικές διερευνήσεις να είναι εκείνες που δεν γίνονται για να δημοσιευτούν, αλλά, αντίθετα, εκείνες που οι εντολείς και οι διεξαγωγείς τους τις κρατούν επιμελώς κρυφές, μια που αποτελούν στοιχεία για την κατάστρωση επιτελικών σχεδίων και πολιτικών (και έχουν ακριβοπληρωθεί ακριβώς για να είναι αποκλειστικής χρήσεως).

Και μια που οι δημοσκοπήσεις σπάνια διεξάγονται από μη κερδοσκοπικά ιδρύματα με αποκλειστικό στόχο το καλό της επιστήμης και της γνώσης γενικότερα, παρά αποτελούν τα προϊόντα ιδιωτικών εταιρειών που λειτουργούν σύμφωνα με τους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς, καλό θα ήταν να υπήρχε κάποιος έλεγχος που να προστατεύει τον πολίτη από τις παραποιημένες διερευνήσεις της κοινής γνώμης, σε αναλογία με εκείνον που επιχειρεί να προστατεύσει όσους καταναλώνουν τα λοιπά εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες.

Έως ότου όμως κάποιος μας προστατεύσει, το μόνο που ίσως μας απομένει (και μας σώζει) είναι να… 

δ) Οι Έλληνες έχουν χιούμορ.

Και να απαντούν στις δημοσκοπήσεις όχι μόνο όπως τους κατέβει τη στιγμή (ακριβώς) εκείνη, αλλά και με μια εσκεμμένη χιουμοριστική και ανατρεπτική διάθεση, που θα τους επιτρέψει, καθώς θα διαβάζουν τους προβληματισμούς και τις ιερεμιάδες των απεγνωσμένων αναλυτών, να διασκεδάζουν όσο περίπου ο κούνελος που πιάνει τον Αλέκο ανενημέρωτο για τις τιμές της αγοράς ηλεκτρονικών. (save Alekos!) Πάντως, στους σχετικιστικούς και μεταμοντέρνους καιρούς που διάγουμε κανείς δεν αποκλείει η απάντηση στους παραπάνω προβληματισμούς να μην είναι παρά )… 

 ε)  Άλλο! (ή άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…)

                                         Β. Ν.

Ιντερμέτζο

 

(Σελίδες από την ¨Πολυετή σβέση φανού¨ του Νίκου Μοσχοβάκου[1])

 

Βαβέλ

Στιλπνές καλόφωνες λέξεις

μικρά κομψά τεχνουργήματα

που τα μακρά διακρίνονται

κατά την εκφορά τους των βραχέων

και τα χειλεόφωνα των οδοντοφώνων

χρησιμοποιούνται από τους ειδικούς,

για το κτίσιμο του εκκωφαντικού τοπίου

που στη μέση του

δεσπόζει επιβλητικός ο Πύργος της Βαβέλ

 

 

 

 Μάχομαι μόνος

Μισθοφόρος εντός των τειχών

του κάστρου των ιπποτών αμύνομαι.

Αμύνομαι γενικώς.

Με ξεναγό τις εικόνες άλλων καιρών

και τα παιδικά μου όνειρα

διαπερνώ την οξείδωση

και φτάνω μέχρι τον πυρήνα.

Κι αίφνης μ’ ευχαρίστηση  διαπιστώνω

ότι δεν είμαι μισθοφόρος.

Διαπιστώνω ότι αμύνομαι για να

υπερασπιστώ δικά μου πράγματα.

Μάχομαι έστω και μόνος.

 

[1] Νίκος Μοσχοβάκος, ¨Πολυετής σβέση φανου¨, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα, 2008.

---

Δημόσιο μάθημα ή Το πανεπιστήμιο στην πλατεία: μία μέρα μετά

 

Θεσσαλονίκη, Τρίτη, 13, τρεισήμισι το απόγευμα. Καιρός μουντός, με κίτρινα φώτα. Γύρω στους 4 βαθμούς κατά τον Κέλσιο. Πλατεία Αριστοτέλους, πίσω από τη στάση των λεωφορείων της Μητροπόλεως, προς τη θάλασσα όπου αχνοφέγγουν μεγάλα καράβια.

Φτάνω με τη γυναίκα μου και τον Φραγκονικολόπουλο, μαζί με τα πρώτα παιδιά.

Οι φοιτητές κρίνουν ότι μάθημα χωρίς πίνακα και χωρίς ένα τραπέζι όπου ο καθηγητής να εναποθέσει τα χαρτιά του, δεν γίνεται (τι να κάνουμε, μερικά σύμβολα αντέχουν στις αλλαγές –και μια συμβολική ενέργεια έχει ανάγκη από τα σύμβολά της).

Φέρνουν λοιπόν έναν φορητό πίνακα, ένα τραπέζι που να μεταφέρεται από δύο, μια τεράστια ντουντούκα με πολύ ευαίσθητο (λόγω συνεχούς χρήσης) κουμπί λειτουργίας, καθώς  και  μια απόπειρα μικροφωνικής που τελικά δε χρησιμοποιήθηκε γιατί δε βρέθηκε η κατάλληλη μπρίζα.

Μπήκε το τραπέζι με την πλάτη στη θάλασσα, αναγράφτηκε πάνω στον πίνακα με μαρκαδόρο: ¨Τμήμα Δημοσιογραφίας: Δημόσιο Μάθημα¨ κι απέναντι προς την μεριά της πόλης, όρθιοι, πήραν να μαζεύονται οι ακροατές.

Εγώ φοβόμουν ότι, δεδομένων των συνθηκών, θα ήμασταν καμιά δεκαριά,  θα μιλούσαμε με λίγες κρυωμένες φράσεις για το ευγενές και το χρήσιμο των ανοικτών διαδικασιών και μετά, χουχουλιάζοντας, θα καταφεύγαμε στον πλησιέστερο κλειστό χώρο.

Έγινε αλλιώς. Τα παιδιά ήταν τέσσερεις, πέντε φορές τόσα, οι επιβάτες στις ουρές των γειτονικών στάσεων αναδεύονταν ακούγοντας από μια ντουντούκα έναν περίεργο, ασυνήθιστο λόγο, και μερικοί αποτολμούσαν να έρθουν πιο κοντά και να δουν τι γίνεται. Παράλληλα έσκασαν μύτη κάποιοι παλιοί συμφοιτητές των παιδιών, που σήμερα δουλεύουν στα μέσα, με τα μικρόφωνα και τα κασετόφωνά τους. Ήρθε και ο Ηλίας ο Κουτσούκος, και ο Γιώργος ο Εξαρχος.

Δύο ώρες αργότερα ήμασταν ακόμη εκεί, κουβεντιάζοντας, ενώ η πόλη σκοτείνιαζε και τα φώτα γίνονταν πιο κίτρινα και λαμπερά.

Μίλησα για την πρόοδο και τη λαθεμένη ιδέα που μπορεί να σχηματίσει κανείς σήμερά για αυτή, προσπάθησα να πω για την επιστήμη, που από μόνη της δε φτάνει, και ακόμη για το πανεπιστήμιο που δεν πρέπει να είναι κλειστό. Επειδή θυμάμαι τα δικά μας (της γενιάς μου) και το ξύλο που ρίχναμε μεταξύ μας οι δημοκρατικοί (στο εξωτερικό) επί χούντας, συμβούλεψα τα παιδιά να ενεργούν θετικά και να μην αναλώνονται σε διαμάχες μεταξύ τους για τις οποίες αργά ή γρήγορα θα μετανιώσουν.

Μίλησε και ο Χρήστος ο Φραγκονικολόπουλος, και πήραν το λόγο ο Ηλίας ο Κουτσούκος, ο Εξαρχος, και αρκετοί φοιτητές. Γύρω στις πεντέ και μισή, έξη παρά, τελειώσαμε. Ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Φαινόταν.

Για μένα, η καλύτερη στιγμή της ημέρας, ήταν στην επιστροφή. Ανηφορίζοντας με τη Σόφη τον Χρήστο και τον Γιώργο την Βενιζέλου, διασταυρωθήκαμε με τους δύο που κουβαλούσαν πίσω στη σχολή (ένας μπρος κι ένας πίσω) το τραπέζι της ¨διάλεξης¨. Περπατούσαν με άνεση, σαν να μετέφεραν ένα έπιπλο στην αυλή του σπιτιού τους. Ο φοιτητής στην πίσω μεριά, περνώντας δίπλα μας είπε κάτι σαν : ¨Πόσο όμορφη πόλη είναι η Θεσσαλονίκη. Η πιο όμορφη!¨

Δημόσιο μάθημα ή Το πανεπιστήμιο στην πλατεία

Τη Τρίτη το μεσημέρι, θα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο για να μη βαρύνω, θα πιω έναν διπλό καφέ με ολίγη, θα φορέσω το μαύρο χοντρό μπουφάν, θα καλύψω το ¨ανοιχτό¨ τμήμα του κεφαλιού μου με την γνωστή τραγιάσκα και θα κατεβώ στην Πλατεία Αριστοτέλους. Έκανα τώρα δα κλικ στον σύνδεσμο με τον καιρό της Θεσσαλονίκης (εδώ παρακάτω δεξιά: οι καιροί που αλλάζουν) και πληροφορήθηκα ότι οι οιωνοί υπόσχονται για την Τρίτη θερμοκρασία ανάμεσα στους 6 και τους 7 βαθμούς και, μαζί, μια μικρή πιθανότητα χιονιού. Δε με πτοούν οι προβλέψεις, είναι χειμώνας, θα μπορούσαν να είναι και χειρότερες.

