Για τις εξετάσεις του Φλεβάρη 2010

Συμπληρωματικές πληροφορίες για τις εξετάσεις του Φεβρουαρίου 2010

Έχουμε και λέμε:

Μάθημα: Κοινωνιολογία της Μαζικής Επικοινωνίας

Προφορικές εξετάσεις:

Όσων τα επώνυμα αρχίζουν από Α-Μ

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου, ώρα 09:00, αιθ. 2

Όσων τα επώνυμα αρχίζουν από Ν-Ω

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου, ώρα 09:00, αιθ. 2

Λήξη προθεσμίας για την παράδοση των ασκήσεων:

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου (στο θυρωρείο, ή στον Άρη ή στη θυρίδα του διδάσκοντος)

Μάθημα: Ραδιόφωνο, γλώσσα και κοινωνική διάσταση

Προφορικές εξετάσεις και παρουσιάσεις εκπομπών και (απαλλακτικών) εργασιών:

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου ώρα 09:00, αίθ. 2

Λήξη προθεσμίας για την παράδοση των εργασιών:

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου (στο θυρωρείο, ή στον Άρη ή στη θυρίδα του διδάσκοντος)

Άλλα μαθήματα που έχουν δηλωθεί στη γραμματεία για αυτή την εξεταστική περίοδο

Μάθημα: Κοινωνική Ιστορία των ΜΜΕ

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου, ώρα 12:00, στο γραφείο του διδάσκοντος

Λήξη προθεσμίας για την παράδοση των ασκήσεων (το ίδιο θέμα με εκείνο που ίσχυε την περίοδο που παρακολουθήσατε το μάθημα):

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου (στο θυρωρείο, ή στον Άρη ή στη θυρίδα του διδάσκοντος)

Μάθημα: Κοινωνική ανάλυση οπτικοακουστικού αφηγήματος

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου ώρα 11:30 στο γραφείο του διδάσκοντος

Λήξη προθεσμίας για την παράδοση των (απαλλακτικών) εργασιών: Παρασκευή 22 Ιανουαρίου (στο θυρωρείο, ή στον Άρη ή στη θυρίδα του διδάσκοντος)

Για τις επερχόμενες εξετάσεις

Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να ευχηθώ στους φοιτητές του Τμήματος ευτυχισμένες γιορτές.

 Έπειτα, μια που αμέσως μετά ακολουθεί η εξεταστική περίοδος, να επαναλάβω ορισμένες χρήσιμες (ελπίζω) σχετικές πληροφορίες.

Δηλαδή:

Α. Κοινωνιολογία των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας Η ύλη περιλαμβάνει: α. Το κείμενο των Τζαίυ Γ. Μπλούμλερ και Μάικλ Γκουρέβιτς ¨Μεταβολή στα μέσα και κοινωνική μεταβολή: σύνδεση και τομές. (Στο βιβλίο των James Curran και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 176-200). β. Το κείμενο του Τζων Φισκ, ¨Μεταμοντερνισμός και Τηλεόραση¨, (Στο βιβλίο των James Curran και Michael Gurevitch ΜΜΕ και Κοινωνία, μέρος πρώτο: ΜΜΕ και κοινωνία, σελίδες 84-102). γ. Το κείμενο του Β. Νόττα ¨Επικοινωνιακή και πολιτική εξουσία τον καιρό της επέλασης των ιδιωτών¨ (Στο βιβλίο ΜΜΕ, Κοινωνία και Πολιτική, επιμ. Χ. Φραγκονικολόπουλου, εκδ. Σιδέρη) Το κείμενο δημοσιεύεται στο blog http//vnottas.wordpress.com, στις ¨σελίδες¨ (pages) με τίτλο ¨Η επικοινωνιακή εξουσία και οι ιδιώτες (μέρος 1 και μέρος 2).

Συνοπτικές οδηγίες για την εκπόνηση της άσκησης

 Η άσκηση έγκειται σε ολιγοσέλιδη (3-4 σελ) επικοινωνιακή ανάλυση μιας τηλεοπτικής εκπομπής. Η έγκαιρη παράδοση της άσκησης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις εξετάσεις Τελευταία προθεσμία για την παράδοση της άσκησης Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

α. επιλέγουμε μία τηλεοπτική εκπομπή οποιουδήποτε χαρακτήρα έχοντας πάντοτε υπ’ όψιν ότι εκείνο που τελικά ψάχνουμε είναι οι σχέσεις ανάμεσα στη μαζική επικοινωνία και την κοινωνία στην οποία τα μαζικά μηνύματα απευθύνονται.

β. περιγράφουμε τα βασικά χαρακτηριστικά της εκπομπής που επιλέξαμε και αιτιολογούμε την επιλογή μας

γ. εντοπίζουμε τις τυχόν ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η συγκεκριμένη εκπομπή όσον αφορά στους βασικούς παράγοντες της επικοινωνιακής διαδικασίας (αποστολείς, εκπεμπόμενα μηνύματα, κοινό στο οποίο απευθύνεται κλπ)

δ. στο βαθμό που κάτι τέτοιο μας βοηθάει, εστιάζουμε στα μηνύματα και εξετάζουμε τις επικοινωνιακές λειτουργίες που ενδεχομένως ασκούνται (αναφορική, συγκινησιακή, επιτακτική κλπ)

ε. αναζητάμε αξίες και απαξίες (και μέσω των θετικών ή αρνητικών ηρώων) που εμπεριέχονται στα εκπεμπόμενα μηνύματα και προσπαθούμε να εντοπίσουμε εάν αυτές απλώς αντικατοπτρίζουν τα όσα ισχύουν στην υπάρχουσα κοινωνική δομή ή εάν προβάλλονται προκειμένου να καθοδηγήσουν ή και να χειραγωγήσουν τις κοινωνικές εξελίξεις. Παρατηρούμε εάν οι προβαλλόμενες αξίες ή απαξίες διατυπώνονται ρητά ή προβάλλονται έμμεσα.

στ. καταγράφουμε τα συμπεράσματά μας.

Σημείωση: Όσοι διδάχτηκαν το μάθημα παλαιότερα με την κα Δουλκέρη, δεν είναι υποχρεωμένοι να εκπονήσουν την άσκηση.

Ραδιόφωνο: Γλώσσα και κοινωνική διάσταση

Ισχύουν τα όσα αναγράφονται σε παλαιότερη ανακοίνωση (εδώ δίπλα, στις “σελίδες”) με τίτλο Μάθημα επιλογής: Ραδιόφωνο: Γλώσσα και κοινωνική διάσταση.

Ημερομηνία λήξης για την παράδοση εκπομπών και εργασιών Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

Σημείωση: α. Όσοι παραδώσουν απαλλακτική εκπομπή ή εργασία πρέπει να είναι παρόντες και να την υποστηρίξουν την ημέρα των εξετάσεων. β.Κρατάτε πάντοτε αντίγραφα των εργασιών

Εξετάσεις άλλων μαθημάτων

Μόλις παραλάβω από την γραμματεία τα ονόματα όσων δικαιούνται και επιθυμούν να εξεταστούν σε άλλα μαθήματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, θα ανακοινώσω τις σχετικές ημερομηνίες εξετάσεων.

Προθεσμία παράδοσης ασκήσεων (σε όσα μαθήματα προβλέπονται ασκήσεις) έως Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

Εύχομαι σε όλους/ες καλό διάβασμα και καλή επιτυχία

Ο 16άρης μέσα μου

Ο 16άρης μέσα μου ζει κουρνιασμένος σε σκιερά κλαδιά, στο δάσος των μακρινών αναμνήσεων.

Με τον 16άρη μέσα μου δεν έχω κακές σχέσεις, κάθε άλλο -δεν του το λέω, αλλά μου είναι πολύτιμος:

Με τηλετροφοδοτεί με αναδρομικές χρωματιστές ανταύγειες από την ικμάδα του και του ανταποδίδω πακεταρισμένη ¨σοφία¨ (να ‘χει να αμφισβητεί) και σταγόνες από (αμφισβητούμενα) κατασταλάγματα.

Ο 16άρης μέσα μου ξέρει από λάθη. Εγώ του λέω το τίμημα. Ξέρει από ένταση, εγώ του λέω την αμοιβή.

Ο 16άρης μέσα μου έχει έναν πυρήνα ασυμπίεστο, και να ‘τος που, τέτοιες μέρες, αναφλέγεται και ζητά να αναδυθεί στη Χώρα του Τώρα.

Να ‘τος που ενθουσιάζεται και συστρέφεται και δυσανασχετεί και ξεσηκώνεται και θέλει να πάρει τους δρόμους (που δεν αναγνωρίζει) και θέλει να επινοήσει συνθήματα (που ριζώνουν αλλού) και θέλει να τρέξει, να φωνάξει, να διεκδικήσει…

Ο 16άρης μέσα σου  δε θέλει πολύ για να πάρει αέρα. Αν τον συντηρείς, πρέπει να τον ελέγχεις.

Του σηκώνω απαγορευτικές ταμπέλες, του φτιάχνω νοητικά οδοφράγματα, του βάζω τρικλοποδιές… Του επιτρέπω μόνο καμιά ειρωνεία, άντε μια στάλα σαρκασμό.

Τελικά τον ξαποστέλνω στη Χώρα του Τότε.

Ο 16άρης μέσα μου περνάει καλά στη Χώρα του Τότε.

Εδώ παρακάτω ταξιδεύει χοροπηδώντας στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα. Την ξέρει, περνάει καλά. Περιμένω να δω με τι διάθεση θα επιστρέψει…

Εξατάξιο Γυμνάσιο Δάφνης

Οι νυχτερινές βόλτες τραγουδώντας

Τα τσιμεντένια πεζούλια

Το νοικιασμένο γυμνάσιο

Ο καθηγητής Παπακωνσταντίνου

Ο γυμνασιάρχης Σερίφης (το πραγματικό το ‘φαγε η Λήθη)

Η Κύπρος

Το δεκαπέντε τα εκατό

Οι πολιτικοποιημένοι στο σπίτι του Θανασέκου

Τα γυμνάσια από το Παγκράτι να κατεβαίνουν το λόφο και να ενώνονται με εμάς

Όλοι μαζί στο Σύνταγμα

Οι φοιτητές να μη μας κουνιούνται πολύ (μπορούμε κι από μόνοι μας)

Οι βόλτες με τα νοικιασμένα ποδήλατα

Το λάχανο, η χελιδονοφωλιά, η αλογοουρά

Το φουρό

Κανένα μηχανάκι (¨φλορέτα¨) στη ζούλα

Οι κοπάνες στο άλσος της Νέας Σμύρνης

(Γεια σου Γιάννη Βλαβιανέ που μου γράφεις ακόμα)

Ο φούρνος του Μπέλου

Οι βόλτες στην Πλάκα (ιδιαίτερα τις αποκριές)

Οι βόλτες τις νύχτες (με φεγγάρι) τραγουδώντας

Οι αυτοσχέδιες εκδρομές στον Υμηττό

Τα ραντεβού στου Φιλοπάππου

Τα ραντεβού στην παραλία

Το φροντιστήριο του Νικήτα

Τα θερινά τα σινεμά

Η άφτιαχτη Βουλιαγμένης

Τα ερωτικά τηλεφωνήματα από το θάλαμο του δρόμου

Η επιστροφή στο σπίτι με το τελευταίο λεωφορείο

Η επιστροφή στο σπίτι μετά το τελευταίο λεωφορείο, με τα πόδια

Οι πορείες ειρήνης

Ένα το χελιδόνι

Όμορφη πόλη

Καινούργιες σόλες στα παπούτσια

Τα πρώτα (“γυρισμένα”) κοστούμια

Τα πάρτυ στο υπόγειο

Τα δισκάκια

Το βερμούτ και το πίπερμαν

Τα ντολμαδάκια και τα κεφτεδάκια

Το μάκρος των μαλλιών και το φάρδος της ζώνης

Η ΕΚΔΡΟΜΗ

Στον Αη Γιάννη, το βράδυ, μετά την εκδρομή της έκτης

 

(Οι παρακάτω θα με καταλάβουν)

  

http://www.youtube.com/watch?v=G_N_dqVUsoY

  

 http://www.youtube.com/watch?v=iZ78HXuOCLk

http://www.youtube.com/watch?v=Aeu7YbvWD8w

http://www.youtube.com/watch?v=Mb998U3q83c

 http://www.youtube.com/watch?v=-sAeA_bdvp0

http://www.youtube.com/watch?v=zrfDDogsyYg

http://www.youtube.com/watch?v=a3041kBbxGM

http://www.youtube.com/watch?v=2OG3uPULQRs

http://www.youtube.com/watch?v=us9vHI2zRoE

… αφού οι καιροί αλλάζουν…

…φθινοπωρινά φύλλα

http://www.youtube.com/watch?v=JWfsp8kwJto

http://www.youtube.com/watch?v=PPHtQn1t1n4

Αριστερά; Δεξιά;

Σαν ήμουν φοιτητής στην Ιταλία, μιλάμε για τον παλιό εκείνο τον καιρό, άκουγα Jannacci, Fabrizio de Antrè, Giorgio Gaber, Murolo, εκτός από Brassens, Νέο Kύμα και Θεοδωράκη που είχα κουβαλήσει μαζί μου σε βινύλιο. Πρόσφατα κάνοντας μια βόλτα στο ¨you tube¨ ανακάλυψα κάποιες απίθανες παλιές μαγνητοσκοπήσεις και ξανάκουσα τον,  συγχωρεμένο πια (το Γενάρη του ’03, -63 χρονών)  Gaber, να τραγουδάει προβληματισμένος «Δεξιά; Αριστερά;» Ερώτημα που υπό ορισμένες προϋποθέσεις (δηλαδή διατυπωμένο σε μια εποχή που ακόμη και τα πιο ¨καθώς πρέπει¨ κόμματα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, πότε προς τα εδώ, πότε προς τα εκεί), μου φαίνεται απόλυτα θεμιτό.

Είπα λοιπόν να κάνω μια προσπάθεια απόδοσης των στίχων στα ελληνικά. Και επειδή πρόκειται περί ελεύθερης απόδοσης σας παραθέτω από κάτω και το originale.

 

 http://www.youtube.com/watch?v=SzUoAfcyPsk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=JXTVAtDNgww

http://www.youtube.com/watch?v=Ii45hsywiuY&feature=related

 

Αριστερά; δεξιά;

 Τα βάζουμε με τη δόλια Ιστορία

μα, λέω εγώ, πώς είναι προφανές

ότι στο βάθος-βάθος εμείς φταίμε

και ότι η σοβαρότητα μας λείπει

σαν θέλουμε να ορίσουμε ακριβώς

τι είναι αριστερός, τι δεξιός!

 

Μα τι είναι αριστερά; Τι δεξιά;

Το μπάνιο στη μπανιέρα είναι δεξιά,

το ντους σε καταβρέχει αριστερά;

Το Μάλμπορο φουμάρεις στο δεξί,

και για λαθραίο απλώνεις το ζερβό;

Μη με ρωτάς, δε ξέρω να σου πω

τι είναι αριστερό, τι δεξιό!

 

Τo κονσομέ δεξί, αλλά η σούπα

αριστερή συνήθως θα προκύψει

Και όλες οι ταινίες οι σημερινές

είναι δεξιές,

εκτός από εκείνες που βαριέσαι

που είναι εγγυημένα αριστερές.

 

Μη με ρωτάς, δε ξέρω να σου πω

τι είναι αριστερό τι δεξιό!

 

Τ’ αθλητικά παπούτσια για το τένις

έχουνε σίγουρα μια γεύση δεξιά,

αν όμως τα φοράς λυτά

και βρωμισμένα,

λέω πως ταιριάζουν μάλλον για χαζούς

παρά γι αθλητικούς αριστερούς.

 

Τα τζιν για αριστερούς είναι σημάδι,

αλλά, αν τα φορέσεις με σακάκι,

αλλάζουν και ψηφίζουν δεξιά.

Κι οι συναυλίες, ακόμα, οι λαϊκές,

που πάντα ήταν ντιπ αριστερές,

τέτοιες τους βάζουνε τιμές εισιτηρίων

που παίρνουνε ανάποδες στροφές

και γίνονται αμέσως δεξιές.

 

Και τα κολάν αριστερά δηλώνουν

-σχεδόν πάντα-

ενώ οι ζαρτιέρες είναι πάντα δεξιές.

Και το κατούρημα, όταν είναι με παρέα

περνιέται πιο συχνά για αριστερά,

ενώ το ουρητήριο είναι πάντα

στο βάθος του διαδρόμου δεξιά.

 

Η γαλανόλευκη και διαφανής πισίνα

είναι σαφές πως γέρνει δεξιά,

ενώ οι θάλασσες, οι λίμνες, τα ποτάμια,

θα έλεγα πως είναι από σκατά,

περισσότερο, παρά αριστερά.

 

Αχ η ιδεολογία, η ιδεολογία,

που θα έλεγα (παρ’ όλα αυτά)

πως θεμιτό  είναι πάθος,

πού να πήγε;

Την έκανε κι αυτή σιγά σιγά

Κι ουδείς γνωρίζει τώρα που γυρνά…

 

Κι αν είναι το προσιούτο δεξιό

θα είναι το σαλάμι αριστερό;

Δεξιά η ελβετική η σοκολάτα

και κόκκινη η ρώσικη σαλάτα;

 

Και εάν τα φιλελεύθερα τα κόλπα

είναι δεξιά,

είναι η Αριστερά που τα ’κανε σαλάτα,

και μπέρδεψε τα μπούτια μια σταλιά.