Το γεγονός που θα με τραβήξει την Τρίτη το απομεσήμερο (15:30) προς κάποιο σημείο της Πλατείας Αριστοτέλους (γράφω απόγευμα Κυριακής –το που ακριβώς δεν έχει οριστεί ακόμη) είναι ότι οι φοιτητές της σχολής μου αποφάσισαν να μιλήσουν με την κοινωνία της πόλης (βλέπε σχετική αλληλογραφία στη σελίδα ¨Γράψε μου¨). Για το διάλογο αυτό προτίθενται να  χρησιμοποιήσουν μια μορφή επικοινωνίας που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει απόλυτα με την κοινή (δική μου και δική τους) πανεπιστημιακή ιδιότητα: το δημόσιο μάθημα (τα παιδιά το αποκαλούν αντιμάθημα, ας πούμε ότι πρόκειται για μια προσπάθεια δημοσιοποίησης και δημοκρατικής αξιοποίησης της πανεπιστημιακής γνώσης ). Ανεξάρτητα από το εάν θα είμαστε λίγοι ή πολύ λίγοι, θεωρώ ότι η συμβολική αξία της προσπάθειας είναι μεγάλη.

Σε πρόσφατες συζητήσεις με τους φοιτητές της σχολής μου είχα υποστηρίξει ότι είναι χρήσιμο να ενισχυθούν οι δεσμοί του πανεπιστημίου με την κοινωνία και ότι οι περίοδοι των κινητοποιήσεων δίνουν μια καλή ευκαιρία για την ανάπτυξη τέτοιων σχέσεων.

Βέβαια, η έκφραση «η ανώτατη εκπαίδευση και η ευρύτερη κοινωνία οφείλουν να μην είναι απομονωμένες, αλλά να βρίσκονται σε διαρκή δημιουργικό διάλογο» είναι μάλλον κοινότοπη, αυτονόητη. Πολύ περισσότερο που μερικοί έχουν ήδη σπεύσει να την ερμηνεύσουν ως προτροπή για την «επιχειρηματικοποίηση» των πανεπιστημίων.  

Η δική μου άποψη απορρέει από τη διαπίστωση ότι η Τεχνολογία και η Επιστήμη αποτελούν Πρόοδο μόνο αν υπόκεινται σε δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο. Άρα το πανεπιστήμιο δε μπορεί να συζητά μόνο με τους ιδιώτες χορηγούς (και τις ποικίλες ιδιοτέλειές τους), αλλά οφείλει να ανοίγεται στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο.

Είπα στα παιδιά ότι θα επιθυμούσα να μιλήσω ακριβώς για αυτό: Για τις σχέσεις της επιστήμης και της κοινωνίας.  Ελπίζω ότι οι φοιτητές μου θα έχουν εξασφαλίσει μια ντουντούκα (που αυτή τη φορά δε θα φωνάξει συνθήματα) και θα έχουν προσκαλέσει ως ομιλητές όσο περισσότερους πανεπιστημιακούς δασκάλους γίνεται.

Ποιοι και πως εκμεταλλεύονται τους μετανάστες:μία περίπτωση

Συνάδελφοι πανεπιστημιακοί συγκεντρώνουν υπογραφές συμπαράστασης και  αλληλεγγύης για την παρακάτω ανατριχιαστική περίπτωση βίας, εκφοβισμού και εκμετάλλευσης.

Πριν από δέκα χρόνια μία βουλγάρα ιστορικός, η Κωνσταντίνα Κούνεβα, έφτασε στην Ελλάδα για να εργαστεί και να μπορέσει να ζήσει και να περιθάλψει το παιδί της που χρειαζόταν εγχείριση. Η «αγορά εργασίας» την οδήγησε στον χώρο της καθαριότητας, ο οποίος με κρατική απόφαση έχει πλέον παραχωρηθεί σε ιδιώτες εργολάβους. Διαπιστώνοντας την αναγκαιότητα της συλλογικής δράσης για την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, η Κωνσταντίνα εντάχθηκε στην Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ), εκλέχθηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου και μέχρι σήμερα παραμένει γενική γραμματέας του. Η Κωσταντίνα και το σωματείο της επιμένουν τα τελευταία χρόνια να αποκαλύπτουν όλα όσα κρύβονται κάτω από τις εργολαβίες-ενοικιάσεις ανθρώπινων σωμάτων, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες: την καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τη μη καταβολή ενσήμων, τη μη πληρωμή υπερωριών και τη μη υπαγωγή στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα (με την αναγνώριση τεχνηέντως 5,5 αντί 6 ωρών εργασίας ημερησίως!), την άσκηση ψυχολογικής βίας και τον εκβιασμό από την εργοδοσία. Η πιο πρόσφατη διαμαρτυρία της αφορούσε την απόφαση της εταιρίας «ΟΙΚΟΜΕΤ» του εργολάβου Νικήτα Οικονομάκη (που αξίζει να σημειωθεί ότι δραστηριοποιείται βασικά σε κρατικές υπηρεσίες, όπως ο ΗΣΑΠ και η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων αλλά και δημόσια νοσοκομεία) να περικόψει το δώρο των Χριστουγέννων για τους εργαζόμενους. Εκκρεμούσε μάλιστα δικαστήριο εναντίον της εταιρείας ΟΙΚΟΜΕΤ που είχε οριστεί για τις 5 Ιανουαρίου! Στις 23 Δεκεμβρίου δέχτηκε δολοφονική επίθεση από αγνώστους που της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο και την ανάγκασαν να το καταπιεί! Σήμερα εξακολουθεί να δίνει τη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Επέλεξαν να τη χτυπήσουν επειδή θεώρησαν ανεπίτρεπτο μία γυναίκα και μετανάστρια να αγωνίζεται από κοινού με τις ελληνίδες συναδέλφισσές της για την υπεράσπιση των εργατικών της δικαιωμάτων.

Έχουν περάσει δύο περίπου εβδομάδες από τη μέρα που η Κωσταντίνα Κούνεβα δέχτηκε επίθεση κι ωστόσο δεν υπάρχει καμία κίνηση από την πλευρά της αστυνομίας για την αναζήτηση των ενόχων. Στις καταγγελίες του σωματείου της σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η δολοφονική επίθεση οι αρμόδιοι φορείς –οι ελεγκτικές υπηρεσίες, υπουργοί, ακόμα και παράγοντες του επίσημου συνδικαλισμού– απάντησαν με παγερή αδιαφορία. Ταυτόχρονα τα περισσότερα ΜΜΕ που τις μέρες των εορτών αναλώθηκαν στο αν τα μαγαζιά θα παρέμεναν ανοικτά την Κυριακή πριν την Πρωτοχρονιά αγνόησαν επιδεικτικά την είδηση σαν να έχει έρθει από το πουθενά, σαν να πρόκειται δηλαδή για ένα ακόμη μη εξιχνιάσιμο έγκλημα. Ωστόσο, πρόκειται για την κορυφή του παγόβουνου: Η υπενοικίαση εργαζομένων και η επιβολή συνθηκών δουλειάς μεσαιωνικών και τριτοκοσμικών σε όλους τους τομείς όπου απασχολούνται οι πιο ευάλωτοι εργαζόμενοι (καθαρισμός, χωράφια, οικοδομές) συνοδεύονται και από αντίστοιχες μεθόδους «προειδοποίησης» και «τιμωρίας», μέσω της μαφίας, των μπράβων και των δουλεμπόρων…

Η Κωνσταντίνα όμως δεν είναι μόνη. Εκτός από το ΠΕΚΟΠ, και άλλα πρωτοβάθμια σωματεία έκαναν επίσημες καταγγελίες και διαδήλωσαν ενάντια στην δολοφονική επίθεση και την αδιαφορία των επίσημων αρχών. Οργανώσεις μεταναστών, πρωτοβουλίες εργαζομένων αλλά και μεμονωμένοι άνθρωποι διεκδικούν δικαιοσύνη για την ίδια την Κωνσταντίνα και για το σύνολο των εργαζομένων που ζουν και εργάζονται υπό παρόμοιες συνθήκες.

Αντίθετα, στα πανεπιστήμια της χώρας, σε φορείς δηλαδή που απασχολούν χιλιάδες εργαζομένους με καθεστώς της εργολαβίας (καθαρίστριες, διοικητικούς υπαλλήλους, κλητήρες, υπαλλήλους κυλικείων κ.ο.κ.) εξακολουθεί να κυριαρχεί μία ένοχη σιωπή. Είναι η σιωπή που προέρχεται από τη γνώση ότι τα γραφεία μας, οι αίθουσες διδασκαλίας, τα εργαστήρια, οι βιβλιοθήκες και τα αποχωρητήρια παραμένουν καθαρά χάρη στον ιδρώτα ανασφάλιστων γυναικών και ανδρών, που εργάζονται με επισφαλείς συνθήκες και αμείβονται με εξευτελιστικούς, συχνά πλασματικούς, μισθούς στο πλαίσιο άθλιων εργασιακών όρων.

Εμείς που εργαζόμαστε στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης και είμαστε οργισμένοι με την επιστροφή σε ένα νέο εργασιακό Μεσαίωνα και την υιοθέτηση μαφιόζικων μεθόδων από την εργοδοσία,

Καταγγέλλουμε τη δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνα Κούνεβα και την αδιαφορία όλων των δήθεν αρμόδιων φορέων,

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και το γιο της αλλά και στο σωματείο της ΠΕΚΟΠ.

Απαιτούμε την κατάργηση του καθεστώτος της εργολαβίας και της ενοικίασης/υπενοικίασης εργαζομένων με όρους σκλαβιάς στο χώρο εργασίας μας.

Το κείμενο των υπογραφών θα επιδοθεί στις οικείες πρυτανικές αρχές με το αίτημα να μας πληροφορήσει για την έκταση του φαινομένου υπενοικίασης εργαζομένων στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και για το τί ακριβώς σκοπεύουν να κάνουν για την αντιμετώπιση της απαράδεκτης αυτής κατάστασης.

Για οικονομική συμβολή στην Κωνσταντίνα Κούνεβα
ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ
5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Δεν αρχίσαμε καλά

Το στόμα μου είναι πικρό. Η χρονιά αρχίζει άσχημα.

Στη γειτονιά μας σφάζουν άμαχους με γελοίες δικαιολογίες

Εδώ, κάποιοι προβοκάτορες ή ανεγκέφαλοι ή -το πιθανότερο- ο καταστροφικός συνδυασμός και των δύο, πυροβόλησαν νεαρό αστυνομικό.

Ακόμη μια φορά η κοινωνική συνοχή, η λογική, ο τόπος, μπαίνουν στο στόχαστρο.

Δε θέλω να χρησιμοποιήσω το αμετροεπές λεξιλόγιο των μαζικών μέσων, γι αυτό ζητάω χρόνο, βαθιές ανάσες, ψυχραιμία.

Αν υπάρχουν αποθέματα…

Χρόνια καλά!

Εύχομαι στους επισκέπτες του ιστολογοφόρου (τακτικούς και περιστασιακούς), καθώς και στους φοιτητές μου, ευτυχισμένες και ελπιδοφόρες γιορτές.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στο ξενιτεμένο μου αδελφάκι.

Τι είπα στα παιδιά, στην εκδήλωση

 

Οι φοιτητές μου με κάλεσαν να λάβω μέρος σε μία δημόσια συζήτηση για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η εκδήλωση έγινε χτες στην  κατειλημμένη σχολή Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στη Θεσσαλονίκη. Τους ρώτησα αν η απόφαση για την εκδήλωση ήταν του φοιτητικού συλλόγου  και με διαβεβαίωσαν πως ναι, την είχε ψηφίσει η Γενική Συνέλευση. Ωστόσο, σας ομολογώ ότι ήμουν έτοιμος να αποδεχτώ την πρόσκληση, ακόμη και αν προερχόταν από κάποια από τις ομάδες που συνδιοργανώνουν τη φοιτητική κινητοποίηση. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι καμία κινητοποίηση και καμία πρωτοβουλία βελτίωσης, ή παρέμβασης ή και αγανάκτησης ακόμη, δεν έσφαλε διοργανώνοντας συζήτηση, διάλογο και δημόσιο προβληματισμό.

Η σημερινή φοιτητική γενιά είναι ευγενικότερη από τη δικιά μου και για αυτό οι φοιτητές μου με ευχαρίστησαν που πήγα. Εγώ (με έναν αδιόρατο κόμπο στο λαιμό) τους εξήγησα ότι το να κουβεντιάσω μαζί τους για τα τρέχοντα στον τόπο, το θεωρώ κάτι παραπάνω από αυτονόητη υποχρέωσή μου και μαζί, μεταξύ μας, ένοιωσα  ευτυχής για την εμπιστοσύνη που μου έδειχναν.

Όταν πήρα το λόγο προσπάθησα να τους πω ότι η “κλοπή του μέλλοντος”  δεν αφορά μόνον εκείνους ή και τους ακόμη νεώτερους δεκαεξάρηδες μαθητές των λυκείων. Αφορά και εκείνους της δικής μου γενιάς, που προσπάθησαν στον καιρό τους να βελτιώσουν τον κόσμο και έχασαν. Όταν έχαναν όμως, είχαν μια παρηγοριά: τη ζωή που τραβάει την ανηφόρα και που αργά ή γρήγορα  δικαιώνει τους αγώνες για το κοινό καλό. Όμως, ξαφνικά, εδώ και πάνω κάτω δυο δεκαετίες, παρουσιάστηκαν κάτι περίεργοι τύποι, που χρησιμοποιώντας τα πολλαπλά μεγάφωνα της πολιτισμικής βιομηχανίας ισχυρίστηκαν πώς πάει η Ιστορία, τελείωσε, όποιος βολεύτηκε, βολεύτηκε, το στάτους κβο παγιώθηκε οριστικά και τα σκυλιά δεμένα. Επί δύο δεκαετίες τώρα, αυτοί οι τύποι, αγνοώντας τη φυσική και ηθική μόλυνση που προκαλούν και που κατατρώει τον πλανήτη, καταβροχθίζουν όχι μόνο τα όνειρα των παλιών (μικρό το κακό), αλλά εμποδίζουν και τους νεώτερους να ονειρευτούν και να ζήσουν .

Μετά μπαίνοντας στα θέματα που απασχολούν ιδιαίτερα τη Σχολή μου αναρωτήθηκα (μαζί με τα παιδιά) τι παιχνίδι παίζεται στα Μέσα Επικοινωνίας. Και είπα ότι θα πρέπει να μελετήσουμε σε ποιο βαθμοί οι επιδέξιοι παραθυρούχοι καβαλαραίοι των ΜΜΕ α) μετατράπηκαν ξαφνικά σε εξεγερμένους πολίτες (!),  β) προσπαθούν απλά να ιππεύσουν το άτι της εξέγερσης για να εξακολουθήσουν να είναι αρεστοί στις ¨μάζες¨ και κατά συνέπεια αρκούντως πειστικοί όταν πουλάνε τα διαφημιστικά τους μηνύματα,  γ) παίζουν άλλα πολιτικά παιχνίδια που δεν είναι ασύμβατα ούτε με ενδεχόμενες κυβερνητικές αλλαγές, ούτε  με άλλες σκοτεινές και αδιόρατες σκοπιμότητες.

 Όποια κι αν είναι τα κίνητρά τους, εκείνο που είναι ορατό είναι η κατασκευή ενός μπερντέ πάνω στις οθόνες, όπου καπάτσοι  καραγκιοζοπαίκτες και γνωστοί και μη εξαιρετέοι καραγκιόζηδες δίνουν παραστάσεις σε απευθείας μετάδοση, άλλοτε επαναφέροντας τις πιο μαύρες εκδοχές του παρελθόντος και άλλοτε φορώντας κουστούμια  ίμο.

Ύστερα, για να είμαι πιο συγκεκριμένος,   μίλησα για τους κινδύνους που περιλαμβάνει μια “παγκοσμιοποίηση¨ που υποκρύπτει την επανεγκαθίδρυση μιας αυτοκρατορίας, ένας (νέο)φιλελευθερισμός που δύσκολα κρύβει τη θέληση για ασυδοσία και πανκυριαρχία των Ιδιωτών, και ένας μετανεωτερισμός (όρος συμβατικός έως ότου ξεκαθαρίσουν οι έννοιες) που υφαίνει το θεωρητικό χαλί για τα παραπάνω, χρησιμοποιώντας ως ιστούς τον ατομικισμό, τον άκρατο σχετισκισμό και τον κοντόθωρο πραγματισμό των βολεμένων.

Τέλος, είπα ότι το καλύτερο όπλο για να αλλάξουν τα πράγματα δεν είναι η ¨βία¨ (και για το θέμα αυτό ακολούθησε στη συνέχεια μια ενδιαφέρουσα συζήτηση) αλλά η επικοινωνία και η ευρηματικότητα. Όταν έχεις δίκιο, όταν μπορείς να μιλήσεις και  όταν τα αιτήματά σου εκφράζουν την κοινωνία και όχι κάποια επί μέρους ομάδα, δεν έχεις ανάγκη από μεθόδους που εύκολα μπορούν να διαστρεβλωθούν.

Και ακόμη: Το θέμα είναι πως η επιστήμη δεν θα γίνει στείρος παραγωγός γενετικών και επικοινωνιακών παρεμβολών, αλλά, μέσα από τον κοινωνικό έλεγχο, παράγοντας ανθρώπινης ευτυχίας.

 

Αυτά προσπάθησα να πω στα παιδιά, χτες, στην κατειλημμένη Σχολή Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ.

 

Β.Ν.

 

 

 

Είμαι 16άρης, είμαι μπάτσος, δεν είμαι τίποτα…

 

Είμαι 16άρης. Όχι πια παιδί… Μεγάλωσα, μου το λένε όλοι. Αγαπώ τον κόσμο, αν και δεν τον καταλαβαίνω πολύ. Μέσα μου έχω κάτι σα φωτιά, είναι η νιότη μου λένε οι μεγάλοι. Αγαπώ τον κόσμο αλλά δε ξέρω αν με χωράει. Αγαπώ τον κόσμο αλλά δε μ’ αρέσει όπως τον έχουν καταντήσει. Θέλω πράγματα, αγάπη, σχέσεις με τους άλλους, αλλά δε ξέρω αν θα προλάβω να τα έχω. Στιγμές, στιγμές, θέλω να ψιθυρίσω πως η ζωή είν’ ωραία, αλλά (σουτ!) δεν είναι της μόδας. Στιγμές, στιγμές, θέλω να φωνάξω πως η ζωή είναι σκατά: Κάτι ρέει ανάποδα. Τα μούτρα των μεγάλων μου κρύβουν κάτι. Μια μαύρη αυλαία μου κρύβει το μέλλον…

Κατεβαίνω στους δρόμους.

Και σκοτώνομαι.

 

Είμαι μπάτσος. Το μακρύ χέρι του νόμου. Η μπουνιά του. Δεν με πληρώνουν καλά, ούτε μου τα εξηγούν όλα, αλλά έχω όπλο. Δεν έχουν όλοι όπλο. Εγώ έχω. Άλλοι έχουν λεφτά, άλλοι εξουσία, εγώ έχω όπλο. Όποιος μου κουνιέται τα βάζει με μια εξουσία πιο μεγάλη από εκείνον, μια εξουσία που στηρίζεται σε μένα. Μου τη δίνουν οι εξυπνάκηδες που τα βάζουν με το Νόμο, αλλά δεν τους έχω όλους του χεριού μου. Κάθε άλλο. (Μερικούς με βάζουν να τους φυλάω).  Αλλά, πιο πολύ δεν τα πάω τα κωλόπαιδα του μπαμπά τους. Που με βρίζουν και με τσαντίζουν και μου πετάνε φωτιές. Ανάβω.

Κατεβαίνω από το περιπολικό

Και σκοτώνω.