 

Κι αν είν’ στο κάτω κάτω η ρέντα δεξιά,

το φάρδος και το γούρι, και  ο κώλος,

μπας κι έφτασε ο καιρός, ο κόσμος όλος,

να πει πως είναι η γκίνια αριστερά;

 

Η σηκωμένη η γροθιά δεν είναι

αρχαίος αριστερός χαιρετισμός;

Αρχαίο, (όμως για καθίκια),

δεν είναι και το χέρι να σηκώνεις

ρωμαϊκά, όπως ζητούσε ο φασισμός;

 

 Αχ η ιδεολογία, η ιδεολογία

(που θα έλεγα -παρ’ όλα αυτά- υπάρχει)

Κάπως σαν: λες και ξαναλές μια σκέψη 

απάνω σε μια αντίθεση φτιαγμένη,

που είναι όμως πια εξαφανισμένη

και μόνο ένας θεός,

κι εκείνος άμα λάχει,

ξέρει που έχει πάει και που είναι χωμένη

 

 

Όλόκληρη η παλιά ηθικολογία

αριστερή φαντάζει,

καθώς η (νέα) δεξιά μπορεί,

ακόμα και χωρίς την ηθική

ανέξοδα στη ζούλα να τη βγάζει.

 

Τον τελευταίο τον καιρό ως κι ο Πάπας

το παίζει μια ιδέα αριστερός,

ενώ όλοι οι δαίμονες,

αλλάξανε κι αυτοί

και προς τα δεξιά επήγαν καρφωτοί.

 

Και οι μάζες απαντούν: αριστερά,

αν και γέρνουνε λιγάκι δεξιά

Κι εάν  οι μπάσταρδοι το παίζουνε ζερβά,

στη δεξιά θα παραμείνουνε πιστοί

σύσσωμοι  της πουτάνας όλοι οι γιοί.

 

Αριστερές οι χειραφετημένες;

Δεξιές οι κάπως πιο συμμαζεμένες;

Αλλά κανένας τελικά δε διαφωνεί

πως όλα τα μανούλια μας ¨τραβάνε¨

είτε είμαστε από εδώ, είτε από εκεί.

 

Μη με ρωτάς, δε ξέρω να σου πω

Τι είναι αριστερό τι δεξιό!

Μα, λέω εγώ, πώς είναι προφανές

ότι στο βάθος-βάθος εμείς φταίμε

Και ότι η σοβαρότητα μας λείπει

σαν θέλουμε να ορίσουμε ακριβώς

Τι είναι αριστερός, τι δεξιός!

 

Destra-sinistra

Destra-sinistra

Destra-sinistra

Destra-sinistra

Destra-sinistra

 

Basta!

 

 

Destra Sinistra

di Giorgio Gaber

 

Tutti noi ce la prendiamo con la storia

ma io dico che la colpa è nostra

è evidente che la gente è poco seria

quando parla di sinistra o destra.

 

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Fare il bagno nella vasca è di destra

far la doccia invece è di sinistra

un pacchetto di Marlboro è di destra

di contrabbando è di sinistra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Una bella minestrina è di destra

il minestrone è sempre di sinistra

tutti i films che fanno oggi son di destra

se annoiano son di sinistra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Le scarpette da ginnastica o da tennis

hanno ancora un gusto un po’ di destra

ma portarle tutte sporche e un po’ slacciate

è da scemi più che di sinistra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

I blue-jeans che sono un segno di sinistra

con la giacca vanno verso destra

il concerto nello stadio è di sinistra

i prezzi sono un po’ di destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

I collant son quasi sempre di sinistra

il reggicalze è più che mai di destra

la pisciata in compagnia è di sinistra

il cesso è sempre in fondo a destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

La piscina bella azzurra e trasparente

è evidente che sia un po’ di destra

mentre i fiumi, tutti i laghi e anche il mare

sono di merda più che sinistra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

L’ideologia, l’ideologia malgrado tutto

credo ancora che ci sia è la passione,

l’ossessione della tua diversità

che al momento dove è andata non si sa

dove non si sa, dove non si sa.

 

Io direi che il culatello è di destra

la mortadella è di sinistra

se la cioccolata svizzera è di destra

la Nutella è ancora di sinistra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Il pensiero liberale è di destra

ora è buono anche per la sinistra

non si sa se la fortuna sia di destra

la sfiga è sempre di sinistra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Il saluto vigoroso a pugno chiuso

è un antico gesto di sinistra

quello un po’ degli anni ‘20, un po’ romano

è da stronzi oltre che di destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

L’ideologia, l’ideologia malgrado tutto

credo ancora che ci sia

è il continuare ad affermare un pensiero

e il suo perché

con la scusa di un contrasto che non c’è

se c’è chissà dov’è, se c’é chissà dov’é.

 

Tutto il vecchio moralismo è di sinistra

la mancanza di morale è a destra

anche il Papa ultimamente è un po’ a sinistra

è il demonio che ora è andato a destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

La risposta delle masse è di sinistra

con un lieve cedimento a destra

son sicuro che il bastardo è di sinistra

il figlio di puttana è di destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Una donna emancipata è di sinistra

riservata è già un po’ più di destra

ma un figone resta sempre un’attrazione

che va bene per sinistra e destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

 

Tutti noi ce la prendiamo con la storia

ma io dico che la colpa è nostra

è evidente che la gente è poco seria

quando parla di sinistra o destra.

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

Ma cos’è la destra cos’è la sinistra…

Destra-sinistra

Destra-sinistra

Destra-sinistra

Destra-sinistra

Destra-sinistra

 

Basta!

 

Αντιγράφω…

Γιάννης Αγγελάκας, Οι καλύτεροι της ράτσας μας

Οι καλύτεροι της ράτσας μας γίνονται φονιάδες

Ακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας

οι ποιητές

οι παραμυθάδες

οι τερατολόγοι γενικώς

Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα

Πλατσουρίζουν αγέλαστοι κι ανόρεχτοι

Στα στάσιμα νερά της μετριότητας

Οι όμηροι του φόβου

Από τη συλλογή Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε; (1999)

Ό,τι η φαντασία δε φτάνει…

 

 

Στο θεατρικό κείμενο με τίτλο «Ο Λυσίστρατος τον καιρό της Ερμοποίησης» (που όπως σας έλεγα γράφτηκε σε θερινές/ιλαρές συνθήκες, διάβαζε:  καλοκαιρινά κέφια) υπάρχει ένα προοίμιο, όπου συμβαίνουν πάνω κάτω τα εξής:

Η αυλαία σηκώνεται και το σκηνικό αναπαριστά την αίθουσα συγκεντρώσεων μιας μεγάλης, πολύ μεγάλης, εταιρείας, όπου έχουν τοποθετηθεί συσκευές και μηχανήματα σύγχρονης πολυπλοκότητας που βουίζουν και αναβοσβήνουν νευρικά.

Εμφανίζονται δύο στελέχη, (ένας άντρας και μία γυναίκα) που επιθεωρούν την αίθουσα, γιατί σε λίγο πρόκειται να καταφτάσει ο καθηγητής Δρ Κεκλιμένος, ο οποίος και θα θέσει σε λειτουργία τα μηχανήματα: Όπου να ‘ναι θα υλοποιηθεί ένα σημαντικό πείραμα, από το οποίο εξαρτώνται πολλά για την εταιρεία, τους μετόχους,  τα στελέχη, και, γιατί όχι, την οικονομία της χώρας και το πολυπληθές εργατικό δυναμικό.     

Τι έχει προηγηθεί;

Απλούστατα τον καιρό εκείνο (τον καιρό της αφήγησης) ανάμεσα στους εργαζόμενους έχει πέσει ύπουλος ιός, που τους αποσυντονίζει, τους τρελαίνει, τους εξουδετερώνει και εν τέλει τους καθιστά εργασιακά άχρηστους.

Η εταιρεία, αργά ή γρήγορα συνειδητοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα και ζητά τη συμβουλή και την συνεργασία του διάσημου καθηγητή οριζόντιας ψυχοβγαλτικής δόκτορα Κεκλιμένου, ο οποίος και αποφασίζει να εφαρμόσει πειραματικά μια νέα θεραπευτική μέθοδο κατά των εργασιακών ψυχοπαθολογιών… Μία μέθοδο που συνδυάζει αφενός τη χρήση νέων επιτευγμάτων της τεχνολογίας και αφετέρου τη νέα εκδοχή μιας παλιάς καλής τεχνικής που αποκαλείται ¨θεατροθεραπεία¨.

Οπότε, που λέτε, καταφθάνει ο δόκτορας (επί σκηνής), καταφθάνει σκουντουφλώντας και μία ενδεικτική ομάδα εργαζομένων και αρχίζει, τόσο το περί ου ο λόγος πείραμα, όσο και η παράσταση.

Και θα μπορούσε –λέω εγώ- να κάνει κάποιος την εξής ένσταση (ένας κάποιος που συγχωρήστε με αν τον φαντάζομαι κάπως σαν μεταμοντέρνο εκσυγχρονιστή που εξακολουθεί να αντιστέκεται με απαράμιλλη νεοφιλελεύθερη συνέπεια σε φούσκες που σκάνε και κρίσεις που εκρήγνυνται):

 «Τι υπερβολές! Ιός που προσβάλει τους εργαζόμενους! Τι σου κάθονται και σκέφτονται αυτοί οι ¨συγγράφοντες¨…! Εργαζόμενοι που σκουντουφλάνε και σκάνε σαν ελαστικά μπαλόνια… Πουφ! Υπερβολές αν όχι ξεπερασμένη ταξική θεώρηση. Το λιγότερο!»

 

Για να τα λέμε όλα, σκεφτόμουνα αυτή την (ενδεχόμενη) αντίδραση και την κατέγραφα στα παλαιότερα των υποδημάτων μου, όταν διάβασα την είδηση σχετικά με τα γεγονότα στην    France Telecom:    Και ήταν η σειρά μου να αναφωνήσω: Πόσο πίσω μένουν μερικές φορές οι ¨συγγράφοντες¨ σε σχέση με την άτεγκτη πραγματικότητα!

Δε ξέρω αν εντοπίσατε την είδηση ανάμεσα στα μουγκανητά των τηλεοπτικών μοσχαροκεφαλών των δελτίων ειδήσεων, αλλά λέει πολλά.

Ανακεφαλαιώνω:

Η   France Telecom    είναι κρατική ως το 1997, οπότε μετατρέπεται σε ανώνυμο εταιρεία, για να ιδιωτικοποιηθεί εντελώς το 2004.  Από τότε αρχίζουν να εφαρμόζονται οι γνωστές ¨παραγωγικές¨ μέθοδοι εκμαίευσης αποτελεσματικότητας και κερδών.  Πιθανώς θα είναι κάποιος δόκτωρ Κεκλιμένος που θα μας πει εάν οι 25 αυτοκτονίες εργαζόμενων (ως και μεσαίων στελεχών) που σημειώθηκαν κατά τους τελευταίους 18 μήνες, οφείλονται στην πίεση που ασκούν οι ¨εκσυγχρονισμένοι¨ και ¨παραγωγικοί¨ νέοι διευθύνοντες, ή σε κάποιο  νέο ιό, για τον οποίο υποθέτω ότι ήδη θα ετοιμάζεται το ¨εμβόλιο¨(;), ή σε άλλα τυχόν αίτια που θα μας τα περιγράψει συντόμως το αρμόδιο γραφείο δημοσίων σχέσεων της εταιρείας…

(Το τελευταίο θύμα είναι ένας μηχανικός 48 ετών)

 

Εγώ έχω μόνο να πω:  Πόσο φτωχή η φαντασία ημών, των συγγραφόντων, μπροστά στην η επελαύνουσα ασύδοτη μετα-πραγματικότητα…!

 

¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨, νέα κεφάλαια

Πέντε νέα κεφάλαια, από το 11^ο έως 15^ο από το ¨καλοκαιρινό ανάγνωσμα¨, μαζί με όλα τα παλαιότερα σχετικά κείμενα, (όλο το πρώτο μέρος του βιβλίου) δημοσιεύονται εδώ αριστερά, στις ¨σελίδες¨ .

Η μεταφορά έγινε επιδιώκοντας κάποια αποσυμφόρηση στην αρχική σελίδα.

Θα τα πούμε σύντομα. Β.Ν.

Για τις εξετάσεις του Σεπτέμβρη 09 (συμπληρωματικές πληροφορίες)

 Για τα μαθήματα που διδάχτηκαν το περυσινό εκπαιδευτικό έτος,  δεν υπάρχουν νεότερα. Θα ιδωθούμε:

Τη Δευτέρα 21.9 (ώρα 10:00, αιθ.2) για το μάθημα του Ραδιοφώνου (Γλώσσα και Κοινωνική διάσταση),

Την Τρίτη 22.9 (ώρα 09:00, αιθ. 2) για το μάθημα της Κοινωνικής Ιστορίας των ΜΜΕ,

Την Πέμπτη 24.9 (ώρα 09:00, αιθ.2) για το μάθημα της Κοινωνιολογίας της Μαζικής Επικοινωνίας και

Την Παρασκευή 25.9 (ώρα 09:00 αιθ.2) για το μάθημα της Κοινωνικής Ανάλυσης Αφηγήματος

Σε όσα μαθήματα από τα παραπάνω απαιτείται άσκηση, αυτή, όπως ξέρετε, πρέπει να παραδοθεί ως το τέλος της τρέχουσας εβδομάδας. Σας υπενθυμίζω ότι οι ασκήσεις δεν φυλάσσονται, επομένως θα πρέπει να τις ξαναπαραδώσετε, (αντίγραφο ή βελτιωμένη έκδοση) ακόμη και σε περίπτωση που τις είχατε ήδη καταθέσει αλλά δεν εμφανιστήκατε στις εξετάσεις του Ιουνίου.

Οι εξετάσεις θα είναι προφορικές

 

Για τους λίγους που χρωστούν τα μαθήματα του παλαιού προγράμματος σπουδών

Οι προφορικές εξετάσεις θα γίνουν στο γραφείο του διδάσκοντος σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

Εισαγωγή στην κοινωνιολογία: Πέμπτη 17.9, ώρα 11:00 (η ύλη είναι εκείνη που διδαχτήκατε από τον κ. Γιούλτση)

Δίκτυα Επικοινωνίας – Ραδιοφωνική Παραγωγή: Πέμπτη 17.9, ώρα 11:30 (απαιτείται η έγκαιρη παράδοσης άσκησης-εκπομπής Ύλη: οι παλιές σημειώσεις ή το βιβλίο του Άντριου Κρίσελ ¨Η γλώσσα του Ραδιοφώνου¨)

Επιστήμη της Πληροφόρησης και της Επικοινωνίας: Πέμπτη 17.9, ώρα 12:00 (για όσους δεν έχουν τις παλιές σημειώσεις η ύλη περιλαμβάνει όλο το βιβλίο της Κορίν Κουλέ ¨Μέσα επικοινωνίας στην Αρχαία Ελλάδα¨).

 

Για όλους όσους θα εξεταστούν τον Σεπτέμβρη

Υπενθυμίζω: α. Δεν χρειάζεται άγχος, β. Διαβάστε κατανοήστε και συγκρατήστε την ουσία, δεν χρειάζεται να απομνημονεύετε άχρηστες λεπτομέρειες. γ . Καλό διάβασμα και καλή επιτυχία

 Β.Ν.

 Μετέφερα ορισμένες ανακοινώσεις που αφορούν στα μαθήματα του περυσινού έτους στις ¨σελίδες¨ (εδώ αριστερά) κάτω από τον τίτλο ¨Παλαιότερες ανακοινώσεις και οδηγίες¨ μια που βλέπω ότι συχνά ψάχνετε και εκεί. Η ανακοίνωση θα τοιχοκολληθεί και στον πίνακα του 4^ου ορόφου.

Από ιστολογοφόρο, προς συμπλέοντες, παραπλέοντες και αντιπλέοντες (ημερολογιακό)

 

Επέστρεψα και χαιρετίζω τους γνωστούς και τους άγνωστους φίλους του ιστολογοφόρου: τους τακτικούς, τους έκτακτους, τους περιστασιακούς, τους κατά τύχη και τους κατά ατυχία.

Σε όσους -όπως συμβαίνει και μ’ εμένα- ένα είδος έτους αρχίζει με την έλευση του Σεπτέμβρη (μαθητές, φοιτητές, δάσκαλους και λοιπούς), εύχομαι καλή χρονιά!

[Δεν λέω ¨καλό χειμώνα¨ γιατί μου έχει απαγορευτεί, από άλλους, πιο αισιόδοξους, που θέλουν να πιστεύουν στο αέναο καλοκαιράκι].

Ήμουν στο γύρο, για ένα διάστημα σε πλήρη επικοινωνιακή αποτοξίνωση, με τις ζεύξεις αποκομμένες. Αισθάνομαι ακόμη την ανακούφιση που προέρχεται από την παρατεταμένη αποχή από τα δελτία ειδήσεων και την ξινισμένη και μίζερη οπτική των Μέσων.

Και μια που η ψυχική ηρεμία ευνοεί τη δημιουργική διάθεση, να σας εξομολογηθώ ότι επωφελήθηκα κι αποπειράθηκα (διασκεδάζοντας)  να συγγράψω ένα είδος σκηνικού παιχνιδιού (πείτε το και θεατρικό, αν επιμένετε) που το χαρακτήρισα ως ¨παροδία¨ (δεν είναι ορθογραφικό λάθος, πρόκειται για αφήγηση των δρώμενων στις παρόδους -της Ιστορίας!) με τον προσωρινό τίτλο ¨Ο Λυσίστρατος τον καιρό της Ερ’μοποίησης¨, και με ήρωες: τον Λυσίστρατο βεβαίως, αλλά και τον Κλεόβουλο, τον Τειρεσία τον νεότερο, τον δόκτορα Κεκλιμένο, τον Ερμή, καθώς και κάμποσους άλλους από την λέσχη των δώδεκα Ολυμπίων (αποσπάσματα προσεχώς).