 

Δεν είμαι ούτε 16αρης ούτε μπάτσος

Δεν ήμουν σ’ αυτούς τους δρόμους, δεν είδα το φόνο. Είμαι παλιός. Απ’ αυτούς που στα σπάνε γιατί δε προλαβαίνεις να τους πεις κάτι, και  όλο και κάτι παρόμοιο έχουν ζήσει. Αποστασιοποίηση. Ήμουν έφηβος στα Ιουλιανά και στις αποστασίες. Θυμάμαι το Σωτήρη Πέτρουλα/τραγούδι να  απλώνεται και να καλύπτει τους καπνισμένους δρόμους της Αθήνας.

Ωστόσο θέλω να καταλάβω.

Τι άλλαξε;.., τι έχει μείνει ίδιο;

 

Β.Ν.

Αχ, αυτά τα συμπαθή – απεχθή ανθρωπάκια…

  [1]  Κοινωνική κατηγορία από τις πιο ανθεκτικές στο χρόνο. Οντότητα που, αν και όχι πάντοτε ιδιαίτερα ευδιάκριτη, καταφέρνει να ακμάζει και αναπαράγεται σε οποιοδήποτε περιβάλλον, γεωγραφικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, πολιτικό: Αυτά τα συμπαθή-απεχθή ανθρωπάκια.

Μια προσεκτική ματιά στο γύρο αρκεί για να τα εντοπίσετε να χαμογελούν ταπεινά ή και, σπανιότερα, να απαιτούν σεβασμό για την Αυτού Μετριότητά τους.

Όχι, δεν μιλώ για τους πολλούς ανώνυμους της ανθρώπινης περιπέτειας. Και σίγουρα δεν αναφέρομαι σε όλους εκείνους που επειδή δε θέλουν ή δε μπορούν να προσαρμοστούν στα όσα προβάλλονται κάθε φορά ως οι ¨συνταγές κοινωνικής επιτυχίας και καταξίωσης¨ καταλήγουν να παρασύρονται μοιραία από τον οδοστρωτήρα των κατεστημένων απόψεων και των εκάστοτε συσχετισμών δυνάμεων. Ούτε βέβαια σε εκείνους που στην ανωνυμία βρίσκουν το ύστατο καταφύγιο όπου μπορεί να προστατευθεί η πολύτιμη προσωπική τους αξιοπρέπεια.

Άλλωστε πολλά από τα ανθρωπάκια που με εμπνέουν σήμερα κάθε άλλο παρά ανώνυμα είναι. Αντιθέτως, σε μαζικές κοινωνίες σαν τη δική μας, όχι μόνον επιπλέουν, αλλά και διακρίνονται καταλαμβάνοντας επίκαιρες θέσεις. Τα ανθρωπάκια για τα οποία μιλώ ακούν (και υπακούουν) με θεοφοβούμενη ευλάβεια τις τρέχουσες συνταγές επιτυχίας και γίνονται σχετικά εύκολα  γραμματείς (και Φαρισαίοι), εκπρόσωποι του λαού, καθηγητές πανεπιστημίου,  αστέρες της τηλεόρασης, διαπρεπείς αναλυτές, και ό,τι άλλο το περίοπτο και μαζικώς προβεβλημένο!

Αυτά τα συμπαθή – ειδεχθή ανθρωπάκια, μπορεί να μη διαθέτουν ιδιαίτερη πρωτοτυπία, επαρκή δημιουργικότητα, ή στοιχειώδη ικανότητα να ξεπεράσουν τα τετριμμένα και τα στερεότυπα, όμως χάρη στον έμφυτο χαμαιλεοντισμό και την κεχαριτωμένη (και καθώς πρέπει) ευελιξία τους, στελεχώνουν διοικητικά συμβούλια, εκλεκτορικά σώματα, οργανώσεις αλληλεγγύης (μεταξύ των προνομιούχων), γενναιόδωρους δημόσιους οργανισμούς και γραφειοκρατικοποιημένες μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Και εκεί κάνουν καλά τη δουλειά τους. Στηρίζουν την αβλαβή μετριότητα (ως ιδέα και ως πρακτική) ή προσδένονται στον εκάστοτε ¨κακό πλην όμως δυναμικό χαρακτήρα¨ που θα τα προστατέψει και θα τα στηρίξει μελλοντικά. Γιατί τα ανθρωπάκια είναι συνήθως ανασφαλή και  χρειάζονται πατρονάρισμα, περιποίηση και εξασφάλιση.

   Σε σχέση με τους υφιστάμενούς τους, αρέσκονται στο να απαιτούν σεβασμό και γλυπτική αφοσίωση. Παράλληλα όμως δεν θέλουν να φαίνονται ¨εμπαθή¨ και αφήνουν να εννοηθεί ότι επειδή ξέρουν από πραγματισμό, είναι έτοιμα να διευκολύνουν την αναπαραγωγή του είδους επιτρέποντας την άνοδο και σε άλλους ομοίους τους.

Τα ανθρωπάκια ξέρουν ήδη απ’ έξω κι ανακατωτά τις ευκαιρίες που τους δίνει η κοινωνία της μάζας, η πολιτισμική βιομηχανία, η ¨θρησκεία¨ των δημοσίων σχέσεων και τα ισχυρά ιδιωτικά ΜΜΕ, ενώ εκείνοι που προκαλούν την (μετά βδελυγμίας) αντιπάθειά τους είναι οι ιδεολόγοι,  οι ονειροπόλοι, όλοι οι μη προβλέψιμοι (στα πλαίσια ενός χρησιμοθηρικού πραγματισμού), και οπωσδήποτε, οι χαρισματικοί που χαλάνε τη σούπα. 

Υποτίθεται ότι τα ανθρωπάκια, στην μετριότητά τους, μπορεί μεν να είναι αενάως και διαχρονικώς παρόντα, όμως δεν γράφουν Ιστορία. Μην είστε και τόσο σίγουροι. Ήδη, ευνοημένα από το πνεύμα της εποχής, έχουν αρχίσει να ξαναγράφουν την Ιστορία που ξέραμε, χρησιμοποιώντας τα δικά τους κριτήρια.

Β.Ν.

---

[1] Το κείμενο αυτό έχει δημοσιευτεί παλιότερα. Το αναρτώ γιατί (δυστυχώς) λέει ακόμη κάτι.

Αυτός ο ένας, ο πρωινός…

Αυτός ο ένας που είναι στο ιστολογοφόρο από τις 7 το πρωί, ή έχει ξεχάσει το μηχάνημα ανοιχτό, ή ενδιαφέρεται τόσο που μου δημιουργεί την περιέργεια να τον γνωρίσω. Σε αυτή, τη δεύτερη περίπτωση, ας αφήσει μήνυμα ή, αν προτιμά, ας βρεί το ιμέιλ μου στο σάιτ του Τμήματος, εδώ δίπλα και ας στείλει δυο λόγια
Φιλικά Β.Ν.

Περί συγγραφής διατριβών (ή πώς αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα) (Ι)

 

Σε κάποια στιγμή του απομακρυσμένου (όχι πολύ, αλλά αρκετά) παρελθόντος, συνέβαιναν τα εξής:

α. Είχα μόλις ξεμπερδέψει με τη συγγραφή της επί διδακτορία διατριβής μου

β. Στο πανεπιστήμιο στο οποίο ήδη εργαζόμουν, παρουσιάστηκαν τα κλασσικά πανεπιστημιακά απρόοπτα, μπερδέματα, γραφειοκρατήματα  και άλλα, με αποτέλεσμα η πανεπιστημιακή μου δραστηριότητα να μπει για ένα μεγάλο (όχι πολύ, αλλά αρκετά) χρονικό διάστημα σε παρένθεση.

Έτσι αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα!

 

Αλλά ας γίνω σαφέστερος.

α 1. Τα περί διατριβής

Η διατριβή είναι (ήταν ανέκαθεν, πιθανότατα είναι ακόμη) μια εν μέρει τελετουργική, μυητική πράξη.

Από τη μια μεριά, υποτίθεται ότι συγγράφεις με όλους τους κανόνες της (διανοητικής) εντιμότητας κάτι το οποίο αποτελεί συνεισφορά στην εξέλιξη της οικείας επιστήμης, ενώ ταυτόχρονα αποδεικνύεις ότι το κατέχεις το θέμα, ξέρεις τι έχει ειπωθεί γι αυτό, και μπορείς έτσι να συνδέσεις το ήδη γνωστό με εκείνο που εσύ διερεύνησες και προτείνεις. Αυτό είναι το ουσιαστικό μέρος.

Από την άλλη, την τυπική, την τελετουργικά επιβεβαιούμενη, η αποδοχή της διατριβής (με ποδοκρότημα, τραπεζοκρότημα, χειροκρότημα, χειροτόνημα, ή ανευ) πιστοποιεί  ότι έχεις μάθει και αποδέχεσαι τους κανόνες, ρητούς και υπονοούμενους, που καθορίζουν την ιδιαίτερη πανεπιστημιακή γλώσσα, αλλά επίσης ότι έχεις μάθει και αποδέχεσαι τις σχέσεις και συμπεριφορές που ισχύουν μεταξύ του πανεπιστημιακού προσωπικού.

Αυτό το τελευταίο είναι εξαιρετικά σημαντικό ιδιαίτερα στην περίπτωση που αποσκοπείς  να ενταχθείς στο (ή είσαι ήδη συνεργαζόμενος με το) ευαγές πανεπιστημιακό ίδρυμα στο οποίο υποβάλλεις τη διατριβή σου.

Με άλλα λόγια πρέπει να αποδείξεις, αν μη τι άλλο, ότι είσαι και θα είσαι ¨συνεργάσιμος¨.

Προσωπικά, για να αποφύγω τις πολλές υποχρεώσεις, αλλά και γιατί είχα διπλή επιστημονική ταυτότητα, διάλεξα ένα ευαγές διαφορετικό από εκείνο με το οποίο συνεργαζόμουν. Πάντως, στην Τριμελή Επιβλέπουσα είχα μέλη και από τα δύο πανεπιστήμια, άρα θα έπρεπε να μιλάω (γράφω) σε δύο παράλληλα γλωσσάρια, αλλά δε τρέχει τίποτα, αυτό δεν είναι πρόβλημα για κάποιον που φιλοδοξεί να αναγνωριστεί ως ειδήμων σε θέματα επικοινωνίας…

 

α 2. Περί όγκου της διατριβής.

Ω επίδοξοι διδακτορούχοι των θετικών επιστημών, σας ζήλεψα. Εσείς που παίρνετε ένα αμφισβητούμενο ή μη επαρκώς γνωστό φαινόμενο,  το βάζετε στον υαλοσωλήνα των παρατηρήσεων και το παρακολουθείτε για ικανό χρονικό διάστημα, ώστε να βγάλει (ξεζουμίσει) τη ζητούμενη επιστημονική αλήθεια, και μετά καταγράφετε τις παρατηρήσεις και τα πορίσματα σας σε καμιά πενηνταριά, το πολύ, σελίδες, τις παραδίδετε, τις υποστηρίζετε, σας τις εγκρίνουν και πάει τελειώσατε.

 Άντε να επιχειρήσεις κάτι το ανάλογο με ένα κοινωνικό, επικοινωνιακό ή, άντε, πολεοδομικό θέμα! Χρειάζεσαι τόμους! Για να μη σας τα πολυλογώ, εμένα μου χρειάστηκαν μόνο οκτακόσιες δακτυλογραφημένες σελίδες, μετά από γραφή, διόρθωση, ξεσκαρτάρισμα, πολύ περισσότερων.

Όμως, και αυτό μετράει (και θα το χρωστάω στην Αλέξανδρο που με αλεξανδρινή επιμονή και υπομονή καλούπιαζε τις δραπετεύσεις μου) για τις μελλοντικές συν/γραφικές μου δραστηριότητες, ¨ουδέν επίπονον αμιγές θετικών επιπτώσεων¨: όταν γράψεις 800 εγκεκριμένες σελίδες, το χέρι λύνεται, το άσπρο χαρτί δεν σε τρομάζει πια, τη γραφή την έχεις δαμάσει και δε σου κουνιέται πλέον!

 

α 3. Περί του ύφους των επί διδακτορική διατριβή λόγων και γραφών.

Όπως (δεν ξέρω αν) διευκρίνισα επαρκώς παραπάνω, το ύφος των διατριβών δεν αποτελεί θεμιτό στοιχείο εκφραστικής αναζήτησης, αλλά ένα ακόμη τεκμήριο εσωτερίκευσης και αφομοίωσης από την πλευρά του υποψηφίου, της τελετουργικής όψεως της πανεπιστημιακής ιδιολέκτου και των παρεπο/συνεπαγο/μένων της.

Πράγματι, από ένα σημείο και μετά, δε μετράει το τι λες, αλλά αν το λες με επαρκή (επιστημονική) σεμνότητα, σοβαρότητα, ενδελέχεια, περιεκτικότητα, τακτ, και βάλε. Ενδεχομένως, σε κάποιο σημείο των 800 σελίδων, σου τη δίνει, καθώς διαπιστώνεις ότι το γλίστρημα από τη σοβαρότητα στη σοβαροφάνεια, από την διεξοδική παράθεση στο σχολαστικισμό, από την θεμιτή αμφισβήτηση στη ανέξοδη γκρίνια είναι παραπάνω από πιθανό!

Τότε τι κάνεις; Δεν έχεις πολλές επιλογές, ή μάλλον δεν έχεις καθόλου. Προσπάθησα, και το μόνο που βρήκα, ήταν η επί τούτου υπερβολή: αν η διατύπωση έπρεπε να είναι ¨περιδιαγραμμάτων¨ μία, εγώ μπορούσα να την κάνω, τόσο χάριν παιδείας όσο και χάριν παιδιάς, δύο ή και δυόμιση. Ευτυχώς κανένας δε πρόσεξε την περιρρέουσα περιπαικτική μου διάθεση (που κατά τη γνώμη μου, εδώ που τα λέμε, ουδόλως έβλαπτε την παράθεση των βασικών νοημάτων) και έτσι μου ενέκριναν την διατριβή με άριστα.

 

 β. Οι αναβολές, οι καθυστερήσεις και τα απρόοπτα στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον ειδών: αυτές που αφορούν στους φοιτητές (διανομή συγγραμμάτων, έκδοση αποτελεσμάτων, έκδοση πιστοποιητικών κ.α.) και αυτές που αφορούν στο διδακτικό προσωπικό. Στη δεύτερη περίπτωση [μπάρμπα από την Κορώνη, μέσου, άκρης, κονέ, δοντιού, κλπ (πόσο πλούσια που είναι η νεοελληνική γλώσσα σε πράγματα που ξέρει καλά)  μη συνυπολογιζομένου] οι διαδικασίες είναι υπερχρονοβόρες. Πολύ περισσότερο εάν, όπως συνέβη σε ‘μένα, πέσεις ταυτόχρονα σε τροποποίηση του νομοθετικού πλαίσιου, περίοδο φοιτητικών καταλήψεων και πανεπιστημιακού λοκ-άουτ. Τότε ο συνυπολογισμός του διδακτορικού διπλώματος στα προσόντα σου μπορεί να καθυστερήσει ως και τρία χρόνια. Και εσύ ενώ περίμένεις τι κάνεις;

Πρόταση: εκμεταλλεύεσαι το λυμένο χέρι και την συμπιεσμένη εκφραστικότητα και γράφεις μυθιστόρημα.

 

(συνεχίζεται – μόλις βρω χρόνο)

 

 

Οι διακοπές, έτσι κι αλλιώς, πλησιάζουν: πίσω ολοταχώς στη Φαντασία.

Ήρθε, πιστεύω, καιρός να δώσουμε και πάλι για λίγο το πηδάλιο στον Ανώνυμο Ένα και τις  φανταστικές του μυθιστορίες (λέγε με «ΜΠΑ!!!, μέρος 2^ο », αλλά ίσως σας δώσω και λίγο από «Το πολυτεχνείο τρέμει…» που ο αξιότιμος όσο και φίλτατος κύριος Μπαζίνας των εκδόσεων ¨Παρά Πέντε¨ προτίθεται -πανδιαστημικής οικονομικής κρίσης επιτρεπούσης- να επανεκδώσει τους πρώτους μήνες του ’09).

Έτσι, δημοσιεύονται (εδώ δίπλα, αριστερά, στις ¨σελίδες¨) τα περιεχόμενα του ΜΠΑ!!! και μαζί μ’ αυτά ένας οδηγός ανάγνωσης, όπου παρουσιάζονται οι ήρωες, καθώς  και οι βασικές καταστάσεις αυτής της (λίγο πολύ παραληρηματικής) ιστορίας κοινωνικής φαντασίας. Αμέσως μετά, παρατίθεται ολόκληρο το Β΄ Μέρος, το οποίο μας εισάγει στο επίγειο τμήμα της αφήγησης και έχει ως τίτλο ¨Οι θνητοί¨.

Καλή διασκέδαση.

Πίσω ολοταχώς στη Φαντασία ΙΙ

ΜΠΑ!!!: Περίληψη των προηγουμένων

Στο πρώτο μέρος παρακολουθήσατε τους Δαίμονες να συνεδριάζουν προβληματισμένοι από τους καιρούς που αλλάζουν και διαιρεμένοι σε δύο βασικές σέχτες: τους παλαιοδαίμονες που ασκούν την δαιμονική εξουσία και ως εκ τούτου δηλώνουν κατά των αλλαγών και υπέρ του στάτους κβο και τους νεοδαίμονες οι οποίοι, αντίθετα,  δηλώνουν εκσυγχρονιστές (και βιαστικοί) και επιθυμούν την ταχεία εκπλήρωση του δαιμονικού πεπρωμένου, συμπεριλαμβανομένης και της καταστροφής του πλανήτη των ¨Χα! Σάπιενς¨, σύμφωνα με τις Γραφές.  

Είδατε επίσης πώς μία αναφορά (ρεπορτάζ) από τον περί ου ο λόγος πλανήτη, σχετικά με την ανεύρεση μηνύματος σε αρχαίο κτίσμα,  προκαλεί την κατάρρευση του επιχειρήματος των Παλαιών (ότι τάχα οι εκσυγχρονισμένοι δεν μπορούν να εξεγερθούν, αφού από Μεγάλες Ανταρσίες προβλέπεται μόνο μία, και αυτή έχει ήδη τελεστεί τον  καιρό του Κερασφόρου του Πρώτου), και πώς οι ισορροπίες ανατρέπονται ενώ οι δαίμονες οδηγούνται σε εκατέρωθεν συσπειρώσεις και προετοιμασίες για σύγκρουση.

Τώρα θα περάσουμε στα τεκταινόμενα στον επίγειο κόσμο και θα γνωρίσουμε τον φοιτητή Γιάνο Αμάρο, τον φίλο του Βρασίδα Καραμπόλα, τον πατέρα του Γιάνου (αποσυρμένο πανεπιστημιακό) Κίμωνα,  καθώς και τους καθηγητές του Δημοσίου Πανεπιστημίου (ή τέλος πάντων ό, τι έχει απομείνει από αυτό), ενώ συνεδριάζουν για να αποφασίσουν με ποιο τρόπο θα αντιμετωπίσουν μία περίεργη ανάθεση έργου (παραγγελιά).

Ο ουρανός της Θεσσαλονίκης, σήμερα (απεργώ και άνω θρώσκω)

Ο ουρανός της Θεσσαλονίκης δεν έπεσε να μας πλακώσει (ακόμη). Ως διπρόσωπος Ιανός έχει σήμερα όψη ραβδωτή. Το αισιόδοξο τμήμα του είναι αυτή τη στιγμή πάνω από τη πόλη και λάμπει σε γαλάζιες και λευκές αποχρώσεις, Το ζέον, το γκρίζο, το σκοτεινό, έχει απλωθεί σε μια λωρίδα/βρόγχο από τη βιομηχανική ζώνη ως πέρα μέσα στο Θερμαϊκό και κρύβει τις ρίζες του Όλυμπου. Στην άκρη αριστερά, έξω από το πλάνο της φωτογραφίας, σας διαβεβαιώνω  ότι έχει κάνει μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του το Πήλιο, (αλλά χρειάζονται πολλά πίξελ για να το αιχμαλωτίσεις). 