Γυρίζοντας, βρήκα μια ευχάριστη και απρόσμενη έκπληξη: Την παρουσίαση του βιβλίου ¨Από τον Βωμό και τον Άμβωνα στην Οθόνη¨ (που κυκλοφόρησε εν τω μεταξύ), συνοδευμένη από καλά λόγια για μένα, σε σημείωμα του ιστολόγιου της Σίβυλλας και αναδημοσιευμένο σε πολλά άλλα. (Στοχασμός Πολιτική, Ιράκλειο web radio, inews, Press gr, politicsonline, Παπατζήδες, lamia blogs, me, ίσως και αλλού) Τους ευχαριστώ πολύ όλους.

Τώρα να στείλω έναν ξέχωρο χαιρετισμό στους φοιτητές μου. Για θέματα που δεν (επαναλαμβάνω: δεν) αφορούν τη γραμματεία, μπορούν και να μου στείλουν ηλεκτρονικά μηνύματα στη γνωστή διεύθυνση.

Το επόμενο δημοσίευμα (σήμερα ή αύριο) θα αναφέρει τις ημερομηνίες (προφορικής) εξέτασης των μαθημάτων που δεν συμπεριλαμβάνονται στο πρόγραμμα εξετάσεων που ήδη εκδόθηκε.

Τα λέμε…

Β. Ν.

 

Για τις εξετάσεις του Σεπτέμβρη ‘09

 

 Επειδή φεύγω κι επειδή δεν παίρνω μαζί μου ούτε υπολογιστή ούτε κινητό κι επειδή ενδέχεται να δημιουργηθούν ορισμένες θεμιτές απορίες στους φοιτητές μου σχετικά με την εξεταστική του Σεπτεμβρίου, σπεύδω να διευκρινίσω:

Α. Οι μέρες υποβολής των ασκήσεων για όποιον πρέπει να παραδώσει άσκηση προκειμένου να γίνει δεκτός στις (προφορικές) εξετάσεις, σε οποιοδήποτε από τα μαθήματά μου, είναι οι: 1 (Τρίτη),2 (Τετάρτη) ,και 3 (Πέμπτη) του Σεπτέμβρη.

(Παράδοση ως συνήθως ή στο θυρωρείο, ή στον Άρη ή στη θυρίδα του διδάσκοντος)

Β. Μόλις πάρω από τη γραμματεία τα ονόματα όσων έχουν δηλώσει συμμετοχή στις εξετάσεις (στα διάφορα μαθήματα νέου και παλαιού προγράμματος) θα σας δώσω νεότερες σχετικές πληροφορίες.

Ύλη, περιεχόμενο ασκήσεων κλπ έχουν επανειλημμένα αναρτηθεί, δεν έχετε παρά να ψάξετε.

Για την ώρα εύχομαι να γεμίσετε δεόντως τις μπαταρίες σας για να τα βγάλουμε πέρα όταν χρειαστεί.

Β.Ν.

 (με πλήρη κατανόηση για όποιον χρειαστεί να δουλέψει αυτές τις μέρες)

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 10

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  10.  Επιτόπια έκρηξη (συναισθημάτων)

Το κείμενο μεταφέρθηκε εδώ αριστερά, στις ¨σελίδες¨, με τον τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨.

    

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 9

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  9.  Αημαρκσίδης: Κάτι κάνει κλικ μέσα μου

Το κείμενο μεταφέρθηκε εδώ αριστερά, στις ¨σελίδες¨, με τον τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨.

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 8

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  8.  Την ίδια ώρα,

              αρκετά μέτρα πιο κάτω.

Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨

     

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 7

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  7. …και (ενώ ο Χαράλαμπος φτιάχνει Χαράλαμπους)

              ο Δέλτας παίρνει μια πρώτη γεύση από τα

              τεκτενόμενα

 Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨

    

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 6

  ΚΕΦΑΛΑΙΟ  6. Κυλικείο.

             Όπου ο Αημαρκσίδης

             και ο Δέλτας τα λένε…

 Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨

    

Ευλογίες και Γένια

 

Γένια έχω εδώ και πολλά χρόνια –ιερατικές ιδιότητες όχι, αλλά την ευλογία, θα την επιχειρήσω το ίδιο.

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρη το βιβλίο «Από τον Βωμό και τον Άμβωνα στην Οθόνη» (ένα τμήμα του, σε μια πρώτη εκδοχή, υπάρχει στο ιστολογοφόρο, εδώ αριστερά στις ¨σελίδες¨).

Το βιβλίο ασχολείται με τις (διαχρονικές) σχέσεις ανάμεσα στην Κοινωνία, την Επικοινωνία και την Εξουσία. (Μεταξύ άλλων: Πώς και γιατί ο προϊστορικός μάγος προκύπτει ο κοινός πρόγονος ιερέων, διανοουμένων, δημοσιογράφων, καθώς και των μεταμοντέρνων ¨εικονολατρών¨ επικοινωνητών ).

 

Καλοκαιρινά αναγνώσματα

 Σας έχω εδώ παρακάτω  -σπονδή στην αυξανόμενη ζέστη- τα πρώτα κεφάλαια από «Το πολυτεχνείο τρέμει». Πιο κάτω θα βρείτε και την (ήδη αναρτημένη) εισαγωγή και, στις σελίδες αριστερά, τα περιεχόμενα και τα βασικά πρόσωπα. Καλές δροσιές.

Β.Ν.  

 

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 5

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5. Στοπ καρέ στον Βαρωνάκο.

    Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨

 

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 4

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  4. Όπου ο Tομέας ΑΠΑΣ συνεδριάζει…

    Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨ 

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 3

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  3.  Γραφεία του ΤΑΠΑΣ ([1])

                          Λίγο  αργότερα…

 Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨

    

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 2

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  2. Δόνηση πρώτη

                        Απαλά, απαλά

                        Από τα δεξιά προς τ’ αριστερά

                        Κι αντίστροφα.

 Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨

    

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα 1

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:  Δευτέρα

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1  

          Ώρα 05.30, Στρούμφειο

 Το κείμενο μεταφέρθηκε  εδώ αριστερά, στις¨σελίδες¨, με τίτλο ¨Το πολυτεχνείο τρέμει¨ 

   

Το πολυτεχνείο (όπως άλλωστε και το πανεπιστήμιο) τρέμει…

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ιδού μερικά αποσπάσματα από “Το Πολυτεχνεί τρέμει…”, ένα μυθιστόρημα πανεπιστημιακής φαντασίας, πρώτη έκδοση: εκδόσεις Παραπέντε -1995. (Έχει εξαντληθεί – Ψάχνω εκδότη για επανέκδοση).

(Μιάμιση δεκαετία μετά ίσως και να τρέμει πιο πολύ!).

Αρχίζουμε με την εισαγωγή

 

EΙΣΑΓΩΓΗ

      Τον καιρό εκείνο ο Τόπος άλλαζε και μαζί του άλλαζε και

η Πόλη.

     Μια νέα εποχή ήταν να γεννοβοληθεί στον πλανήτη, αλλά

κανείς δεν ήξερε,  ούτε μπορούσε να προβλέψει πώς θα ’ταν.

     Άλλοι έλεγαν πως θα ΄ναι μια καλή εποχή και όλα εκείνα τα

αυθεντικά που ως τότε έλειπαν (αν και κανείς δε μπορούσε να

τα ονοματίσει ρητά) θα έπαυαν να λείπουν.

     Άλλοι πάλι φοβόντουσαν και προφήτευαν μύρια κακά.

     Στο μεταξύ οι παλιές παραδοσιακές εποχές τα ΄χαν παίξει.

     Το καλοκαίρι μύριζε πετρέλαιο και μούχλα.

     O ήλιος κρυφογελούσε περιπαικτικά και είχε αρχίσει να

φοράει μαύρα γυαλιά. Κάθε τόσο αμολούσε περίεργες ακτίνες που

έκαιγαν και άφηναν στα δέρματα μυστηριώδη και ανεξίτηλα

σύμβολα.

     Ο χειμώνας ήταν απρόβλεπτος και η άνοιξη και το

φθινόπωρο δεν αποτελούσαν πια εποχές αλλαγής, αλλά, γεμάτες

με αλλεπάλληλα ξεσπάσματα και νάζια, έμοιαζαν περισσότερο με

αναμνήσεις από ένα καλύτερο παρελθόν.

     Μαζί με τις εποχές τα ΄χαν παίξει κι οι άνθρωποι.

 

     Τον καιρό εκείνο στον Τόπο επικρατούσε Σύγχυση.

     Αόρατα δίχτυα με πυκνή ύφανση και ανθεκτικούς αν και

αόρατους ιστούς πολλαπλασιάζονταν στον αέρα του πλανήτη.  Με

χοντρούς κορμούς και λεπτεπίλεπτα άκρα, κάλυπταν όλο και πιο

πολύ τις πόλεις και τα χωριά, προκαλώντας στους ανθρώπους

ξαφνικές αλλαγές συμπεριφοράς χωρίς οι ίδιοι να

συνειδητοποιούν το γιατί.

     Άλλοι άρχισαν να εθίζονται στην σφικτή αγκαλιά των

διχτυών και να ονομάζουν την κάθε απρόσμενη αλλαγή Ελευθερία.

     Στον Άφαντο δημιουργό της νέας Ελευθερίας, που απάλλασσε

από παλιές υποχρεώσεις και νέες ενοχές, αφιέρωσαν ειδικές

τελετές, ιδιωτικά αυτοκαταναλωνόμενες, κυρίως τα βράδια από

τις οκτώ μέχρι τις δώδεκα.

     Σε άλλους πάλι, τα δίχτυα προκαλούσαν ζαλάδες και

πονοκεφάλους, αλλά και στομαχόπονους καμιά φορά.

     Τέλος, μερικοί ιερόσυλοι προσπαθούσαν να τα διερευνήσουν

και να τα αναλύσουν, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία.

 

     Οι αόρατες παραφυάδες είχαν περιτυλίξει πρόσφατα τον

Τόπο της ιστορίας μας.  Οι αντιδράσεις των ντόπιων ήταν ακόμη

μπερδεμένες και δεν  μπορούσε κανείς να τις ταξινομήσει με

ευκολία.

     Εξάλλου ο Τόπος είχε ανέκαθεν τις ιδιομορφίες του,

θετικές και αρνητικές, χάρη στις οποίες, λίγο-πολύ, τα ‘χε

βγάλει πέρα στις εξετάσεις της Ιστορίας.

     Η σύγχυση δεν τους ήταν άγνωστη ως παράμετρος της ζωής

και ήξεραν ότι ένα από τα αντίδοτά της ήταν το Ζόρι.

     Όταν ζορίζονταν έβλεπαν τα πράγματα πιο απλά και πιο

καθαρά.

     Τα δίχτυα όμως δεν ζόριζαν.

     Ή τουλάχιστον δεν ζόριζαν ζόρικα.

     Τα δίχτυα πίεζαν μόνο με ανεπαίσθητους συμβουλευτικούς

υπαινιγμούς, ενώ ταυτόχρονα στηρίζονταν σε υποστηρίγματα

ορατά, καθ’ όλα αξιοσέβαστα και καθώς πρέπει.

     Όπως, μεταξύ άλλων, η ελευθερία να αγαπάς τον εαυτό σου,

όσο μικρός και ταπεινός κι αν είναι, αρκεί να συμβιβάζεται με

ορισμένες -καθόλου δύσκολες και προπαντός καθόλου ηρωικές-

προδιαγραφές.

     Κι ακόμη, η ελευθερία να λατρεύεις τον μικρό σου εαυτό

σε μεγάλα αντίγραφα που, π.χ.  τραγουδούσαν άσχημα, που

υποκρίνονταν με αφοπλιστική ατεχνία, ή και που διοικούσαν

όπως ακριβώς θα διοικούσες και εσύ.

 

     Μερικοί, για να τα βγάλουν πέρα και να βρουν καταφύγιο

άρχισαν να ψάχνουν μέσα τους.

     Εκεί τους είχανε πει, από παλιά, πως υπάρχει ελπίδα,

όταν απέξω όλα αλλοιώνονται και χαλάνε.

     Ήταν μια σοφή συμβουλή το να μάθεις ποιος είσαι.

     Αλλά για να μάθεις κάτι χρήσιμο από σένα έπρεπε να

κοιτάς ευρυγώνια και από κάποια απόσταση.

     Άμα κολλούσες το κεφάλι στο πετσί σου ή, ακόμα

χειρότερα, άμα το έχωνες στις σάρκες σου δεν έβλεπες παρά

παραμορφωμένα τέρατα, όμοια με εκείνα που σου δείχνανε κάθε

βράδυ στον κάθετο  βωμό των κινουμένων ειδώλων.

     Στο τέλος βέβαια συμφιλιωνόσουνα με τα δικά σου τέρατα

καθώς και με τα τέρατα των άλλων.

     Ύστερα, αυτά έπαιρναν αέρα και σιγά σιγά βγαίνανε στην

επιφάνεια, έκαναν το δικό τους σόου και είχανε και εμπορική

επιτυχία.

     “Και τι τρέχει;” έλεγαν.  “Τέρατα είμαστε, είναι

φυσιολογικό τα κακά και οι ματσακωνιές να μας αρέσουν.  Και

άμα λάχει είμαστε και πλειοψηφία στους καλοφαγωμένους και

στους καλοφαγάδες”.

     Ήταν, τέλος, κι εκείνοι που βλέποντας πως όταν τρυπούσαν

το αύριο έβγαινε έξω καταχνιά, προτιμούσαν να τρυπάνε τη μάνα

Γη, ψάχνοντας για ελπίδες και για γνώσεις κρυμμένες σε

καλύτερα παρελθόντα.

 

     Στον Τόπο υπήρχαν από παλιά ορισμένα Ιδρύματα αναζήτησης

και διατήρησης της γνώσης, φτιαγμένα και καθαγιασμένα πολύ

προτού δημιουργηθούν τα δίχτυα.

     Εκεί η Σύγχυση που προκαλούσε το γεννοβόλημα της Νέας

Εποχής στον Τόπο προσλάμβανε ιδιόμορφες όψεις, μερικές φορές

αλλόκοτες, που και που διασκεδαστικές…

(συνεχίζεται)

Συνδρομητισμός, το ανώτατο στάδιο του Καταναλωτισμού

Μήπως άραγε οι διαφημιστές και οι λοιπές καταναλωτικές δυνάμεις (νεοφιλελεύθεροι, ηδονιστές, ιδιωτικοποιούντες Ιδιώτες, σαρκικοί μεταμοντέρνοι ατομικιστές, πραγματιστές του ¨ό, τι πουλάει έχει δίκιο¨, καταπιεσμένοι πνευματικοί επαρχιώτες -έκθαμβοι μπροστά στη βιτρίνα με τα φαντασμαγορικά φαντάσματα της ιδιωτικής ευημερίας) άρχισαν να προβληματίζονται από τις καιρικές αλλαγές ή από τα προβλήματα της ρύπανσης (υλικής και ηθικής) που προκαλεί η παραγωγή και η κατανάλωση του περιττού που προπαγανδίζουν;

Μάλλον όχι.

Αντίθετα το βαρέλι έχει κι άλλους πάτους και τα όνειρά τους διαθέτουν κι άλλες υψηλές κορυφές.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ιδανικό κάθε παμπόνηρου κουτοπόνηρου παν-ξύπνιου πωλητή (όταν τα επιχειρήματα περί ελεύθερου ανταγωνισμού και περί υγειών ¨νόμων της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς¨  ξεφτίζουν, ή ζορίζονται από την εμφάνιση ¨απρόοπτων κρίσεων¨ και δεν πείθουν πια κανέναν) εξαντλείται στη δημιουργία ολιγοπωλίων, άντε και ιδιωτικών μονοπωλίων, αλλά προφανώς κάτι τέτοιο δε φτάνει πια.

Το ιδανικό που έχει αρχίσει ήδη να ανατέλλει στα επιτελεία των πανίσχυρων Ιδιωτών (το κράτος είμαι εγώ) είναι η ιδιωτικοποίηση της ιδέας της ¨συνδρομής¨:

Να πληρώνεις είτε καταναλώνεις είτε όχι!

Με αυτή την προϋπόθεση θα μπορούσαν ίσως να αρχίζουν κάτι να ψελλίζουν και περί ¨πράσινου καπιταλισμού¨.

Και αυτό (σκέφτονται να;) κάνουν.

 Σημείωση: Βλέπε πχ την επερχόμενη ιδιωτική ψηφιακή τηλεόραση (που προορίζεται να αντικαταστήσει την υπάρχουσα αναλογική -που  θα καταργηθεί) για την οποία προβλέπεται συνδρομή. Βλέπε ακόμη την πρόσφατη επιβάρυνση της καρτοκινητής τηλεφωνίας που σπρώχνει προς την συνδρομητική, κ.α.

Βασίλης Νόττας

Η μπίρα και οι ορμόνες

Σημείωση: Δε ξέρω αν κυκλοφορεί ήδη στο διαδίκτυο, σε εμένα πάντως έφτασε με ιμέιλ, από τον φίλο Κώστα (τον Ντάγιο). Επειδή το χιούμορ κάνει καλό, σκέφτηκα να το αναδημοσιεύσω στο μπλογκ. Όμως για να τεστάρω τις ενδεχόμενες αντιδράσεις όχι των πολιτικώς ορθίων (που ποσώς με ενδιαφέρουν), αλλά της γενιάς των (πρωην) σκληρών φεμινιστριών,  το διάβασα πριν λίγο στη Σόφη. Γέλασε έστω με κάποια συγκατάβαση, και έτσι το τηλεταχυδρομώ άνευ ιδιαίτερων αναστολών (απέναντι στους μη διαθέτοντες επαρκή χιουμοριστική αίσθηση φεμινοκράτες).