 

Από το ημερολόγιο του ιστολογοφόρου

 

Τηλεβόας προς συμπλέοντες και παραπλέοντες:

 

Όπως είδατε το ξαναβάψαμε το πλεούμενο. Και κάναμε και εργασίες ανακαίνισης.

Τελικά δεν ήταν και πολύ δύσκολο.

Μπήκαμε στον κατάλογο με τα κουστούμια και του πήραμε καινούργιο.

Πρώτα, κάναμε πρόβες ένα ένα από τα έτοιμα (ακόμα δε τολμάμε να βάλουμε χέρι σε προσωπικές προσαρμογές, ραψίματα με επιτόπια καταμέτρηση και τέτοια) και μετά διαλέξαμε ένα που μας φάνηκε ευρύχωρο.

[Άλλωστε είχε κάμποσο πράγμα να διαλέξεις: Κουστούμια πλατιά, στενά, μακρουλά, ακορντεόν, ζωγραφισμένα, λιτά, με καπέλο, ασκεπή, εφοδιασμένα με κόλπα, με μνήμες, με χάρτες, με μετρητές, με γάντζους για ρεσάλτα και με εξέδρες για σάλτα (μορτάλε)].  

Ύστερα το αλείψαμε μ’ ένα χρώμα, ας το πούμε  ουδέτερο και κάναμε κλικ: οι μαγικές τεχνολογίες ανάλαβαν τα υπόλοιπα, δηλαδή να αδειάσουν τα παλιά αμπάρια και να μεταφέρουν τη στοίβα στα καινούργια.

Βέβαια, στην ανακαίνιση χάσαμε τις ¨κατηγορίες¨, καθώς  και μερικά μπουκάλια με σχόλια. Που και που σκάει μύτη κι ένα μήνυμα: “σφάλμα 404″, που δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλει να πει. Αυτό προφανώς γιατί είμαστε ακόμη αρχάριοι στις δύσκολες διαδικτυακές μανούβρες, αλλά πάντως, παραδεχτείτε το (αλλιώς πηγαίνετε να μάθετε τι πάει να πει γραφή με κονδυλοφόρο-εμείς ξέρουμε), γεμάτοι από καλή θέληση.

Κι επειδή τελικά η διαδικασία μας άρεσε, μάλλον θα κάνουμε κι άλλες απόπειρες αλλαγής (οσονούπω), και που θα πάει, θα το ελέγξουμε το πράγμα.

 

Β.Ν.

Τα λέει όλα… (in english humor)

Και για να μη μείνουν παραπονεμένοι οι αγγλόφωνοι, φρόντισε και πάλι η Μισέλ.  Μόλις έφτασε…

 

If the global crisis continues, by the end of the year only two banks will
 be operational, the Blood Bank and the Sperm Bank!
 
 Then these 2 banks will merge and it will be called ‘The Bloody Fucking
 Bank’

 

Κοινωνιολογία της Μαζικής Επικοινωνίας 2008. Ύλη και άσκηση.

Α.  Η Ύλη του εξαμηνιαίου μαθήματος Κοινωνιολογία της Μαζικής Επικοινωνίας, δεν έχει αλλάξει και περιλαμβάνει:

α. Το κείμενο των  Τζαίυ Γ. Μπλούμλερ και Μάικλ Γκουρέβιτς ¨Μεταβολή στα μέσα και κοινωνική μεταβολή: σύνδεση και τομές. (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, το οποίο σας έχει διανεμηθεί, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 176-200).

 β. Το κείμενο του Τζων Φισκ, ¨Μεταμοντερνισμός και Τηλεόραση¨, (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, το οποίο σας έχει διανεμηθεί, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 84-102).

γ. Το κείμενο του Β. Νόττα  ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨ (Στο βιβλίο ΜΜΕ, Κοινωνία και Πολιτική, επιμ. Χ. Φραγκονικολόπουλου, εκδ. Σιδέρη) Το κείμενο δημοσιεύεται στο blog http//vnottas.wordpress.com, στις ¨σελίδες¨ (pages) με τίτλο ¨Η επικοινωνιακή εξουσία και οι ιδιώτες (μέρος 1 και μέρος 2).

 Β. Άσκηση

Θέμα: Ανάλυση τηλεοπτικής εκπομπής λόγου.

Οδηγίες για την εκπόνηση της άσκησης:

α. Αναζητήστε το συγκεκριμένο θέμα σας ανάμεσα στις τηλεοπτικές εκπομπές ποικίλου περιεχομένου (ειδησεογραφικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, αθλητικές, πολιτιστικές, χιουμοριστικές) στις οποίες πρωταγωνιστεί η λεκτική επικοινωνία.  

β . Περιγράψτε εν συντομία τα βασικά χαρακτηριστικά της εκπομπής, με τρόπο που να προσανατολίζει κάποιον που ενδεχομένως δεν την έχει παρακολουθήσει [πχ τον (υποφαινόμενο) εξεταστή σας].

γ . Προχωρήστε στην επικοινωνιακή ανάλυση, σύμφωνα με τα όσα έχουν παρουσιαστεί κατά τις παραδόσεις του μαθήματος. Σε κάθε περίπτωση, λάβετε υπόψη ότι:  

γ1.  θα πρέπει να εντοπιστούν τα συνδηλούμενα/λανθάνοντα μηνύματα [όσα μπορεί να υποτεθεί (ή και να τεκμηριωθεί) ότι βρίσκονται πίσω από τα προφανή] και ιδιαίτερα εκείνα που έχουν ορατές κοινωνικές προεκτάσεις και επιρροές,

γ2. η επικοινωνία, ως διαδικασία, συντίθεται από μια σειρά παραγόντων, (αποστολέας, αποδέκτης, κλπ), η  επί μέρους ανάλυση των οποίων διευκολύνει την διερεύνηση των επικοινωνιακών φαινομένων,

 γ3. τα εκπεμπόμενα μηνύματα είναι κατά κανόνα σύνθετα και εμπεριέχουν συγκεκριμένα είδη μηνυμάτων με ειδικά χαρακτηριστικά. Ξεμπλέξτε το κουβάρι και εντοπίστε τα εμπεριεχόμενα είδη (αναφορικά, συγκινησιακά, επιτακτικά κλπ).

Επί πλέον, φροντίστε το ύφος γραφής να μην είναι ¨λογοτεχνίζον¨ ούτε ¨ρεπορταζιακό¨ , αλλά ύφος (έστω πρωτόλειας) επιστημονικής διερεύνησης.

Η έκταση της εργασίας (επειδή το ποσοτικό μέρος συνήθως σας ανησυχεί ιδιαίτερα) είναι περίπου 4 δακτυλογραφημένες σελίδες.

Η ακριβής ημερομηνία παράδοσης θα σας ανακοινωθεί  σύντομα, πάντως μπορείτε να την υπολογίζετε αμέσως μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Προσοχή: Η συμμετοχή στην άσκηση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει κανείς δεκτός στις εξετάσεις. 

Υπενθύμιση: Επωφεληθείτε από την ύπαρξη (ακόμη) του δημοσίου πανεπιστημίου και συμμετέχετε στις παραδόσεις. Όπως πάνε τα πράγματα, σύντομα το ¨ζωντανό¨ πανεπιστήμιο θα είναι πολυτέλεια για λίγους (που θα το πληρώνουν ακριβά), ενώ στους πολλούς θα προσφέρεται ένα ¨εικονικό¨ υποκατάστατό του (πάντα επί πληρωμή).

Β.Ν.

le français , rien de plus facile ! [Οι αποχρώσεις (και η εκφραστικότητα) της γαλλικής γλώσσας]

Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε μια Γαλλίδα φίλη, η Michèle, το παραθέτω (άνευ σχολίων) προς διασκέδαση των γαλλομαθών επιβατών του ιστολογοφόρου.

Le français est une langue réputée pour la richesse de son vocabulaire pleine de nuances et de subtilités…Exemple :

Un gars : c’est un jeune homme
Une garce : c’est une pute

 

Un courtisan : c’est un proche du roi
Une courtisane : c’est une pute

Un masseur : c’est un kiné
Une masseuse : c’est une pute

Un coureur : c’est un joggeur
Une coureuse : c’est une pute

Un rouleur : c’est un cycliste
Une roulure : c’est une pute

Un professionnel : c’est un sportif de haut niveau
Une professionnelle : c’est une pute

Un homme sans moralité : c’est un politicien
Une femme sans moralité : c’est une pute

Un entraîneur : c’est un homme qui entraîne une équipe sportive
Une entraîneuse : c’est une pute

Un homme à femmes : c’est un séducteur
Une femme à hommes : c’est une pute

Un homme public : c’est un homme connu
Une femme publique : c’est une pute

Un homme facile : c’est un homme agréable à vivre
Une femme facile : c’est une pute

Un homme qui fait le trottoir : c’est un paveur
Une femme qui fait le trottoir : c’est une pute

Non, le français, vraiment, c’est pas compliqué.

Ομπάμα

Όπως και να το κάνουμε (και ό, τι και να μας βγει), το σίγουρο είναι

ότι ο αμερικανικός λαός έκανε την υπέρβασή του.

Και στα δικά μας…

Αμπέλωψ

Τέτοιο καιρό κοκκινίζει.

Αν της το επιτρέψεις, αγκαλιάζει το σπίτι.

Βίρα τις άγκυρες!

 

Περιπλανήθηκε για κάμποσους μήνες ακυβέρνητο, το ιστολογοφόρο.

Από  τη μία είχα να τελειώσω κάτι έξτρα γραψίματα, από την άλλη  υπήρχαν προβλήματα πλεύσης λόγω της χαμηλής ταχύτητας της πανεπιστημιακής μου σύνδεσης.

Τα γραψίματα αφορούσαν το κείμενο ¨Από τον Άμβωνα στην Οθόνη¨ (ένα μικρό εισαγωγικό κομμάτι αυτού του  κειμένου υπάρχει ήδη στο αμπάρι του ιστολογοφόρου), που απόκτησε την τελική του μορφή και πήρε το δρόμο για έκδοση.

Τώρα ο τίτλος έγινε ¨Από τον Βωμό και τον Άμβωνα στην Οθόνη¨, το θεωρητικό του μέρος διευρύνθηκε και προστέθηκε μια διεξοδικότερη παρουσίαση της πρώτης περιόδου της ανθρώπινης επικοινωνίας (περίοδος της προφορικότητας), όταν δεν είχε ακόμα επινοηθεί η γραφή ως σκληρή μνήμη, οι γνώσεις μπορούσαν να καταγραφούν μόνο στην εύθραυστη οργανική μνήμη του εγκεφάλου, και το πάνω χέρι σε θέματα επικοινωνίας είχαν οι κοινοί πρόγονοι των επιστημόνων, των καλλιτεχνών, των ιερέων, (αλλά και των δημοσιογράφων), οι προϊστορικοί μάγοι.

Εκείνοι που γράφουν, ελπίζω να με καταλάβουν. Η πορεία της συγγραφής, είτε πρόκειται για δοκίμιο είτε για μυθιστορία, έχει μια πρώτη δύσκολη ανηφόρα με αναζήτηση, αμφιβολίες, διορθώσεις πορείας, πισωγυρίσματα, και  μετά, από ένα σημείο κι ύστερα, ρέει ομαλά μέχρι το στράγγισμα. Άμα καταφέρεις να μπεις σε τούτη τη κατηφορική (με την καλή έννοια) φάση, δε πρέπει να την αφήσεις να σου ξεφύγει με τίποτα. Έτσι, αυτούς του τελευταίους μήνες, στο ιστολογοφόρο, μπήκαν μόνο οι αναγκαίες τρέχουσες ανακοινώσεις, ¨οδηγίες για τους ναυτιλομένους¨ (μαζί μου) στο Τμήμα.

Έπειτα, υπήρχε και το πρόβλημα με τις ταχύτητες ροής. Στο πανεπιστήμιο η σύνδεση είναι άμεση και τα 100 Kbps φτάνουν για να ελέγξεις μια αξιοπρεπή πλεύση. Αλλά το ιστολογοφόρο δε το θεωρώ δουλειά και επομένως είναι ελλιμενισμένο στο γραφείο του σπιτιού μου. Εδώ οι ταχύτητες είναι ακόμη πιο μικρές, αλλά, μέχρι πρόσφατα, οι αναμονές κατά τους χειρισμούς ήταν λίγο πολύ ανεκτές. Όμως, από την αρχή του καλοκαιριού, η ταχύτητα ροής έπεσε κι άλλο. Ούτε τα ιμέιλ δε σήκωνε πια ο Ανυστερόβουλος (υπολογιστής μου). Έφτανε ένα μήνυμα λίγο πιο βαρύ σε μπιτ (μπιτ βαρύ) για να μπλοκάρει και τα υπόλοιπα και να με απομονώσει.

Πριν αρχίσω να μισώ όσους μου έστελναν φωτογραφίες και βιντεάκια, είπα να δελεαστώ από τις προσφορές για σταθερή τηλεφωνία με γρήγορο ιντερνετ.  Εκεί γίνεται χαμός, το ξέρετε. Ρώτησα πρώτα το γιο μου, που είναι ο επίσημος σύμβουλός μου σε θέματα εφαρμοσμένης επικοινωνίας, και μετά άλλους ¨εκσυγχρονισμένους¨ συνομήλικους. Μέχρι να πάρω τη (σωστή;) απόφαση μπήκαμε για καλά στο φθινόπωρο.

Στο μεταξύ το ιστολογοφόρο πήγαινε ανέμελο πέρα δώθε, μάζευε στην τύχη κάτι αποπροσανατολισμένους περαστικούς με τους πιο απίθανους προορισμούς, σίγουρα κάποιους φοιτητές μου (που απεχθάνονται τις γραπτές ανακοινώσεις που αναρτώ στην πινακίδα έξω από το γραφείο μου στο πανεπιστήμιο) και κινδύνευε να πιάσει πάτο ή και να εξωκείλει στην πρώτη επικοινωνιακή καταιγίδα.

 

Ωστόσο, το γράψιμο τελείωσε, η ικανοποιητική ταχύτητα αποκτήθηκε, οι πρώτες άνετες βόλτες στα γειτονικά ιστολόγια επίσης (πρέπει να ενημερώσω τους συνδέσμους, το ξέρω).

Και μια που στο γύρο γίνονται πράγματα, θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Βίρα τις Άγκυρες!

 

Φιλικά

 

Βασίλης Νόττας

 

 

Ημέρες και μνήμες

Πέρσι, τέτοιες μέρες, ανάρτησα ένα σημείωμα για την γιορτή της Άρνησης, τη σημασία και τη γοητεία της (¨ένα ακόμη όχι¨), κι  ένα σημείωμα για το μικρό χάρτινο ήρωα των παιδικών μου χρόνων (εξακολουθούν να υπάρχουν αναρτημένα εδώ παρακάτω).

 

Φέτος ανεβάζω μια φωτογραφία του Θανάση Νόττα, που μ’ έμαθε τι θα πει να αγαπάει κανείς την Ελλάδα, χωρίς να χρησιμοποιήσει καμιά μεγαλοστομία, χωρίς καν λόγια. 

 

  

Εξετάσεις Σεπτεμβρίου 2008 * Υπενθυμίσεις και Οδηγίες

 

Πρώτο: Εύχομαι να πήγε καλά η καλοκαιρινή εκτόνωση και να αντιμετωπίσουμε με αισιοδοξία και δημιουργικότητα τη νέα εκπαιδευτική χρονιά.

 

Δεύτερο: Παρακάτω, μερικές χρήσιμες υπενθυμίσεις για την εξεταστική περίοδο που, όπου να ‘ναι, αρχίζει.

 

Σημείωση 1: Όλες οι εξετάσεις είναι προφορικές.

Σημείωση 2. Οι εργασίες κατατίθενται ή στον Άρη (δίπλα στη γραμματεία) ή στο θυρωρείο ή στη θυρίδα του διδάσκοντος.

Σημείωση 3. Κρατάτε αντίγραφα των εργασιών, γιατί δεν επιστρέφονται.

 

Α Μαθήματα του τρέχοντος νέου προγράμματος σπουδών

 

Σύμφωνα με το πρόγραμμά που έχει ήδη διανεμηθεί, έχουμε:

* “Κοινωνική Ιστορία των Μέσων Μαζικής επικοινωνίας” την Τετάρτη 24  Σεπτεμβρίου, Ώρα 09:00 στην αίθουσα 2.

Υπενθυμίζω ότι η ύλη περιλαμβάνει

α. Τα τέσσερα πρώτα κεφάλαια από το βιβλίο του Jean Noël Jeanneney ¨Η ιστορία των ΜΜΕ¨

β. Το κείμενο ¨Από τον Άμβωνα στην Οθόνη¨ που δημοσιεύεται σε δύο μέρη (μέρος Ι και μέρος ΙΙ –βλέπε στήλη pages ) στο ιστολόγιο vnottas.wordpress.com.

Θα πρέπει επίσης να παραδώσετε έως την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου την σχετική άσκηση που όπως ξέρετε έγκειται στην ολιγοσέλιδη (3,4 σελίδες) περιγραφή και παρουσίαση μιας ομάδας κοινωνικών επικοινωνητών.

Μπορείτε να επιλέξετε την ομάδα ανάμεσα στους επικοινωνητές του παρελθόντος ή του παρόντος.

 

* “Κοινωνιολογία της Μαζικής Επικοινωνίας” Την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου, Ωρα 09:00, στην αίθουσα 2.

Η ύλη περιλαμβάνει:

α. Το κείμενο των  Τζαίυ Γ. Μπλούμλερ και Μάικλ Γκουρέβιτς ¨Μεταβολή στα μέσα και κοινωνική μεταβολή: σύνδεση και τομές. (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία,  μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 176-200).

 β. Το κείμενο του Τζων Φισκ, ¨Μεταμοντερνισμός και Τηλεόραση¨, (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 84-102).

γ. Το κείμενο του Β. Νόττα  ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨ (Στο βιβλίο ΜΜΕ, Κοινωνία και Πολιτική, επιμ. Χ. Φραγκονικολόπουλου, εκδ. Σιδέρη) Το κείμενο δημοσιεύεται στο blog http//vnottas.wordpress.com, στις ¨σελίδες¨ (pages) με τίτλο ¨Η επικοινωνιακή εξουσία και οι ιδιώτες (μέρος 1 και μέρος 2).

Σας υπενθυμίζω ότι η άσκηση του μαθήματος αφορά στην παρουσίαση 5 (πέντε) ελληνικών blogs. Ημερομηνία παράδοσης είναι η  Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου. Σχετικές οδηγίες υπάρχουν σε παλαιότερη ανάρτηση στο blog http//vnottas.wordpress.com.

 

* Ραδιόφωνο: “Γλώσσα και κοινωνική διάσταση” Την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου, ώρα 09:00 στην αίθουσα 4β.

 Το μάθημα δίνει τη δυνατότητα σύνταξης απαλακτικής εργασίας (γραπτής μελέτης με θέμα που έχει εγκριθεί σε συνεννόηση με τον διδάσκοντα ή εκπόνηση δεκαπεντάλεπτης ραδιοφωνικής εκπομπής με θέμα της απόλυτης επιλογής σας. Οι απαλακτικές εργασίες κατατίθενται έως την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου.