  

Η ΜΠΙΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ …ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ 

Τις προάλλες καθόμασταν με μια παρέα σε ένα τραπέζι και κάποιος ισχυρίστηκε ότι η μπίρα περιέχει γυναικείες ορμόνες. Αρχικά γελάσαμε αλλά σαν επιστήμονες που είμαστε είπαμε να το ερευνήσουμε το θέμα. Ήπιαμε ο καθένας από 10 μπίρες (καθαρά για επιστημονικούς λόγους).   Μετά το τέλος του πειράματος καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα:     1.          είχαμε παχύνει 2.          μιλούσαμε ακατάπαυστα χωρίς να λέμε τίποτα 3.          αντιμετωπίσαμε προβλήματα στην οδήγηση και στο παρκάρισμα 4.          ήταν αδύνατο να κάνουμε λογικές σκέψεις 5.          μας ήταν αδύνατο να παραδεχτούμε ότι είχαμε άδικο, παρότι              ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαμε δίκιο 6.          κάθε ένας μας θεωρούσε ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος 7.          είχαμε πονοκέφαλο και δεν είχαμε διάθεση για σεξ 8.          και η αποκορύφωση: έπρεπε να πάμε κάθε 10 λεπτά στην              τουαλέτα και μάλιστα όλοι μαζί.      Περαιτέρω ανάλυση μάλλον είναι περιττή: Η ΜΠΙΡΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ

Εν ονόματι του Βασιλέως – Η Βασίλισσα (ή απεφασίσαμεν και διατάττομεν)

 

Ή: περί της χρήσεως του καπνίζειν (από Μισέλ)

Ή: είμαστε και οι πρώτοι (χρονολογικώς) να πούμε!

(Βλέπε και το κείμενο ¨Ο Καπνός και ο Φόβος¨ στις Σελίδες, εδώ αριστερά, προς τα κάτω)

Κεραυνοί στη Θεσσαλονίκη (Μόνο μην πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας…)

 

 

 Οι παραπάνω φωτογραφίες, μαζί με μερικές ακόμα, συνόδευαν το ακόλουθο σημείωμα που έλαβα από τον συνάδελφο Νίκο Μάργαρη (ενδοπανεπιστημιακός διάλογος ΑΠΘ)

 Αγαπητοί συνάδελφοι,

 Φοιτητές μου έστειλαν φωτογραφίες των κεραυνών της πρόσφατης καταιγίδας.

 Θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι πρέπει να τις μοιραστούμε.

 Με τιμή

 Νίκος Ι. Μάργαρης

 Τον ευχαριστώ, και τις αναδημοσιεύω

Β.Ν.

Εδώ είμαστε

 

Εντάξει, το ξέρω.

Αν εξαιρέσει κανείς τις αναγκαίες διδακτικές ανακοινώσεις, που όντας στενά δεμένες με σταθερές ημερομηνίες έχουν το δικό τους ημερολόγιο, εδώ και πάνω από ένα μήνα το ιστολογοφόρο μοιάζει να έχει πέσει σε άπνοια.

Παρηγοριέμαι ότι αυτό είναι το ωραίο με τα ιστολογοφόρα: επιβιβάζεσαι κι επικοινωνείς όταν και άμα έχεις κέφι. Δεν είσαι περιοδική έκδοση, δε κυνηγάς τίποτα, δε σε ζορίζει κανένας.

 Όταν η εσωτερική παρόρμηση ωριμάσει, ανοίγεις το παράθυρο (window) και φωνάζεις στον κόσμο, άντε, του ψιθυρίζεις, και του γκρινιάζεις, και διαμαρτύρεσαι, και επεμβαίνεις, και μονολογείς, και συνδιαλέγεσαι, και εξομολογείσαι,  και σχολιάζεις, και ακολουθείς (την επικαιρότητα) και εκτροχιάζεσαι (μαζί της).

Από την άλλη, όπως ξέρετε, χρησιμοποίησα ευθύς εξ αρχής το ιστολογοφόρο ως εργαλείο δουλειάς. Νομίζω ότι λειτούργησε. Οι φοιτητές μου τελικά προτιμούν τις διαδικτυακές ανακοινώσεις από τις πινεζωμένες στην πινακίδα του 4^ου ορόφου, προτιμούν να κατεβάζουν τα πρωτότυπα κείμενα παρά να τα φωτοτυπούν (κι έχουν δίκιο). Τώρα τα καλόμαθα τα παιδιά, μιλάμε πια μέσω ιστολογίου και μέσω ιμέιλ, έστω κι αν καμιά φορά με ρωτάν για θέματα γραμματείας και με εκνευρίζουν (ελαφρώς).

Και έτσι το ιστολογοφόρο ταξιδεύει στις ιστοθάλασσες με δύο φορτία.

Από τη μια μεταφέρει εκπαιδευτικό υλικό (ανακοινώσεις, οδηγίες, διευκρινίσεις, αλλά και θεωρητικά κείμενα που έτσι μπαίνουν παράλληλα στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου). Αυτό το φορτίο μια περιοδικότητα την έχει: κορυφώνεται στις περιόδους των εξετάσεων, στα ζόρια. Κι αν τυχόν οι χρόνοι μου ξεφύγουν κάπως, καταφτάνουν αμέσως οι υπενθυμίσεις από τα παιδιά.

Από την άλλη το ιστολογοφόρο κουβαλάει κείμενα ημερολογιακά, εξομολογητικά, όταν και άμα και εάν. Α, και (που και που) παιχνίδια με τη γλώσσα και τις αφηγηματικές της δυνατότητες.

 Τώρα, αυτά εδώ σας τα λέω γιατί το μήνα που πέρασε  ανακοινώσεις για τα εξεταστικά, βέβαια, αναρτήθηκαν, αλλά δε μιλήσαμε για άλλα πράγματα, αν και ευκαιρίες υπήρξαν.

Μια από αυτές ήταν ότι το σκαρί έγινε δύο χρονών και είχαμε, στις 25 του Μάη, τα δεύτερα γενέθλια.

 Ας πούμε τώρα δυο λόγια για το ιστολογοφόρο. Εργαλείο εκπαιδευτικής επαφής αξιόλογο. Ωστόσο, δεν παύω να υποστηρίζω ότι τίποτα δε μπορεί να αντικαταστήσει την άμεση προσωπική επικοινωνία ανάμεσα στο δάσκαλο και τον διδασκόμενο. Και το επαναλαμβάνω, με κίνδυνο να γίνω πληκτικά πλεοναστικός στους φοιτητές μου. Επωφεληθείτε που ακόμη υπάρχει (έστω κακομοιριασμένο από μια δύσμορφη εξάπλωση -και άλλα χρόνια νοσήματα) το Δημόσιο Πανεπιστήμιο βασισμένο στη διαπροσωπική εκπαιδευτική επικοινωνία. Σε λίγο θα είναι προνόμιο λίγων που θα το πληρώνουν ακριβά. Για τις δικτυωμένες μάζες της ¨νέας εποχής¨ (και για όσον καιρό το πάνω χέρι θα το έχουν οι λεγόμενοι ¨νόμοι της αγοράς¨) το πιθανότερο είναι ότι τα πανεπιστήμια θα αντικατασταθούν από διαδικτυακά υποκατάστατα.

 Γενικότερα, το παρόν ιστολογοφόρο, όπως και πολλά άλλα, προσπάθησε να πλεύσει (κουβαλώντας λέξεις, ενίοτε και εικόνες) επωφελούμενο από τους νέους επικοινωνιακούς άνεμους, μέσα σε ένα τοπίο αναστατωμένο από αλλαγές καταιγιστικές και εκκωφαντικές, των οποίων όμως οι απώτερες συνέπειες μένει ακόμη να εξερευνηθούν και να αξιολογηθούν.

Ο μικρός δικός μας απολογισμός: μέσα σε δυο χρόνια δεχτήκαμε 24000 επισκέψεις (ούτε πολλές ούτε λίγες) μέσος όρος περίπου 1000 το μήνα (περισσότερες επισκέψεις τον Ιανουάριο του 09, ελάχιστες τον Ιούλιο του 08). Δημοσιεύτηκαν 93 κείμενα στην ¨Αρχική Σελίδα¨ και 42 κείμενα στις λοιπές ¨Σελίδες¨ (πρωτοτυπία των ιστολογίων της wordpress). Τα κείμενά μας ήταν τακτοποιημένα σε 9 κατηγορίες, τις οποίες όμως χάσαμε όταν κάποια στιγμή αποφασίσαμε να ξαναβάψουμε το ιστολογοφόρο και να του αλλάξουμε εμφάνιση. Μαζί χάσαμε και ορισμένα από τα 183 σχόλια που λάβαμε μέχρι τώρα. Μας έμειναν οι μέχρι στιγμής 69 εννοιολογικές ¨ετικέτες¨-λέξεις κλειδιά που οδηγούν προς τα εδώ ενδιαφερόμενους για συγγενείς θεματολογίες.

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα μας εντόπισαν παλιοί φίλοι και ανταλλάξαμε κουβέντες με καινούριους, ανοίξαμε σεντούκια με παλιά παραμύθια και εκμυστηρευτήκαμε καινούργιες σκέψεις και προβληματισμούς. Μας άρεσε, και λέμε Θεού (των ιστολογίων και των ιστολογοφόρων) επιτρέποντος να εξακολουθήσουμε την περιπλάνηση.

Εδώ είμαστε.

7 Ιουνίου – Ανήμερα εκλογές – Θεσσαλονίκη

 

Λιακάδα. Ο Καύσωνας την κάνει γυριστή στους καταστροφολόγους και δηλώνει  απών. Αντίθετα, στην Πάνω Πόλη τουλάχιστον, έχει πρωινή δροσούλα.

Οι τηλεοράσεις αναμμένες εδώ κι εκεί μουρμουρίζουν τα δικά τους. Ετοιμάζομαι να κατηφορίσω προς το εκλογικό κέντρο.

Σήμερα ψηφίζω. Ακόμη κι αν πρόκειται για ένα κοινοβούλιο όπως το ευρωπαϊκό, με περιορισμένα δικαιώματα και πνιγμένο στα λόμπι, αποκλείεται ν’ απαρνηθώ αυτοβούλως το δικαίωμα της ψήφου. Ίσως γιατί ανήκω σε μια γενιά που έζησε και ξέρει τι θα πει στέρηση της λαϊκής πολιτικής έκφρασης. Ίσως γιατί δε θέλω, πέφτοντας στην παγίδα της «αποχής», το μήνυμα της «μη ψήφου» μου να ανακατευτεί με το «μη μήνυμα» του κάθε βαρεμένου που δε ξέρει καν γιατί δε ψηφίζει. Ίσως γιατί δε θέλω να τεντώνομαι και να εκνευρίζομαι το βράδυ, ακούγοντας να ερμηνεύουν τη «μη ψήφο» μου διάφοροι άσχετοι, πλάθοντας το χυλό της αποχής κατά τα πως τους βολεύει.

Ψηφίζω, αρνούμενος τις άμεσες και έμμεσες παροτρύνσεις για ¨ξεπέρασμα¨ της αυθεντικής Δημοκρατίας και αντικατάσταση της ψήφου από υποβολιμαίες ψευτοεπιστημονικές δημοσκοπήσεις.

Ωστόσο δε δίνω εξουσιοδότηση εν λευκώ σε κανέναν. Όποιος  πάρει τη ψήφο μου ας ξέρει ότι δεν πρόκειται για συγκατάβαση αόμματου οπαδού. Η επιλογή μέσω της ψήφου δεν είναι δογματική συναίνεση ούτε ποδοσφαιρικό κόλλημα. Θα προσπαθήσω να αρθρώσω τα μηνύματά μου. Υπάρχει ακόμη η ψήφος που πονάει.

Εξετάσεις Ιουνίου 2009

 

Το κείμενο μεταφέρθηκε στις ¨σελίδες¨ (εδώ αριστερά) κάτω από τον τίτλο: ¨Παλαιότερες Ανακοινώσεις και Οδηγίες¨ 

 

Μαργαριτάρια

Υποθέτω ότι αν δεν κυκλοφορούν ήδη, θα κυκλοφορήσουν σύντομα ευρύτερα. Αλλά μια που η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση είναι γέλιο (έστω κι αν το πικρό χαμόγελο θα ήταν πιο ταιριαστό) και μια που το γέλιο είναι  αγαθό τόσο χρήσιμο όσο και σπάνιο, τα αναδημοσιεύω αμέσως έτσι ακριβώς όπως μου φτάσανε, φρέσκα φρέσκα, με ιμέιλ, από τον φίλο Κώστα Ντάγιο.

(θα μπορούσα να το τιτλοφορήσω και: Οι μαθητές ζωγραφίζουν –με σουρεαλιστική διάθεση τη σημερινή Ελλάδα)

 

Εσπεριδοειδή
σαν τα
πορτοκάλια είναι και τα
μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με
 φλούδα που βγαίνει
 εύκολα (γυμνάσιο Αθήνας)

 Η επετηρίδα είναι αυτό που
 βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν
 λουζόμαστε συχνά
 (γυμνάσιο Πάτρας)

 

 

Ο μισογύνης είναι τέρας
μυθολογικόν, μισός γυναίκα και
μισός άλλοπράμα,
απερίγραπτης ασχήμιας και
τελείως εξαγριωμένος με την
κατάστασή του (γυμνάσιο
Θεσπρωτίας)

 Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε
 Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε
 στη Λιβύη της
 Αλεξάνδρειας (γυμνάσιο Αθήνας)

 Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν
 ξένες χώρες, γι αυτό δεν έχουν
 βρει οι
 αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια
 (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

 Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην
Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι
 ανεμιστήρες και την
 Πηνελόπη να τους δουλεύει στο
 φουλ (γυμνάσιο Θήβας)

 Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του
 ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες
 ήτανε
 πολυπληθέστεροι σε αριθμό
 (γυμνάσιο Αθήνας)

 Την Οδύσσεια της έγραψε ο
 Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης.
 (γυμνάσιο Λαμίας)

 Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε
 Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος
 του Νορέγιεφ.
 (γυμνάσιο Αθήνας)

Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η
 ρασπουτάνα, τεραστίων
διαστάσεων Ρωσίδα της
 Σιβηρίας (γυμνάσιο Καρδίτσας)

Η Παραφίνη ήτανε η θεά που
 προστάτευε τα Χερουφίμια και τα
 Σεραφίμια. (γυμνάσιο
 Κορίνθου)

 

 

 Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν
 μικρά αγγελάκια που πετούσαν
 δεξιά-αριστερά στο
 πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα
 Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί
 πέταγμα) και τα Σεραβίμ
 σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα).
 Στην ανάγκη υπήρχαν και τα
 Πτερουβίμ για πέταγμα
 κατευθείαν στη μέση. (απ’το
ίδιο διαγώνισμα Θρησκευτικών,
 γυμνάσιο Κορίνθου)

 Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η
Λιπτον Τι. (γυμνάσιο Αθήνας)
 

 Το τετράγωνο της υποτείνουσας
 ισούται, αλλά όχι πάντοτε
 (γυμνάσιο Καλαμάτας)

 Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης
 είναι η φωτιά κάτω από το
 κατσαρολάκι (γυμνάσιο
 Κορίνθου)

 
 Η σοβιέτα είναι που φοράνε οι
 Ρωσίδες. Στη Σερβία φοράνε
 σερβιέτες. (γυμνάσιο
 Κορίνθου)

 Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη,
 δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν
 είναι σε
 ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει
 σε πρατήριο. (γυμνάσιο Αθήνας)

 Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον
 λαγό.

 Παθητική φωνή: Ο λαγός με
 κυνηγάει. (γυμνάσιο Κορίνθου)

 Οι βηταμίνες βρίσκονται ακριβώς
 ανάμεσα από τις αλφαμίνες και
 τις γαμαμίνες..
 (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

 Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας
 Τριάδας είναι η Διαβολική
 Τριάδα, πυρ, συν
 γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα
 του Σατανά. (λύκειο Ξάνθης)

 Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται
 όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με
 ένα μπα και δύο
να. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

 Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του
 Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες
 και 3 φώκιες.
 (γυμνάσιο Αθήνας)

 Το 31 είναι πολύ κακός τζόγος. Ο
 πατέρας μου μας είπε ότι μια φορά
 31 άνθρωποι
 παίζανε 31 και ήρθανε 31 μπάτσοι
 και τους έβαλαν 31 μέρες φυλακή
 και μετά 31
 δικαστές τους εδικάζανε 31 μέρες
 και τους τιμώρησαν με 31 χρόνια
 φυλακή. Κάναμε
 πως το πιστέψαμε για να μη γίνει
φασαρία.

 

 

 (από διαγώνισμα στην Ιστορία,
 γυμνάσιο Καρδίτσας)

 Ερώτηση: “Τι γνωρίζετε για τις
 εικονομαχίες;”

 Απάντηση: “Εικονομαχίες ήταν
 οι μάχες που έκαναν οι λαοί για
 τις εικόνες.
 Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε
 και τις εικόνες”. (γυμνάσιο
 Αθήνας)
 
 ”Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης
 είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές
 κατηγορίας
 νόμπελ”. (γυμνάσιο
 Αργοστολίου)

 ”Οι Δέκα Εντολέ ς γράφτηκαν
 από τον Σινά και παραδόθηκαν
 στον Μωυσή στην
 Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά
 σαφέστατες”. (γραπτό υποψηφίου
 για την
 Σχολή Αστυνομίας)

 ”Ο Κουστώ είναι ένας
 σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν
κατοικούσε στην
 Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι
 περιπέτειές του δεν λέγονται
 Οδύσσειες, αλλά
 Κουστωδίες”. (γραπτό
 υποψηφίου για την Σχολή
 Αστυνομίας)

 

 

Πρωτομαγιά του ‘09

Πρωτομαγιά σήμερα και περιπατώ εις το δάσος των ιστολογίων ψάχνοντας επιζήσαντες λύκους.

Σταματώ στο φοιτητικό της σχολής μου     http://paramme.wordpress.com/  (παραΜΜΕ) όπου ανακαλύπτω λόγο νεανικό, δημοσιευμένο μερικές βδομάδες πριν, περί Επανάστασης.

Τον αναδημοσιεύω…

Συζητάμε για την Επανάσταση

Και μετά αφήνουμε τα πιάτα άπλυτα στον νεροχύτη

Άσε που κανείς δεν έχει όρεξη για απόψε

Και κανείς δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και ευθύνες

Μείναμε στα λόγια

Μείναμε μονάχοι

Αν ο καθένας έπλενε από λίγο

Δεν θα τα αφήναμε κι εμείς για αύριο

Θυμάμαι και λίγο τον Αυλωνίτη

Φάτε φάτε φάτε

Προσοχή πως γαμάτε

Πιέστε αφήστε σταματήστε

Κι όλα μαζί στα βουνά των σκουπιδιών

Που αναμένουν την κατάκτηση τους

Από ορειβάτες σκουπιδιάρηδες απεργούς

Συζητάμε για την Επανάσταση

Ως αξιακή υποκειμενικότητα

Ξέρω κι εσύ κουράζεσαι από όλα αυτά

Μίλα πιο εύκολα μου λες

Στα μήλα οφείλεται η βαρύτητα

Αλλιώς θα στροβιλιζόμασταν σαν την μπουγάδα στο πλυντήριο

Νευρική κι ακραιφνής

Γιατί πλέον δεν μυρίζει μανούλα

Όχι πως εσύ δεν μου κάνεις

Αλλά να, τα πιάτα ποιος θα τα πλένει;

Πασχαλιάτικες διακοπές Ι (ημερολογιακό)

 

Παραμονές γιορτών.

Το Πάσχα πλησιάζει, τόσο που οι ημέρες πήραν να κοκκινίζουν.

Ο Νίκος (ο Μοσχοβάκος) τηλεφωνεί: Λέμε να πάμε Περσία. Έρχεστε;

Εγώ, το έχω πάρει ήδη απόφαση και (υποκύπτοντας σε αδυσώπητες ανώτερες δυνάμεις) το έχω ήδη διακηρύξει δημοσίως: Φέτος το Πάσχα αγνοώ τις κεντρομόλες και υποκύπτω στις φυγόκεντρες, μ’ άλλα λόγια φεύγω. Όχι για την παραδοσιακή οικογενειακή μάζωξη της Αθήνας, αλλά για μακριά…

Εντάξει, λέμε του Νίκου, όμως τα διαβατήριά μας έχουν λήξει.

Προσπαθήστε, μας παραινεί.

Τηλέφωνο στο πρακτορείο που διοργανώνει την εκδρομή: Να το επιχειρήσουμε; Προλαβαίνουμε;

Ο Αθηναίος πράκτωρ: Δοκιμάστε. Μόλις έχετε έτοιμα τα διαβατήρια θα σας πούμε οριστικά τι μπορεί να γίνει. Υπάρχει, βλέπετε, και το πρόβλημα της βίζας…

Φωτογραφίες, και αστυνομικό τμήμα Τούμπας, το μοναδικό που ασχολείται με το θέμα στη Θεσσαλονίκη (ευγενικοί και αρκούντως γρήγοροι – προσέχω καταστάσεις και συμπεριφορές γιατί έχω κάποια ευαισθησία στο θέμα ¨διαβατήρια¨).

Εν τάξει, σε δυόμιση μέρες τα ‘χουμε. Όχι μόνο Ευρωπαϊκά αλλά και με αντιτρομοκρατικές προδιαγραφές! (Μόλις διαισθανθούν τρομοκράτη αρχίζουν να φωνάζουν βοήθεια, βοήθεια, και να εκλύουν αντιτρομοκρατικά αέρια).

 Εγώ στο μεταξύ βυθίζομαι σε διαδικτυακές έρευνες περί Περσίας. Ανακαλύπτω από αφηγήσεις ιστολογίων ότι η περσική βίζα είναι δυνατό να δοθεί και στην Τεχεράνη, άμα τη αφίξει.

Παίρνω τον πράκτορα (μεταξύ μας επρόκειτο περί πρακτόρισσας): Ταξιδιωτικά έγγραφα εντάξει, της λέω, και για τη βίζα μαθαίνω ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί… Αύριο το πρωί, μου απαντά, θα έχετε την τελική απάντηση.

Κάνω σχέδια και ονειροπολήσεις. Διαβάζω ότι το πιο όμορφο πράγμα στη Περσία είναι οι Πέρσες. Απίστευτα οικείοι και φιλόξενοι. Η ζωή φτηνή. Η γυναίκα μου ανασύρει ποδήρη σκοτεινόχρωμα ρούχα, ώστε να τα βγάλει πέρα στο τελευταίο ανδροκρατούμενο οχυρό.

Την άλλη μέρα ψυχρολουσία. Η πτήση για Τεχεράνη γίνεται μέσω Κωνσταντινούπολης και για εκεί δεν υπάρχει θέση στο αεροπλάνο. Δεν τρέχει τίποτα, λέμε, αφού το παιδέψουμε λίγο μεταξύ μας. Θα φτάσουμε μέχρι την Πόλη μόνοι μας. Είτε με το τρένο (Οριάν Εξπρές), είτε με το ειδικό πούλμαν που κάνει τη διαδρομή σε δέκα ώρες, είτε, εν τέλει, με τον Πόρθο, το ταξιδιάρικο (άμα λάχει) γιωταχί μας.

Να δούμε, μας απαντούν.

Βλέπουν. Όμως και οι εσωτερικές περσικές πτήσεις προκύπτουν φουλ γεμάτες, ιδιαίτερα εκείνη για Ισπαχάν. Μας ευχαριστούν για την προτίμηση αλλά δυστυχώς δε μας φτουράει. Μία άλλη φορά ίσως…

Ευχόμαστε στους Μοσχοβάκους (Νίκο και Ιωάννα) καλό ταξίδι και ανασύρουμε επειγόντως από το ντουλάπι χάρτες και φυλλάδια, για όπου, ο καιρός (για την έναρξη των διακεκομμένων ημερών) γαρ εγγύς, που λέει και ο άλλος, ο βαρεμένος.

Επικρατεί η Ιβηρική. Μας αρέσουν οι Ισπανοί και λατρεύω τα Φάντος. Για οργανωμένες εκδρομές είναι πλέον αργά, αλλά να πας μόνος σου δε σε εμποδίζει κανείς.

Έτσι ξεκινάμε για Βαρκελώνη και Λισαβώνα, μέρες οκτώ, τέσσερεις και τέσσερεις.

Ίσως, σε προσεχές σημείωμα σας αφηγηθώ λεπτομέρειες. Για την ώρα θα σας πω ότι αν ήταν στο χέρι μου θα καθιέρωνα υποχρεωτικό το ταξίδι στη Βαρκελώνη, όχι για τους θαυμαστές της Μπαρτσελόνας, αλλά για όσους αγαπούν εκείνη τη σπάνια ιδιότητα μιας πόλης να είναι κυρία και αλήτισσα μαζί. Σικ και λαϊκιά. Αρχόντισσα δίχως συμπλέγματα.

Θα έστελνα υποχρεωτικά εκεί και τους εκπαιδευόμενους αρχιτέκτονες. Να δουν πώς η φαντασία μπορεί να μπολιάσει γόνιμα και τον πιο στεγνό μοντερνισμό.

Η Λισαβώνα πάλι, πόλη του ωκεανού και του μπακαλιάρου, δε βιώνεται (ούτε αυτή) μέσα σε λίγες μέρες και λέω με πρώτη ευκαιρία να ξαναπάω.

Για την ώρα συμμαζεύω τις φωτογραφίες.

Τα λέμε…

Ημερολογιακό (Εφ’ όλης της ύλης)

 

Οι διακοπές έφτασαν, πασχαλιάτικες και αναπτερωτικές,  και λέω να την κάνω. Ανώτερες δυνάμεις με έπεισαν ότι έχω καιρό να κουνηθώ και αν εξακολουθήσω έτσι θα πιαστώ, θα αγκυλωθώ, θα κολλήσω, θα αραχνιάσω, θα αποσαθρωθώ, θα αποσβηθώ και θα απορροφηθώ από το ανελέητο περιβάλλον.

Ελλιμενίζω λοιπόν το ιστολογοφόρο, αφού πρώτα το φορτίσω με έπεα τόσο πτερόεντα όσο και κουρνιαγμένα, έτσι ώστε οι παλιοί φίλοι καθώς και οι τυχόν ανυποψίαστοι άγνωστοι περιπλανώμενοι που θα βρεθούν -όσο λείπω- στα νερά του, να βρουν κάτι να  τσαλαβουτήσουν.

 

Ήτοι έχουμε και λέμε:

Ι.

Ακόμη ένα Μέρος ΜΠΑ!!! Το τρίτο.

 

Περί τίνος πρόκειται:

Ο τίτλος του 3ου μέρους είναι ¨Εμπλοκή¨, που πάει να πει ότι, αφού ήδη γνωρίσαμε τους βασικούς δαιμόνιους και θνητούς ήρωες της ιστορίας, τώρα μπορούμε να περάσουμε στο στήσιμο του Μπερδέματος.

Τα κεφάλαια έχουν ως εξής

¨Κεφάλαιο ανακατεμένο -έναρξη¨ (όπου οι νεαροί ήρωες -ο Γιάνος και ο Βρασίδας- προκειμένου να τα βγάλουν πέρα με τα καθήκοντα με τα οποία τους επιφόρτισε ο Πρύτανης  προσφεύγουν για βοήθεια στους παλιότερους).

¨Κεφάλαιο παρεμβαλόμενο¨ (αυτά που διηγήθηκαν οι δύο νέοι στον Κίμωνα Αμάρο).

¨Κεφάλαιο ένθετο¨ (στο προηγούμενο. Εδώ, σε χρόνο ανύποπτο, εισάγουμε στην μυθιστορία έναν αινιγματικό και μυστηριώδη κουκουλοφόρο: τον Νέστορα Αέναο).

¨Κεφάλαιο ανακατεμένο -κατάληξη¨ (το υπόλοιπο).

¨Κεφάλαιο φιλικό προς το χρήστη¨ (όπου ο Κίμωνας  ξεκινάει να βρει τον παλιό του φίλο δημοσιογράφο Δέλτα).

¨Κεφάλαιο αόριστο και ενίοτε παρακείμενο¨ (αφιερωμένο στις αγάπες που ξέχασα), και

¨Κεφάλαιο αμοιβαίως φιλικό¨ (όπου το ενδεχόμενο μιας νέας περιπέτειας ξαναδίνει ενθουσιασμό στους αποτραβηγμένους Αμάρο και Δέλτα).

Τα κείμενα, δίπλα στις “Σελίδες”.

 

ΙΙ.

Μια που άρχισα να σας αφηγούμαι ¨περιπέτειες συγγραφής¨ και μια που μέχρι στιγμής έχουμε αναφερθεί στο μυθιστόρημα πανεπιστημιακής φαντασίας με αστυνομικές αποχρώσεις “Το Πολυτεχνείο Τρέμει¨, που εκδόθηκε το 1995 από τις εκδόσεις Παρά Πέντε, σας αναρτώ ένα σημείωμα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, γραμμένο για να συνοδέψει τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου αν και όταν αυτή γίνει.

 

ΙΙΙ.

Ευχαριστώ την Χριστίνα Αρχοντή για τα αρώματα Νότου (ό,τι μου λείπει από τη Χάμω Ελλάδα είναι οι μυρουδιές της) και τη συνάδελφο από το ιστολόγιο ¨Τα σκόρπια¨ για τις φωτογραφίες της.

 

ΙV.

Εύχομαι σε φίλους και περαστικούς καλή Ανάσταση.

 

Β.Ν.

Περιπέτειες Συγγραφής ΙV: Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γράφει για το ¨Πολυτεχνείο Τρέμει¨

  

Στρουμφίζοντας το κέλυφος

 

 

    Ο Ανώνυμος Ένας γράφει ένα μυθιστόρημα που αποφλοιώνει το ¨Στρούμφειον¨ Πολυτεχνείον: διαλύει το δήθεν φωτοστέφανο του μεγάλου Ιδρύματος που υποτίθεται προσπορίζει γνώση, ραμφίζει την σοβαροφάνεια,  τους κώδικες επιβολής, τις ρητορικές της εξουσίας, τους ρόλους των μεγαλο-καθηγητάδων,  τις πόζες, τα διαχειριζόμενα ιδεολογήματα προς ανέλιξιν, τον αμοραλισμό, τον καριερισμό, την κενότητα, τον γλύψιμο, την μεγαλοστομία.

     Οι ήρωες- ρόλοι είναι αντιπροσωπευτικοί και εμβληματικοί ενός κόμικ, με αντίστοιχα, σημαντικά και παρασημαντικά ονόματα, που μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι απομυθοποίησης, στο οποίο τίποτε δεν μένει όρθιο – ούτε και η περισφρέουσα έξωθεν δημοσιογραφία και αστυνομία.

     Η υπόδυση, το στιλάκι, η αυταρέσκεια, τα συνθηματικά και η αργκό μιας ένδον κατασκευασμένης ιεραρχίας και μιας διαρκούς, μάταιης διαπάλης συνθέτουν ένα μικροσύμπαν ανθρωπαρίων, μια πινακοθήκη μονοδιάστατων, επιβλητικών και φαιδρών αντι-ηρώων που αγωνίζονται για την επιβίωση, την επικυριαρχία και την δόξα διαγκωνιζόμενοι όπως τα γουρουνάκια στην ταϊστρα.

     Με γνώση πολύχρονη, εκ των ένδον, ο Ανώνυμος, βιτριολίζει ανελέητα όλους και όλες εκείνους, που οχυρωμένοι πίσω από την παρένυση του «επιστήμονος» και του καθηγητού, πίσω από αξιοπρεπή και ιδιάζοντα λεκτικά ισχύος και συμπεριφορές ενός ιδιόμορφου ιερατείου, κρατικοδίαιτοι  και – συνήθως- εκ του  ασφαλούς προοδευτικοί, πασκίζουν να υπάρξουν και να νικήσουν, ως Στρουμφάκια που φοβούνται μήπως κάποιος, απ’ τους κοντινούς ή από τους έξω, τους αρπάξει το κουβαδάκι που παίζουν.

     Έτσι γίνεται, όπως τα λέει ο Ανώνυμος και μάλλον έτσι θα γίνεται, σ’ αυτούς τους χώρους – που από μια άποψη μπορεί να είναι και χειρότεροι της λαχαναγοράς-  πάντα, εκτός λαμπρών εξαιρέσεων, βεβαίως, που κι αυτές τείνουν να γίνουν είδος προς εξαφάνισιν.

 

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

 

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε για να συνοδέψει τη 2^η έκδοση

του Μυθιστορήματος Πανεπιστημιακής Φαντασίας ¨ Το Πολυτεχνείο τρέμει¨.  Η επανέκδοση προς το παρόν παίζεται, αλλά τα καλά λόγια μένουν (χρωματίζοντας τις αίσιες φάσεις των ¨περιπετειών συγγραφής¨). Ηλεκτρονικά αποσπάσματα από το βιβλίο στο εγγύς μέλλον. Β.Ν.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος (ένα ανέκδοτο ποιητικό κείμενο του Μάνου Χατζηδάκι)

Αναδημοσιεύω από σχόλιο του ¨Όλβιου¨ σε ένα όμορφο σημείωμα της Άννας Σίλιας  (http://silia.wordpress.com) για τον Μάνο.

 

• olvios
  Μαρτίου 16 , 2009 σε 11:03:45 p03

ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πρώτα πιστεύαν οι απο κει

πώς εδώ ζούσε η Ελευθερία

και οι από δω πως από κει

υπήρχε η τάξη κι η εργασία

Τώρα διαπίστωσαν μαζί

ότι το τείχος δεν έπρεπε να γκρεμιστεί

γιατί ‘ταν άξιο μόνο του να συντηρεί

και τάξη και αξιοπρέπεια κι ελευθερία

το βράδυ μες στην ονειρική τους φαντασία.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος

Και τώρα πώς να ζεσταθεί

Μες στην καρδιά το ψύχος.
……

Ανέκδοτο ποίημα του Μάνου

 

Εαρινό εξάμηνο ‘09: επιστροφή στα τρέχοντα

 Το κείμενο μεταφέρφηκε στις ¨σελίδες¨ (εδώ αριστερά) κάτω από τον τίτλο ¨Παλαιότερες ανακοινώσεις και οδηγίες¨.

 

Μία επιστολή

Ένα πρόσωπο που συνάντησα πριν λίγα χρόνια και που, αν και δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα, μου προκάλεσε αμέσως  συμπάθεια ¨εξ ενστίκτου¨, είναι ο καθηγητής της Νομικής Κώστας Χατζηκωνσταντίνου. Γι αυτό στενοχωρήθηκα που οι διαδικασίες της συμμετοχής   του σε (και της απεμπλοκής του από) το εκλεκτορικό σώμα που συνεδρίασε πρόσφατα στη σχολή μου για τη γνωστή ανέλιξη, έδωσαν λαβή σε παρεξηγήσεις. (Αυτό εν πολλοίς οφείλεται στο ότι τα μέλη της γενικής συνέλευσης  δεν γνώριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή την τελική σύνθεσή του εκλεκτορικού σώματος και πολύ περισσότερο τα αιτήματα παραίτησης ή αποχώρησης από αυτό).  Όμως η κατάσταση διευκρινίστηκε και  με χαρά αναδημοσιεύω την επιστολή του συνάδελφου Α, Μπαλτζή ο οποίος είχε διατυπώσει κάποιες σχετικές ενστάσεις και ο οποίος αποσαφηνίζει τα πράγματα.