Οι απαλακτικές εργασίες παρουσιάζονται από τους φοιτητές την ημέρα των εξετάσεων (η απλή κατάθεση δεν φτάνει για να καταχωρηθεί η βαθμολογία).

Για όσους θα δώσουν εξετάσεις η ύλη περιλαμβάνει  το 1ο, 2ο. 4ο, 5ο κεφάλαιο (Α΄ μέρος) και το 11ο κεφάλαιο (Γ΄μέρος) του βιβλίου . ¨Το φράγμα του ήχου – Η δυναμική του ραδιοφώνου στην Ελλάδα¨ σε επιμέλεια Χ. Μπαρμπούτη και Μ. Κλώντζα. . (Ρίξτε επίσης μια ματιά στο βιωματικό σημείωμα ¨Το ραδιόφωνο των ονείρων¨ που θα βρείτε σε σελίδα του παρόντος ιστολόγιου).

 

 

* ” Ανάλυση Αφηγήματος” Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου, Ώρα 09:00, στην αίθουσα 4β.  

Ύλη: α. Το βιβλίο  ¨Το φαινόμενο των ριάλιτι¨ που σας διανεμήθηκε. (προσοχή: όχι στείρα απομνημόνευση αριθμητικών στοιχείων, αλλά   ουσιαστική κατανόηση των βασικών θέσεων) και

β. το κείμενο ¨Λαϊκό αφήγημα και νεοελληνική κοινωνία¨ που μπορείτε να κατεβάσετε από την κύρια σελίδα του ιστολόγιου.

Σε περίπτωση που έχει εγκριθεί απαλλακτική εργασία, αυτή πρέπει να κατατεθεί έως την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου.

 

 

 

Β. Μαθήματα παλαιού προγράμματος σπουδών

* “Επιστήμη της επικοινωνίας και της πληροφόρησης” Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου ώρα 12.00 στο γραφείο του διδάσκοντα στον 4^ο όροφο

Η ύλη είναι η ίδια με εκείνη της περιόδου που παρακολουθήσατε το μάθημα. Εάν δεν έχετε τις φωτοτυπίες που διανεμήθηκαν τότε, μελετήστε το βιβλίο της Corinne Coulet “Μέσα της Επικοινωνίας στην Αρχαία Ελλάδα”, από σελ 11 έως τη σελίδα 205. Ημερομηνία παράδοσης άσκησης: (ολιγοσέλιδη -3,4 σελ.- ανάλυση μιας διαφήμισης) έως  την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου.

 

 * Δίκτυα επικοινωνίας. Ραδιοφωνική παραγωγή Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου, Ωρα 13:00 στο γραφείο του διδάσκοντα στον 4^ο όροφο.

 Η Ύλη για όσους δε διαθέτουν τις παλιές φωτοτυπίες περιλαμβάνει το βιβλίο του Άντριου Κρίσελ ” Η γλώσσα του Ραδιοφώνου” (υπάρχει στην βιβλιοθήκη) και η σχετική άσκηση (πεντάλεπτη ηχογραφημένη ραδιοφωνική εκπομπή με θέμα της επιλογής σας) θα πρέπει να κατατεθεί έως την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου.

 

Οσοι χρωστάνε το μάθημα Εισαγωγή στην Κοινωνιολογία (μάθημα που διδάχθηκε από τον καθ. κ Γιουλτση) θα εξεταστούν στην ύλη που είχαν όταν το παρακολούθησαν, την Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου ώρα 12:00 στο γραφείο του Β. Νόττα στο 4^ο όροφο.  

 

Φιλικά Β.Ν.

 

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Την Παρασκευή 20 Ιουνίου, στις 8 το βράδυ σε υπαίθριο χώρο του Επταπυργίου  (στα κάστρα της Θεσσαλονίκης) θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου της Βούλας Δαμιανάκου  Οδοιπορώ στην πατρίδα.  Για το έργο θα μιλήσουν ο Χάρης Καστανίδης, ο Νίκος Μοσχοβάκος  ο Βασίλης Νόττας και η συγγραφέας. Θα συντονίσει ο Δημήτρης Κουρκούτας.

Την εκδήλωση διοργανώνει η οργάνωση εκπαιδευτικών «Ελλήνιον» .

Εξετάσεις Ιουνίου 08. Οδηγίες για τους παλιούς

Αναρτώ εδώ ορισμένες οδηγίες για τους επί πτυχίω φοιτητές που έχουν δηλώσει συμμετοχή στις εξετάσεις  μαθημάτων μου κατά την περίοδο Ιουνίου 2008

 

 

 

 

 

Ιούνιος 2008

 

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ¨ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ¨ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

(Και για όποιον άλλον δικαιούται να δώσει τα παρακάτω μαθήματα την τρέχουσα περίοδο)

Για όλα τα παρακάτω μαθήματα

*   Για να λάβετε μέρος στις εξετάσεις πρέπει να έχετε κάνει τη σχετική δήλωση στη γραμματεία

*   Για όσα μαθήματα δίδαξε ο Β.Νόττας ισχύει η ύλη και η άσκηση (εργασία ή εκπομπή) που (εάν) είχατε όταν τα παρακολουθήσατε

*   Η προθεσμία υποβολής των ασκήσεων παρατείνεται για την Παρασκευή  13 Ιουνίου 2008 (Στον Άρη, το θυρωρείο ή τη θυρίδα Β. Νόττα)

*   Οι εξετάσεις θα είναι προφορικές και θα διεξαχθούν στο γραφείο του διδάσκοντα.

 

Ημερομηνίες:

 

1. Κοινωνιολογία της μαζικής επικοινωνίας.

Τρίτη 24 Ιουνίου Ώρα 11:30

 

2 Επιστήμη της Πληροφόρησης και της Επικοινωνίας

Τρίτη 24 Ιουνίου Ώρα 12:30

 

3. Δίκτυα επικοινωνίας: Ραδιοφωνική Παραγωγή και

    Ραδιόφωνο: Γλώσσα και κοινωνική διάσταση

Πέμπτη 26 Ιουνίου Ώρα  11:30

 

4. Εισαγωγή στην Κοινωνιολογία

Πέμπτη 26 Ιουνίου Ώρα  12:30

 

 

Σημείωση  για όσους δεν παρακολούθησαν με τον Β. Νόττα το μάθημα Κοινωνιολογία της Μαζικής επικοινωνίας:

 η ύλη που πρέπει να μελετήσουν περιλαμβάνει

α. Το κείμενο των  Τζαίυ Γ. Μπλούμλερ και Μάικλ Γκουρέβιτς ¨Μεταβολή στα μέσα και κοινωνική μεταβολή: σύνδεση και τομές. (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία,  μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 176-200).

 β. Το κείμενο του Τζων Φισκ, ¨Μεταμοντερνισμός και Τηλεόραση¨, (Στο βιβλίο των James Curran  και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 84-102).

γ. Το κείμενο του Β. Νόττα  ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨ (Στο βιβλίο ΜΜΕ, Κοινωνία και Πολιτική, επιμ. Χ. Φραγκονικολόπουλου, εκδ. Σιδέρη) Το κείμενο δημοσιεύεται στο blog http//vnottas.wordpress.com, στις ¨σελίδες¨ (pages) με τίτλο ¨Η επικοινωνιακή εξουσία και οι ιδιώτες (μέρος 1 και μέρος 2).

 

Φιλικά Β.Ν. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γενέθλια

Σήμερα, 25 του Μάη 2008 το ιστολογοφόρο συμπληρώνει ένα χρόνο πλεύσης.

Θα το γιορτάσω δημοσιεύοντας τρία ποιήματα του φίλου μου Νίκου Μοσχοβάκου

(Πολυετής σβέση φανού, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2008).

Απολογισμοί και άλλα τέτοια (ίσως) τις μέρες που έρχονται…

 

ΑΠΛΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ

 

Υπήρξα σαλπιγκτής του Καρλομάγνου

και ποτέ μου δεν γνώρισα ήττα.

Με ηχήσεις παρορμητικές κι αυτοσχέδιες

συνόδεψα εφόδους και μάχες αξέχαστες.

Έδρεψα τιμές, αριστεία

και του βασιλέα τον έπαινο.

Όταν με το καλό αποσύρθηκα

τιμής ένεκεν μου χάρισαν

τη σάλπιγγα που κατείχα

Κρεμασμένη στον τοίχο του δωματίου μου

πλάι στα μετάλλια και το σπαθί μου

αποζητά ένα σάλπισμα.

Όμως εγώ δεν δύναμαι πια.

Απλώς θυμάμαι

πως υπήρξα σαλπιγκτής του Καρλομάγνου.

 

 

ΠΟΤΕ ΔΕ ΧΩΡΕΣΑ

 

 

Η κορνίζα δεν χωρεί το πορτραίτο μου.

Τα όριά της στερούν την έκφρασή μου.

Άσε που το μουντό χρώμα της

μου εξανεμίζει το αισιόδοξο βλέμμα.

Θραύω λοιπόν την κορνίζα

και το πορτραίτο μου μένει ελεύθερο.

Έτσι σαν σε καθρέφτη ατενίζω το είδωλό μου

χωρίς περιορισμούς χωρίς σκοπιμότητες

χωρίς αισθητικές ασάφειες.

Είμαι εγώ αυτός.

Όπως ακριβώς σας φαίνομαι

με απροσδόκητα σύνορα

με αδιευκρίνιστες προθέσεις

έτοιμος να εναντιωθώ σε επιλεγμένες προσαρμογές

και εντοιχισμούς ανάγκης.

Ποτέ δε χώρεσε σε κορνίζα το πορτραίτο μου.

 

 

 

 

ΕΠΑΡΚΕΣ

 

Ο μόνος που με καταλαβαίνει είσαι εσύ.

Γιατί ξέρεις να με διαβάζεις

από τα κάτω προς τα πάνω

από τα δεξιά προς τα αριστερά

από πίσω προς τα μπρος.

Και είναι επαρκές

να σε καταλαβαίνει ένας.