(Η επιστολή κυκλοφόρησε στον ¨ενδοπανεπιστημιακό διάλογο¨ και περιλαμβάνει και γενικότερες παρατηρήσεις για την διεξαγωγή της εν λόγω συνεδρίασης. Με τη συναίνεση του κ. Μπαλτζή αποσιωπώ μερικά δευτερεύοντα σημεία που αφορούν σε επιμέρους διαφωνίες με άλλα πρόσωπα εμμέσως και δευτερευόντως εμπλεκόμενα σε αυτή την ιστορία. Αλλιώς θα χρειάζονταν επεξηγήσεις που κρίνω πλεοναστικές. Σημειώνω επίσης ότι συμμερίζομαι πλήρως τα όσα γράφει για τους καθηγητές Ιντζεσίλογλου και Αναστασιάδη).

Η επιστολή:

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Δοκίμασα μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη σήμερα. Ο κύριος 
Χατζηκωνσταντίνου αποκατέστησε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό στις 
διαδικασίες κρίσης των μελών ΔΕΠ και έδειξε στην πράξη τι σημαίνει 
ακαδημαϊκός δάσκαλος, όταν με υποδειγματικό τρόπο, με γενναιότητα και 
εντιμότητα αυτοεξαιρέθηκε από το εκλεκτορικό της κ. Παναγιωταρέα. 
Απέδειξε ταυτόχρονα ότι δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από αυτόκλητους 
“προστάτες” (…). Η προσέλευση του κ. Χατζηκωνσταντίνου 
και η αξιοθαύμαστη πράξη του, διαψεύδουν με τον καλύτερο τρόπο την 
εικόνα που τεχνηέντως επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί (…).

Σήμερα, οι συνάδελφοι κ.κ. Ιντζεσίλογλου και Αναστασιάδης από το Τμήμα 
Νομικής συνέβαλαν αποφασιστικά, ώστε να ανακτήσει το Τμήμα μας τη 
χαμένη του αξιοπρέπεια, να αποδοθούν επιτέλους τα του καίσαρος τω 
καίσαρι και εμείς – οι νεότεροι συνάδελφοι – να αισθανθούμε ότι 
πράγματι εργαζόμαστε σε Πανεπιστήμιο και όχι στο παραμάγαζο κάποιων 
παραγοντίσκων. Επιστρέφοντας στον “τόπο του εγκλήματος” – όπως από 
παραδρομή ανέφερε κάποιος εκλέκτορας – αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη 
μας στις διαδικασίες.

Έκπληξη επίσης αποτέλεσε το γεγονός ότι ορισμένοι συνάδελφοι - 
εξωτερικοί ως προς το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ – θεώρησαν καλό να 
καταδικάσουν τα νέα μέσα επικοινωνίας, όπως ο διάλογος αυτός, 
αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι νοσταλγοί της αδιαφάνειας, οι 
ζηλωτές της σιωπής, του αυταρχισμού και των ιεραρχιών στρατιωτικού 
τύπου, είναι τελικά τα ίδια πρόσωπα που υπονομεύουν εκ των έσω το 
δημόσιο πανεπιστήμιο.

Δεν με εξέπληξε όμως καθόλου το γεγονός ότι η κυρία Παναγιωταρέα 
επιχείρησε να συγκεντρώσει τα ονόματα των φοιτητών που διαμαρτύρονταν 
για “να τους δείξει αυτή”. Είναι άλλωστε γνωστή για τον αμοραλισμό της 
και τις ρηξικέλευθες αντιλήψεις της περί παιδαγωγικής και δημοκρατίας. 
Ε, λοιπόν, η ακαδημαϊκή κοινότητα της έδειξε σήμερα αυτά που εδώ και 
καιρό θα έπρεπε να της έχει δείξει, στερώντας της την ιδιότητα για την 
οποία είχε ήδη ράψει την τήβεννο. Δεν θα εκπλαγώ, επίσης, εάν από 
αύριο κιόλας αρχίσει τις προσπάθειες να αποδώσει το αποτέλεσμα της 
διαδικασίας σε φανταστικούς εχθρούς (π.χ. εκδοτικά συμφέροντα, 
συνομωσίες σε βάρος της κ.λπ.), προσβάλλοντας με τον τρόπο αυτό ακόμη 
μια φορά τους συναδέλφους της.

Εκ μέρους όσων αγαπούμε και σεβόμαστε αυτό που κάνουμε, ευχαριστώ 
όσους συνέβαλαν στο αποτέλεσμα αυτό.

Με εκτίμηση
Α. Μπαλτζής

Απορίες και ανελίξεις

 

Δικαιούται ένας κοινωνιολόγος να απορεί;  -σκεπτόμουν σήμερα το πρωί, θα σας πω παρακάτω με ποιο έναυσμα.

Και βέβαια δικαιούται, διαβεβαίωνα τον εαυτό μου. Οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα της απορίας και της έκπληξης. Εκτός, βέβαια, κι αν πρόκειται για ερωτηματικά και προβληματισμούς σχετικά με τους οποίους ο εν λόγω οποιοσδήποτε οφείλει, λόγω εξειδικευμένων σπουδών και ¨συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου¨ (ωραία φράση που χρησιμοποιούμε και στο πανεπιστήμιο) να γνωρίζει ήδη την απάντηση.

Επέμενε ωστόσο ο ημέτερος εαυτός: δικαιούται ένας κοινωνιολόγος να απορεί και να εκπλήσσεται όταν  διαπιστώνει ότι (και) στις σημερινές κοινωνίες και ειδικότερα στη δική μας τη νεοελληνική, δίπλα στο υπάρχον θεσμικό και κοινά αποδεκτό πλέγμα κανόνων, αρχών και νόμων υπάρχει και ένα άλλο, παράπλευρο, συχνά πολύ ισχυρότερο ¨παρασύστημα¨;  Ένα παρασύστημα σε θέση να ελέγχει τα κομβικά σημεία του κυρίως συστήματος, να παρεμβαίνει, να υποδεικνύει ανθρώπους, να καθοδηγεί συμπεριφορές και να δικαιολογεί πράξεις και απραξίες όχι απόλυτα συμβατές με την επίσημη εκδοχή των κανόνων συμβίωσης;

Όχι βέβαια! δε μπόρεσα παρά να απαντήσω. Η τάση για δημιουργία παρασυστημάτων είναι γνωστή εδώ και καιρό στον κοινωνιολογικό στοχασμό και δεν εκπλήττει. Το ότι το φαινόμενο κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να πάρει παθολογικές διαστάσεις, είναι επίσης πανθομολογούμενο. Και, εν τέλει, το ότι μια ψύχραιμη παρατήρηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η σημερινή νεοελληνική κοινωνία καταφανώς πάσχει από οξεία ¨παρασυστημίτιδα¨, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

Τότε γιατί εκνευρίζεσαι; μου αντέτεινε ο Άλλος.

Γιατί πέρα από κοινωνιολόγος δεν έπαψα να φιλοδοξώ να είμαι και πολίτης, του απάντησα. Και έπειτα, το παρασύστημα μπορεί να ξεφυτρώσει παντού, ακόμη και ανάμεσα στα πόδια σου. Και τότε οι θεωρίες δε φτάνουν για να αποφύγεις τα σκουντουφλήματα.

Είναι τόσο δύσκολο; μου ‘κανε το χαζό ο Άλλος.

Μερικές φορές πιο δύσκολο και από τον καιρό της επαράτου χούντας, τον ξέκοψα.

 

Αυτοί  και άλλοι παρόμοιοι συνειρμοί πήραν να με περιτριγυρίζουν καθώς διάβαζα στον ηλεκτρονικό ενδοπανεπιστημιακό διάλογο, αλλά και σε πολλά ιστολόγια, σχόλια -μερικά γεμάτα θεμιτή έκπληξη- για τα διαδραματιζόμενα τόσο στον γενικότερο πανεπιστημιακό χώρο (νεποτισμός, αυταρχισμός, παρεμβολή ομάδων πίεσης, κλπ) όσο και στο δικό μου χώρο δουλειάς, το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ.

Και εκεί που για να καταπραΰνω τον εκνευρισμό μου (γιατί τα αναγραφόμενα έθιγαν ευαίσθητα σημεία για όποιον διατηρεί ακόμη κάποια ευαισθησία) αναλογιζόμουν ότι υπάρχουν και χειρότερα, και ότι οι ιερεμιάδες δε πείθουν όταν προέρχονται από εκείνους “που ξέρουν” ή που “οφείλουν να ξέρουν” εκ των ένδον αιτίες και κίνητρα, μου φτάνει και μία ηλεκτρονική επιστολή φοιτητών μου (οι φοιτητές ανήκουν σε εκείνους που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον δικαιούνται να έχουν απορίες και να ζητούν διευκρινίσεις), όπου μου ζητούν να πάρω θέση σε θέμα σχετικό με επικείμενη ανέλιξη στο Τμήμα μου. Αύριο.

 

Αναπροσανατολίζω λοιπόν τους γενικούς μου προβληματισμούς (χωρίς να πάψω να ελπίζω ότι κάποτε θα γίνει μια σοβαρή κοινωνιολογική -αυτοκριτική και εκ των ένδον- διερεύνηση του πανεπιστημιακού χώρου) και προσπαθώ να απαντήσω στους φοιτητές. Όχι θεωρητικά, αλλά συγκεκριμένα.

 

Δεν έχω πρόβλημα να πάρω θέση και αυτή είναι προφανώς αρνητική.

Εγώ και η ανελισσόμενη κυρία συνάδελφος συγκρουστήκαμε από την πρώτη στιγμή που πάτησα πόδι στο Τμήμα. Θυμάμαι ότι τότε είχα τολμήσει να αντιτεθώ στην πρότασή της για την απόδοση της ιδιότητας του επιτίμου διδάκτορα σε στέλεχος του συγκροτήματος Λαμπράκη. Για να είμαι απολύτως ακριβής είχα αρνηθεί να συμμετάσχω σε επιτροπή που θα προετοίμαζε την απονομή του τίτλου μια που όταν άρχισε η συνεργασία μου με το Τμήμα, η απόφαση ήταν ήδη ειλημμένη.

Είχα υποστηρίξει τότε ότι αν το Τμήμα ήθελε σώνει και καλά να αποκτήσει επίτιμο διδάκτορα αυτός θα ήταν πολύ καλύτερο να είναι ένας δημοσιογράφος της πόλης της Θεσσαλονίκης ή τουλάχιστον να κατάγεται από αυτήν.

Επίσης διατύπωσα την άποψη ότι το κύρος του τμήματος δε μπορεί να είναι υπόθεση ¨δημοσίων σχέσεων¨, άρα δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε περιπτώσεις ελλιπούς παρουσίας διδασκόντων (ως γνωστόν, η μερική απασχόληση είναι απαγορευμένη κατά τα πρώτα τρία χρόνια διδασκαλίας) με αντάλλαγμα ευχερέστερες επαφές με τα κέντρα οποιαδήποτε εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, επικοινωνιακής ή άλλης).

Σε μία άλλη περίπτωση υπήρξαν ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με το πνεύμα που πρέπει να διέπει το υπόβαθρο της  διδασκαλίας των επικοινωνιακών μαθημάτων συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογραφικών, και επομένως τα κριτήρια επιλογής των διδασκόντων τα μαθήματα αυτά. Σύμφωνα με τη συνάδελφο  βασική προϋπόθεση για να διδάξει κανείς δημοσιογραφία αποτελεί η τριβή με την ισχύουσα πρακτική, η δική μου άποψη αποσκοπεί στη δημιουργία δημοσιογράφων ικανών να αποκοπούν από τις ισχύουσες αρνητικές πρακτικές και να επανατοποθετήσουν τα της μαζικής επικοινωνίας.

 Όπως είναι γνωστό η διαφωνία μας αυτή οδήγησε σε διαφορετικές εισηγήσεις σε πρόσφατη κρίση πρόσληψης. Το τμήμα αποφάνθηκε ότι κανείς εν των συμμετεχόντων δεν είχε τα απαραίτητα προσόντα. Ωστόσο ύστερα από νομικού τύπου ενστάσεις που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, στην μη αρμοδιότητα μέλους της εισηγητικής, η κρίση πρόκειται να επαναληφθεί, χωρίς το εν λόγω μέλος και χωρίς εμένα (άνευ αιτιολογίας). Να σημειώσω ότι εξεπλάγην όταν διαπίστωσα ότι το αποκλεισθέν ως αναρμόδιο μέλος, επανέρχεται ως αρμόδιο για να υπογράψει την εισηγητική της ανελισσόμενης συναδέλφου.

Γράφω εξεπλάγην. Λάθος. Είμαι κοινωνιολόγος και δε δικαιούμαι κάτι τέτοιο. Ως πολίτης μπορώ ίσως να αγανακτώ (και να πληρώνω εξ ιδίων).

Β.Ν.

 

(αναλυτικότερα μια άλλη φορά)

Περιπέτειες συγγραφής (ΙΙΙ)

Μετά τα σημειώματα Ι και ΙΙ (βλέπε εδώ παρακάτω -και, όλα μαζί, αριστερά, στις ¨σελίδες¨), τα οποία με διαφορετικούς τίτλους αναφέρονται στο πως (στην περίπτωσή μου) γράφτηκε ένα μυθιστόρημα, ιδού το σημείωμα νούμερο ΙΙΙ όπου, επιτέλους, το εν λόγω δημιούργημα έχει ολοκληρωθεί και βρίσκεται στη φάση αναζήτησης εκδότη.

 

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο εκείνο όπου ο μπόγος που εξέβρασε ο εκτυπωτής συμπτύσσεται  σε έναν εμφανίσιμο, αξιοπρεπή φάκελο, ο τίτλος, έστω προσωρινός, παίρνει θέση στο εξώφυλλο και η ώρα της αυτό-έκθεσης πλησιάζει αδυσώπητα.

 Πάντως, το γεγονός ότι το κείμενο τελείωσε και είναι εκεί, μπροστά σου, καταγεγραμμένο, ολοκληρωμένο, δομημένο, αρτιμελές, με αρχή, μέση και τέλος, ήδη σε γεμίζει με αισιοδοξία. Το κοιτάς που σου βγήκε πιο μεγάλο απ’ όσο έλπιζες και λες: ¨Για δες πως γεμίζουν οι λευκές σελίδες έτσι και πάψεις να προβληματίζεσαι για το αν θα γεμίσουν ή όχι!¨  

Όμως, έτσι κι αλλιώς, το πρώτο στοίχημα το κέρδισες. Ο τοκετός ολοκληρώθηκε, ο γεννήτορας επέζησε,  και για το πόνημα ελπίζουμε τα καλύτερα!

Είναι μάλιστα τόση η αισιοδοξία σου, που αποφασίζεις να εμπιστευτείς το πνευματικό σου τέκνο απ’ ευθείας στους ¨μεγάλους¨ εκδότες. Και μάλιστα μένοντας Ανώνυμος. Δεν τηλεφωνείς λοιπόν στους παλιούς σου συμφοιτητές, μερικοί εκ των οποίων σταδιοδρομούν στον εκδοτικό χώρο, άλλοι ως σύμβουλοι εκδόσεων, άλλοι ως πολιτισμικοί πολύ-παράγοντες, αλλά προβαίνεις στο διάβημα προς τους ¨μεγάλους¨, ταχυδρομικώς, αφ εαυτού και άνευ ενδιάμεσων κρίκων. 

Αφελές!

Τότε δεν ήξερα ότι οι ¨μεγάλοι¨ σε τέτοιου είδους περιπτώσεις:

α . δε σου απαντούν καθόλου

β . σου απαντούν ύστερα από έξι μήνες για να σου πουν ότι για να το διαβάσουν πρέπει να τους διαβεβαιώσεις γραπτώς ότι δεν το έδωσες (για διάβασμα) και σε άλλο εκδότη (έτσι, για να το δείξεις σε τρεις τέσσερεις από αυτούς, χρειάζεσαι περίπου τρία τέσσερα τέρμινα).

γ. διαθέτουν ¨ομάδες αναγνωστών¨ οι οποίες δεν ελέγχουν απλώς αν το κείμενο ¨διαβάζεται¨, αλλά που συχνά συμπεριλαμβάνουν εκπροσώπους διαφόρων ¨τάσεων¨ και ¨δυνάμεων¨ που ελέγχουν την (ανά περίπτωση) ¨πολιτική ορθότητα¨ των κειμένων.  Η πλάκα είναι ότι αν απορριφθείς για λόγους μη επαρκούς πολιτικής ορθότητας, ουδέποτε θα το μάθεις. Σε αυτή την περίπτωση γυρνάμε στο πρώτο σημείο α΄: δε σου απαντούν καθόλου.

 

Εδώ νομίζω ότι χρειάζεται μια διευκρινιστική υποσημείωση:

Αν τύχει και είσαι εν ενεργεία πανεπιστημιακός, τότε ο κόσμος των εκδοτών μπορεί να χωριστεί σε δύο ομάδες.

Υπάρχουν:

α. Αυτοί που εκδίδουν πανεπιστημιακό υλικό και που ενδιαφέρονται για σένα, σου στέλνουν ευχητήριες κάρτες, σου αποστέλλουν τους καταλόγους τους, σε αγαπάνε, σου χαμογελάνε, σε κολακεύουν και -κυρίως- είναι έτοιμοι να εκδώσουν τις (επιδοτούμενες, τουλάχιστον όσο αφορά την κυκλοφορία) διδακτικές πανεπιστημιακές σου συγγραφές, και  

β. Αυτοί που δεν εκδίδουν πανεπιστημιακό υλικό, παρά παρουσιάζονται ταμένοι (από μικροί)  γενικώς ή κυρίως στη λογοτεχνία και τα παρακλάδια της και οι οποίοι -εκ προοιμίου, φίλε ανώνυμε- ποσώς ενδιαφέρονται και για τις δικές σου λογοτεχνικές ανησυχίες.

Αυτοί οι δεύτεροι μπορούν να χωριστούν σε:

β1. Μικρο Μεγάλους, (δηλαδή την ελληνική εκδοχή του όρου ¨μεγάλος¨) , για τους οποίους είπαμε παραπάνω

β2. Μικρο Μεσαίους, για τους οποίους θα πούμε παρακάτω, και

β3. Μικρο Ανύπαρκτους, που επιβιώνουν κυρίως από την εκμετάλλευση των αυτοεπιδοτούμενων συγγραφικών ονείρων μερικών πρωτοεμφανιζόμενων λογοπλόκων, πρόθυμων να επιδοτήσουν την έκδοση και τον εκδότη από τη τσέπη τους.

Αυτούς τους αποκλείουμε από την αρχή και ξεμπερδεύουμε.

 

Όταν  οι μέν ¨μικροί¨ είναι εκ προοιμίου αποκλεισμένοι, οι δε ¨μεγάλοι¨ τσιμουδιά (κάποτε βαριέσαι να τους περιμένεις), δε μας απομένουν παρά αυτοί που δεν χρησιμοποιούν ομάδες και συμβούλους, ούτε περιμένουν από σένα να χρηματοδοτήσεις το εγχείρημα,  και κατά συνέπεια εύλογα υποθέτεις ότι βασίζονται, όσο αφορά τις εκδοτικές τους επιλογές, στο ένστικτο και τη μύτη τους: οι ¨Μεσαίοι¨.

Αποφάσισα να απευθυνθώ σ’ αυτούς.

 

Έτσι λοιπόν, μία ωραία πρωία πήρα υπό μάλης τέσσερα αντίγραφα (που λέει ο λόγος, -αν τα έβαζα υπό μάλης θα με δυσκόλευαν στην οδήγηση-, η αλήθεια είναι ότι τα έβαλα σε μικρό ταξιδιωτικό σάκο και τα πέταξα στο πορτ μπαγκάζ) και κατέβηκα στην Αθήνα με σκοπό να ¨χτυπήσω¨ ισαρίθμους εκδότες ανήκοντες στην σωστή εκδοτική κλίμακα.

Για να μη σας τα πολυλογώ, τα αποτελέσματα υπήρξαν τα εξής:

·        οι δύο το έπαιξαν αφυψηλούδες ή άσχετοι και δεν απάντησαν

·        ο ένας πρότεινε σύντμηση του πρωτόλειου δημιουργήματος στο μισό περίπου, γιατί ύστερα από μακρόχρονη παρατήρηση του εκδοτικού του κοινού είχε καταλήξει ότι οι νεοέλληνες από βιβλία διαβάζουν  μόνο τα μισά.

και…

·        ένας ενθουσιάστηκε!

 

Επρόκειτο για τον Γιώργο Μπαζίνα εκδότη βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και κόμικς, συγγραφέα ¨παράλογων ιστοριών¨ συγγενών κατά κάποιο τρόπο με τις δικές μου.

Περιττό να σας πω ότι (όχι μόνον κατόπιν τούτου) οι Αφοι Μπαζίνα, (υπάρχει και ο Νίκος, επί των οικονομικών-οργανωτικών) μου προέκυψαν αμέσως συμπαθέστατοι. Εξ  άλλου ο Γιώργος έσπευσε ευθύς εξ αρχής να μου εξηγήσει ότι οι καλές σχέσεις ανάμεσα σε συγγραφέα και εκδότη αποτελούν τη μόνη σοβαρή εγγύηση, όχι μόνο για την αποτελεσματικότητα του κοινού εγχειρήματος, αλλά και για την τελική έκβαση εκείνης της (επί του παρόντος δευτερεύουσας αν και όχι αμελητέας) όψεως αυτών των σχέσεων που θα μπορούσαμε (με τη δέουσα σεμνότητα) να αποκαλέσουμε “οικονομική”.

Πράγματι, ο Γιώργος μου επεσήμανε ότι, όπως και να το κάνουμε, ¨ο εκδότης δεν ελέγχεται¨. Έτσι εγώ (σε επαφή αργότερα και με άλλους, λιγότερο συμπαθείς εκδότες) συμπληρώνοντας τις κοινωνιολογικές μου παρατηρήσεις επί του προκειμένου, κατάλαβα ότι στις πρώτες απόπειρες έκδοσης, ο συγγραφέας μάλλον δεν πρόκειται να λάβει απάντηση στα ακόλουθα (σεξπηρικά) ερωτήματα:

α. Πόσα ακριβώς αντίτυπα του έργου του τυπώθηκαν;

β. Πόσα από αυτά πωλήθηκαν μέσα σε ένα ¨άλφα¨ χρονικό διάστημα;

γ. Σε ποια ακριβώς τιμή πωλήθηκαν;

δ. Ποια θα μπορούσε να είναι η δική του απολαβή από αυτά τα έσοδα (αν δεν ήταν αυτή που τελικά ήταν, αν ήταν…)

 Όμως οι δικοί μου πρώτοι εκδότες υπήρξαν -επαναλαμβάνω- συμπαθείς και ειλικρινείς. Αυτό σημαίνει  ότι όταν, ένα χρόνο περίπου μετά, έλαβα από τον εκδοτικό οίκο μία επιταγή (ήμουν τότε στη Ρώμη, αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα σας διηγηθώ άλλοτε), αντί να την εξαργυρώσω και να την δηλώσω στην εφορία,  θα έπρεπε μάλλον να την είχα κορνιζώσει και αναρτήσει μεταξύ των πολυτίμων κειμηλίων/παραγώγων  της  πνευματικής μου ζωής.

 

Αλλά

μέχρι να συμβεί αυτό, αλλά και ύστερα από αυτό, θα συμβούν και κάμποσα άλλα ενδιαφέροντα συγγραφικά, που θα σας εξιστορήσω προσεχώς…

Β.Ν. 

 

(συνεχίζεται…)

Το αντέγραψα…

 

Κόβοντας βόλτες, προσέγγισα το μπλογκ ardalion κι έπεσα στην παρακάτω χειροπιαστή ¨περιγραφή¨, που μου άρεσε. (Ψάχνοντας στο διαδίκτυο  βρήκα και μερικές εικονογραφικές εκδοχές).  

 

 

Ένα χέρι

 

Ένα χέρι κρατά μια ομπρέλα
ένα κινητό
μία τσάντα
μια τσόντα
μια μπάλα
ένα σκέιτ
ένα βιβλίο
ένα παγωτό
ένα καρβουνάκι που καπνίζει
ένα εισιτήριο
μία κούκλα
ένα laptop
ένα λουρί σκύλου
μία πεταλούδα
μία πινέζα
ένα άνθος
μία απόχη
ένα καβούρι
επτά δάκρυα
δύο κόκκινα χαλίκια
μία πυξίδα
μία βίτσα
ένα ξυράφι
οκτώ σταγόνες αίμα
ένα πόδι κότας
μία μάσκα χάρτινη
ένα κραγιόν για τη μητέρα
δύο τσιμπιδάκια
ένα μαγιό σέξι
ένα τιμόνι ποδηλάτου
μια τούφα μαλλιά γκρίζα
μια τρύπια τσέπη παλτού
τρία τραγούδια της Βέμπο, δύο της Νίνου και ένα της Ζαχά
ένα χέρι κρατά ένα talisker
ένα αχ
και πολύ λευκό. Φωτεινό και απαστράπτον.

 

 

 

 

 

 

 

 

Καί  μια εικονογραφική εκδοχή από την Άννα Σίλια (ευχαριστώ)

 

 

Ημερίδα στην ΕΣΗΕΜΘ- έχει ενδιαφέρον

Από το φίλο Ηλία Κουτσούκο έλαβα το ακόλουθο μήνυμα:

 ηλίας κουτσούκος είπε

29 Ιανουαρίου, 2009 στο 1:02 μμ 

Βασίλη γεια σου,
μεθαύριο Σάββατο 31/1 στην ΕΣΗΕΜΘ, Μορκεντάου 1, από τις 9.30 έως τις 8.30 το βράδυ, ημερίδα για τον Τύπο της Βόρειας Ελλάδας στην Κατοχή. Μετέχουν 10 Ιστορικοί απ’ το ΑΠΘ και δημοσιογράφοι. Σε όσους φοιτητές-σπουδαστές παρακολουθήσουν θα δοθεί ‘πιστοποιητικό’. Αν ενδιαφέρει πεσ’ το στους δικούς σου και θα χαρώ να σε δω.
μ’ αγάπη, Ηλίας.

Εξετάσεις Φεβρουαρίου 2009 Υπενθυμίσεις και συμπληρωματικές πληροφορίες

Το κείμενο μεταφέρθηκε στις ¨σελίδες¨ (εδώ αριστερά) κάτω από τον τίτλο ¨Παλαιότερες ανακοινώσεις και  οδηγίες για μαθήματα-εξετάσεις-ασκήσεις

 

 

Πώς έγραψα ένα μυθιστόρημα (ΙΙ)

(ή) Περιπέτειες και εμπειρίες ενός ακόμη επίδοξου συγγραφέα, μέρος β.

 

Σας έλεγα λοιπόν (σε προηγούμενο κείμενο, εδώ παρακάτω) πώς συνέβη και η συγγραφή της διατριβής μπορεί να προκαλέσει συγγραφικές παρενέργειες: ένα δεξί χέρι ¨λυμένο¨, ξεαγκυλωμένο, εν τινι μέτρω χειραφετημένο, μπορείς να το πεις και ξεκολλημένο και ξεκωλωμένο και προπονημένο και σε φόρμα και σε ¨όρμα¨, κι έξω απ’ τη νόρμα, ενώ  ταυτόχρονα  φουντώνει μέσα σου μία έντονη εκφραστική ανάγκη, επί μακρόν καταπιεσμένη από την τυπικότητα του ύφους που χαρακτηρίζει τις επιστημονικές εργασίες και ειδικότερα τις διατριβές.  

Έτσι κι εγώ, που σε μυθοπλασία ίσαμε τότε δεν είχα γράψει απολύτως τίποτα και που οι γραφές μου εξαντλούνταν σε μερικά δοκίμια (για την κοινωνία, τον χώρο και την επικοινωνία -τα αγαπημένα μου θέματα), συν κάποιες νεανικές ερωτικές επιστολές και μερικές μαθητικές εκθέσεις ιδεών,  άρχισα να σκέπτομαι (και αμέσως μετά να υλοποιώ) τη συγγραφή μιας εκτεταμένης μυθιστορίας.

 

Αναζητώντας δακτυλογράφο

Ας προσθέσω όμως ότι στο μεταξύ (δευτερεύον ίσως, αλλά καθόλου αμελητέον για τις νέες μου δραστηριότητες), είχε συντελεστεί γύρω μου μια σημαντική ¨γραφική¨ επανάσταση.

Δηλαδή:

*είχα αρχίσει να γράφω τη  διατριβή στο χέρι, με μολύβι, καθώς αγνοούσα το χειρισμό της γραφομηχανής (αν και είμαστε ήδη στην τελευταία δεκαετία του εικοστού)

*έδωσα τα πρώτα χειρόγραφα σε επαγγελματία δακτυλογράφο με γραφείο στο κέντρο της πόλης

*τα ξαναπήρα μετά από εκνευριστικά μακρύ  χρονικό διάστημα και τα επέστρεψα πίσω μόλις διαπίστωσα ότι ο αριθμός των λαθών ξεπερνούσε κατά πολύ τον αναμενόμενο.

Οδηγίες: επαναλάβετε αυτό το πήγαινε/έλα επί το ¨κάμποσες φορές¨, πολλαπλασιάστε το αποτέλεσμα επί ικανό αριθμό κεφαλαίων και θα κατανοήσετε ακόμη έναν λόγο για τον οποίο, τον παλιό εκείνο τον καιρό, τόσο οι μυθοπλασίες όσο και οι επιστημονικές διατριβές ήταν εγχειρήματα δύσκολα, γεμάτα δοκιμασίες, απογοητεύσεις, μουτζούρες, παραπομπές, παροράματα, διορθωτικές παρεμβάσεις με γόμα, με ξυραφάκι, με σκολορίνη, με λεξικά, με υπομονή, στο περιθώριο,  στο τέλος, ή στην επόμενη έκδοση (επαυξημένη, αναθεωρημένη, ανακαινισμένη, εξωραϊσμένη και προπαντός διορθωμένη). 

 

Όμως ο μικρός μου αδελφός, ο Μάριος, με λυπήθηκε και μου ενεχείρισε μικρή μαγνητική δισκέτα με πρόγραμμα εκμάθησης πληκτρολογίου, μαζί με πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου, ονόματι first choice, πρωτόγονο για τα σημερινά μέτρα, αλλά θαυματουργό για τα τότε. Έτσι, ο Άλλος, ο επιλεγόμενος Ατίθασος καθώς επίσης και Ανυστερόβουλος Υπολογιστής, μπήκε στη ζωή μου. Μετά από μια λογική περίοδο άσκησης, τα κείμενα μου άρχισαν να σουλουπώνονται, τουλάχιστον οπτικά, και η εποπτεία μου πάνω τους ήτανε πλέον εφικτή χωρίς ζόρι και, κυρίως, χωρίς ανακατέματα τρίτων.

Ας πούμε λοιπόν ότι η συνταγή συγγραφής (τι να ρίξεις στο καζάνι όπου βράζουν οι καλές σου προθέσεις για την σύνταξη μιας λογό ή παρά λογο-τεχνικής παραγωγής) στην περίπτωσή μου περιλαμβάνει: α) χέρι λυμένο (το είπαμε), β) εκφραστική συμπίεση (την περιγράψαμε), και γ) την υιοθέτηση μιας τεχνολογικής καινοτομίας σχετικής με τα εργαλεία γραφής (την συμπληρώσαμε κι αυτή).

Άρα όλα είναι έτοιμα για να πάμε παρακάτω: στην αναζήτηση του στοιχειώδους εναρκτήριου μύθου προς επεξεργασία.

 

Αναζητώντας τον μύθο

Ένθετη συμβουλή προς νέους συμπάσχοντες: Ακόμη και αν έχετε αδυναμία στις φανταστικές αφηγήσεις, όπως ο υπο(μη)φαινόμενος, διαλέξτε μια θεματολογία αγκυρωμένη στις άμεσες εμπειρίες σας. Έτσι θα πατάτε σε στέρεο έδαφος και η αφήγηση θα δέσει καλύτερα. Όσο αφορά εμένα, τον καιρό εκείνο οι πιο επίκαιρες, (αν και όχι οι πιο συναρπαστικές) εμπειρίες μου αφορούσαν στην πανεπιστημιακή ζωή. Έτσι σιγά σιγά οι μυθοπλαστικές μου ιδέες άρχισαν να διαμορφώνονται και να περιπλέκονται ως εξής:

*Ας πούμε ότι βρισκόμαστε σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, υποθετικό μεν, αλλά με πραγματικά χαρακτηριστικά.

*όπου ξαφνικά οι καθηγητές του αρχίζουν ένας ένας να κιτρινίζουν, να αποδημούν, ενώ ταυτόχρονα ο, τι απομένει από αυτούς εξαφανίζεται…

*ας φτιάξουμε κι έναν νεαρό ήρωα, χαμηλόβαθμο πανεπιστημιακό και ας τον κάνουμε βασικό ύποπτο, (έχει κίνητρο μια που του κλέβουν συστηματικά τις εργασίες οι οποίες υπογράφονται από ολιγόνοες ανωτέρούς του, έτσι ώστε να αποκτήσουν κι αυτοί ένα λαμπερό curriculum vitae. Αυτόν τον Ήρωα ας τον ονομάσουμε Αημαρξίδη, όχι, Αημαρκξύδη… ή καλυτέρα Αημαρκσίδη. Κίμωνας Αημαρκσίδης, ποντιακής καταγωγής,  χωρισμένος με παιδί και πεθερά.

*ας του δημιουργησουμε κι έναν φίλο, δημοσιογράφο, για να εμπλέξουμε και τα ΜΜΕ και ας του δώσουμε το όνομα ενός γράμματος της αλφαβήτου. Δέλτας.

*ας φιλοτεχνήσουμε και έναν ευαίσθητο αστυνομικό από χωριό, και ας τον αποκαλέσουμε Καραμούζο, έτσι, για να δώσουμε στην ιστορία μία αστυνομική απόχρωση

* ας προσθέσουμε και κάμποσους άλλους περιφερειακούς ήρωες, κατά βούληση…

και ας τους αφήσουμε να δράσουν, να ερωτευτούν, να ερευνήσουν, να καταδιωχθούν και να καταδιώξουν.

Τα άλλα θα διαμορφωθούν στην ανηφορική φάση της αφήγησης, αναζητώντας τους αυτό- και έτερο- καθορισμούς τους, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Όλα αυτά σε ένα τοπίο  κάπως θολό, με μια φύση που παραπονιέται καθώς κάποια περίεργα γεωφυσικά φαινόμενα εκδηλώνονται αναπάντεχα, για να μπερδέψουν ακόμη περισσότερο τα νήματα της παραμυθίας.

Και μετά, από ένα σημείο και πέρα, ο αφηγητής-Θεός παύει να κάνει τα πάντα, οι ήρωες χειραφετούνται και κάνουν του κεφαλιού τους, οπότε η ¨λύση¨ έχει όλο και λιγότερες εναλλακτικές και η ιστορία αρχίζει να κατρακυλάει προς το Τέλος της. Αν και κινδυνεύεις να χάσεις τον έλεγχο, κακά τα ψέματα, είναι το πιο ευχάριστο και παραγωγικό μέρος της συγγραφής.

 

Αναζητώντας όνομα και τίτλο

Καθώς, ευτυχισμένος, το ατενίζεις έτοιμο, φρεσκοξεφουρνισμένο από τον εκτυπωτη, δεν αποφεύγεις να αναρωτηθείς ¨τι ακριβώς είναι τούτο¨;

Προϊόν φαντασίας (ενδεχομένως αχαλίνωτης); σίγουρα. Περιπέτεια; εν μέρει… Αστυνομικό; στις άκρες. Κάτι σαν αυτό που οι αγγλοσάξονες αποκαλούν campus roman (μυθιστορία πανεπιστημιακής θεματολογίας); ίσως, αλλά τότε το είδος δεν μου ήταν γνωστό, δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.

Φτιάχνεις έναν προσωρινό τίτλο, και επειδή ¨ουδέν μονιμότερον¨, σου μένει μέχρι το τέλος: “Το πολυτεχνείο τρέμει”. Και για να μη το μπερδέψει κανείς με το γνωστό Μετσόβιο και απαιτήσει άμεσες πολιτικές προεκτάσεις, προσθέτεις τη διευκρίνιση που κρίνεις καταλληλότερη σε υπότιτλο: Μυθιστόρημα Πανεπιστημιακής Φαντασίας με Αστυνομικές Αποχρώσεις.

Εντάξει, αλλά ¨Υπό¨; που έλεγαν κάποτε; Υπό ποίου ετελέσθη το αδίκημα. Ποίος ο υπεύθυνος λογοπλόκος;

¨Εγώ¨, απαντάει ένα τμήμα του εαυτού μου που δεν το γνωρίζω καλά, γιατί μιλάει αλλιώτικα από το πώς μιλάω συνήθως εγώ, γελάει πιο πολύ, ενίοτε παραληρεί και   βγάζει γλώσσα. ¨Εντάξει¨,  του λέω, ¨αλλά ανώνυμα, τουλάχιστον μέχρι να γνωριστούμε¨.

Λάθος. Εκ των υστέρων είμαι σίγουρος ότι πρόκειται περί λάθους. Οι ανωνυμίες κάνουν κακό. Σου δημιουργούν (όπως οι μάσκες μια βραδιά καρναβαλιού) μια ψεύτικη ευεξία που κρατάει λίγο (έως ότου ο εκδότης του επόμενου βιβλίου σου σε αποκαλύψει) και τελικά θα σου βγουν σε κακό. Κάτι ξέρω.

Εν πάση περιπτώσει, τότε είπα: υπογραφή: ένας ανώνυμος. Μετά το αντέστρεψα στο πιο εμφαντικό: Ανώνυμος Ένας (με τ’ όνομα!)

Και για την απαραίτητη βιογραφική αναφορά που προορίζεται για το αυτί του εξώφυλλου, σημείωσα τα ακόλουθα (προφητικά):

 

Ο Ανώνυμος Ένας

στην Αρχή ήταν ένας

φυσιολογικός άνθρωπος

 

κάποτε όμως διαπίστωσε

ότι -απροσδόκητα- τα πράγματα

γύρω του είχαν

αρχίσει να παίρνουν

λάθος στροφές

 

Στο Παρά Πέντε

συνειδητοποίησε τότε

πως ξανάρθε ο καιρός να πάρει

ριζοσπαστικές αποφάσεις

 

Είχε κάνει κι άλλες φορες

ριζικές ανακατατάξεις στη ζωή του

 

Μόνο που τούτη τη φορά

του βγήκε κάπως αλλιώς

 

Κάπως σα μυθιστόρημα πανεπιστημιακής

φαντασίας με αστυνομικές αποχρώσεις

 

Έτσι πέρασε

στην Ανωνυμία.

 

(συνεχίζεται μόλις βρω χρόνο… )

(προσεχώς μεταξύ άλλων: ο Α.Ε.

σε αναζήτηση εκδότη και ο Α.Ε.

σε αναζήτηση κοινού)

Τρέχοντα, αλλά όχι ασήμαντα (Παρατάσεις, εξετάσεις και άλλα)

Ας αρχίσουμε από τα διαδικαστικά: το φοιτητικό κοινό του ιστολογοφόρου, θα έχει πληροφορηθεί, υποθέτω, ότι στη συνέλευση του Τμήματος, την περασμένη Δευτέρα αποφασίστηκε το εξάμηνο να παραταθεί για τρεις εβδομάδες. Τελειώνουμε λοιπόν την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου.

Η εξεταστική περίοδος αρχίζει στις 9 Φεβρουαρίου και διαρκεί μόνο τρεις εβδομάδες, έως τις 27. Το εαρινό εξάμηνο αρχίζει στις 3 Μαρτίου.

Αυτό για εμάς σημαίνει:

Ως προς την  ¨Κοινωνιολογία της μαζικής επικοινωνίας¨, τρία ακόμη μαθήματα και παράταση (τελευταία) της ημερομηνίας παράδοσης  των ασκήσεων για την Τετάρτη  28 Ιανουαρίου. Η εκπόνηση και η έγκαιρη παράδοση της άσκησης αποτελούν προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις (προφορικές, εκτός απροόπτου) εξετάσεις.

Ως προς την ¨Γλώσσα και κοινωνική διάσταση του ραδιοφώνου¨, τρία ακόμη μαθήματα (εκ των οποίων το ένα έγινε ήδη χτες), στα οποία ενδεχομένως θα παρουσιαστούν ορισμένες από τις εκπομπές/εργασίες που έχετε ήδη καταθέσει. Τελευταία προθεσμία παράδοσης εργασιών/εκπομπών η Παρασκευή 30 Ιανουαρίου.

Σημείωση 1. Περισσότερες πληροφορίες μόλις ανακοινωθεί το πρόγραμμα των εξετάσεων.

Σημείωση 2. Οι εργασίες παραδίδονται, όπως πάντα, ή σε εμένα προσωπικά (στο μάθημα ή τις ώρες συνεργασίας με τους φοιτητές) ή στον Άρη, ή στο Θυρωρείο, ή εναποτίθενται στη θυρίδα μου.

Σημαντικό: Μόλις μου κοινοποιηθούν τα ονόματα των φοιτητών παλαιοτέρων ετών που δικαιούνται και επιθυμούν να εξεταστούν αυτή την περίοδο, θα ανακοινώσω τις σχετικές ημερομηνίες. (Σημειώνω ότι -κατά κανόνα- για αυτές τις εξετάσεις ισχύει η ύλη και η άσκηση που είχαν όταν παρακολουθούσαν το μάθημα). Ημερομηνία λήξης για την παρουσίαση ασκήσεων η Παρασκευή 30 Ιανουαρίου).

 

Αλλάζω θέμα, καθώς  θέλω να ευχαριστήσω:

Τον σημαντικό νέο (ο καθένας -δηλαδή εγώ- έχει τα δικά του ηλικιακά κριτήρια και αφετηρίες) διανοούμενο Χρήστο Μόρφο, χειριστή μεταξύ άλλων του μπλογκ ¨Θεαμαπάτες και Δικτυώματα¨, ο οποίος έκανε αναφορά στο ιστολογοφόρο και στα συναφή συγραφικά/παραλογοτεχνικά μου πονήματα, ελπίζοντας ότι σύντομα θα τον γνωρίσω και από κοντά.

Για τον ίδιο λόγο, τον παλιό καλό συνεργάτη της εποχής της ραδιοφωνικής άνοιξης (απίθανες, διασκεδαστικές, δημιουργικές στιγμές ραδιοφώνου καθώς στήναμε το Ρ.Σ. του Δήμου Καλαμαριάς) Τέλη Κελεσίδη, δημιουργό, μεταξύ άλλων του μπλογκ ¨Παρέμβαση¨ της Κομοτινής.

Τα παιδιά της  Διαδικτυακής Κοινότητας Φοιτητών, από την Πάτρα, για την αναφορά τους σε κείμενο του ιστολογοφόρου.

Τον Ηλία, την Αννα Σίλια, τον Αρνητικό, τον Avak και τους φοιτητές μου για τα σχόλιά τους.

Τα λέμε… Β.Ν.

Η απάντηση είναι κατηγορηματική:Ίσως!

 

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε πριν μερικά χρόνια, την περίοδο που σύμφωνα με τις  δημοσκοπήσεις που μας ταλαιπωρούσαν  τότε, άλλο κόμμα θέλαμε στη κυβέρνηση και άλλου κόμματος τον αρχηγό προτιμούσαμε για πρωθυπουργό.  (Τότε μας έλεγαν ότι θέλουμε Πρωθυπουργό Σημίτη με κυβέρνηση Ν.Δ.)  

Το θυμήθηκα καθώς ο κατακλυσμός των ετερογενών και δυσερμήνευτων δημοσκοπήσεων ξανάρχισε (τώρα υποτίθεται ότι προτιμάμε Καραμανλή με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ!). 

 

Έγραφα τότε…

 

Θα σας έχει συμβεί, πιστεύω, να διαβάσετε κείμενα απορημένων ή και εμβρόντητων  σχολιαστών που προβληματίζονται γιατί οι απαντήσεις των Ελλήνων στα ερωτήματα των δημοσκόπων μοιάζουν αλλοπρόσαλλες, αν όχι εντελώς παράλογες. Και γιατί, άραγε, οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις διαψεύδονται τόσο συχνά από τα εκλογικά αποτελέσματα.

Παραδείγματος χάρη, εκπλήσσονται και γράφουν:

Μα είναι δυνατόν; Οι Έλληνες προτιμούν πρωθυπουργό από ένα κόμμα και κυβέρνηση από άλλο!

Και συνήθως καταλήγουν στο να τα βάζουν με το ασυνεπές όσο και αμετροεπές (πιθανότατα βαλκάνιας προέλευσης) στοιχείο που κατοικοεδρεύει στα μύχια υποστρώματα του νεοελληνικού χαρακτήρα. Στοιχείο απρόβλεπτο, που δε χάνει ευκαιρία να έρθει στην επιφάνεια μόνο και μόνο για να μπερδέψει ανύποπτους δημοσκόπους και καλοπροαίρετους σχολιαστές.

 

Ωστόσο, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι πιθανό τα ενδεχόμενα αίτια αυτής της αξιοπερίεργης συμπεριφοράς να είναι περισσότερα του ενός.

Σας απαριθμώ μερικά με δημοσκοπική επιμέλεια:

α) Οι Έλληνες τρελάθηκαν

β) Οι Έλληνες έχουν απλώς δίκιο και πρέπει να ξαναδούμε τους βασικούς όρους του Συστήματος

γ) Οι δημοσκοπήσεις είναι στραβές

δ) Οι Έλληνες έχουν χιούμορ

ε) Άλλο

Και επειδή, κατά κανόνα, ψήγματα αλήθειας βρίσκονται σε πολλές και διαφορετικές όψεις ενός ζητήματος, ας αποπειραθούμε να ψάξουμε λίγο αυτά τα ενδεχόμενα.

 

α) Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες!

Θα μπορούσε να είναι και έτσι. Θα μπορούσε το πρόσφατο όσο και γρήγορο πέρασμα της χώρας στην εποχή του παγκοσμιοποιούντος νεοφιλελευθερισμού να έχει δημιουργήσει επικίνδυνα σοκ στη συλλογική ψυχική ισορροπία.

Ίσως να μην είμαστε ακόμη σε θέση να καταλάβουμε πως, για παράδειγμα, είναι δυνατό να εκσυγχρονίζεις το έρμο το κράτος απορυθμίζοντάς το εντελώς. (Και σιγά-σιγά, έστω και αν κανείς δε μας το εξηγεί με ακρίβεια, υποψιαζόμαστε πια τι πάει να πει -και τι θέλει να κάνει- αυτός ο πολιτικο-οικονομικός νεολογισμός -απορρύθμιση- που μπήκε τόσο έντονα, όσο και στη ζούλα, στη ζωή μας).

Ή πάλι, πώς είναι δυνατό, για να περιορίσεις τις εγκληματικές συμπεριφορές (ως εάν επρόκειτο για το γνωστό αυγό του Κολόμβου και κανένας να μη το είχε σκεφτεί ως τα τώρα), να πρέπει απλώς να νομιμοποιήσεις μερικές!

Μπροστά σε κάτι τέτοιες αντιφάσεις το να γίνεις ένας (ωραίος) τρελός ίσως να μην είναι το μεγαλύτερο κακό. Έστω κι αν θα υποφέρουν μια στάλα κάποιοι αναλυτές, σχολιαστές και δημοσκόποι.

β) Οι Έλληνες έχουν δίκιο, αλλά ο γιαλός είναι στραβός (ή ο βασιλιάς ξεβράκωτος).

Εδώ θα πρέπει να δει κανείς το θέμα ανά περίπτωση.

Ίσως, ας πούμε, πίσω από την εκ πρώτης όψεως σχιζοφρενική επιλογή ετερόχρωμων και ετεροκομματικών συνδυασμών διακυβέρνησης να κρύβεται μια απλή διαπίστωση που δύσκολα διαψεύδεται:

Κύριοι άρχοντες της δημόσιας ζωής,  τα κόμματά σας έχουν χάσει την ικανότητα σαφών και μονοσήμαντων απαντήσεων πάνω στα βασικά και τα καίρια προβλήματα των καιρών. Τα λόμπι και οι ομάδες πίεσης έχουν πλέον διακομματική σύσταση και ανταπόκριση. Έτσι και εγώ, ο απλός πολίτης, σας πήρα χαμπάρι και διεκδικώ να κάνω διακομματικές επιλογές, έως ότου το Σύστημα ή οι συγκυρίες να μου επιτρέψουν να κάνω κάτι αποτελεσματικότερο.

Ή, ακόμη:

Κύριοι, αφού έχω επανειλημμένα διαπιστώσει ότι αλλάζετε εύκολα και απροειδοποίητα άποψη και θέση  για σημαντικά θέματα, διεκδικώ και εγώ, ο απλός πολίτης, να κάνω το ίδιο σε σχέση με τις εκλογικές μου προτιμήσεις. Ήγουν, να σας εμπιστεύομαι την παραμονή και να σας μαυρίζω ανήμερα των εκλογών!

Βέβαια, όλα αυτά, καθώς και άλλα αντίστοιχα, θα μπορούσαν εύκολα να υποστηριχτούν, αρκεί οι δημοσκοπήσεις να μπορούσαν να θεωρηθούν εκ προοιμίου σωστές.

Όμως, σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ενδέχεται εμείς, κατά τα άλλα ψυχικά υγιείς, να αρμενίζουμε κατά το δοκούν, πλην όμως …

γ ) Οι δημοσκοπήσεις είναι στραβές

Κάποιος ειδήμων είπε κάποτε ότι οι στατιστικές είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να πει κανείς ψέματα. Αν αυτό ισχύει για τη Στατιστική έρευνα (που στο κάτω-κάτω όλους τους ρωτάει, όλους τους αποτυπώνει), σκεφτείτε πόσο περισσότερο ταιριάζει στη  δειγματοληπτική ανίχνευση των απόψεων μεγάλων πληθυσμών (που ρωτάει μόνον μερικούς, επί τούτου επιλεγμένους).

Δεν είναι πια μόνον οι ειδήμονες που ξέρουν ότι οι απαντήσεις των ερωτώμενων είναι δυνατό να επηρεαστούν από ένα σωρό παράγοντες, αλλά αρχίζει πλέον να το υποπτεύεται και ο απλός πολίτης. Το πώς θα επιλεγεί το δείγμα, το πώς θα διατυπωθούν οι ερωτήσεις, το πώς θα γίνει η περίφημη στάθμιση των καταγεγραμμένων στοιχείων και πολλά άλλα, μπορούν να επηρεάσουν αποφασιστικά (και διαστρεβλωτικά) τη διαμόρφωση ενός αποτελέσματος που εκ πρώτης όψεως ενδέχεται να μοιάζει αντικειμενικό και άψογο.

Επί πλέον, ήταν ανέκαθεν γνωστό ότι στις μαζικές κοινωνίες η δημοσίευση μιας δημοσκόπησης μπορεί να επηρεάσει την υπάρχουσα κατάσταση, την οποία υποτίθεται ότι θέλει απλώς να ανιχνεύσει.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι αποκλείεται να διερευνηθούν δειγματοληπτικά και με επιτυχία οι τάσεις που εκάστοτε επικρατούν στην ευρύτερη κοινωνία. Σημαίνουν μόνον ότι (τουλάχιστον σήμερα) συμβαίνει οι αληθέστερες και αντικειμενικότερες δειγματοληπτικές διερευνήσεις να είναι εκείνες που δεν γίνονται για να δημοσιευτούν, αλλά, αντίθετα, εκείνες που οι εντολείς και οι διεξαγωγείς τους τις κρατούν επιμελώς κρυφές, μια που αποτελούν στοιχεία για την κατάστρωση επιτελικών σχεδίων και πολιτικών (και έχουν ακριβοπληρωθεί ακριβώς για να είναι αποκλειστικής χρήσεως).

Και μια που οι δημοσκοπήσεις σπάνια διεξάγονται από μη κερδοσκοπικά ιδρύματα με αποκλειστικό στόχο το καλό της επιστήμης και της γνώσης γενικότερα, παρά αποτελούν τα προϊόντα ιδιωτικών εταιρειών που λειτουργούν σύμφωνα με τους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς, καλό θα ήταν να υπήρχε κάποιος έλεγχος που να προστατεύει τον πολίτη από τις παραποιημένες διερευνήσεις της κοινής γνώμης, σε αναλογία με εκείνον που επιχειρεί να προστατεύσει όσους καταναλώνουν τα λοιπά εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες.

Έως ότου όμως κάποιος μας προστατεύσει, το μόνο που ίσως μας απομένει (και μας σώζει) είναι να… 

δ) Οι Έλληνες έχουν χιούμορ.

Και να απαντούν στις δημοσκοπήσεις όχι μόνο όπως τους κατέβει τη στιγμή (ακριβώς) εκείνη, αλλά και με μια εσκεμμένη χιουμοριστική και ανατρεπτική διάθεση, που θα τους επιτρέψει, καθώς θα διαβάζουν τους προβληματισμούς και τις ιερεμιάδες των απεγνωσμένων αναλυτών, να διασκεδάζουν όσο περίπου ο κούνελος που πιάνει τον Αλέκο ανενημέρωτο για τις τιμές της αγοράς ηλεκτρονικών. (save Alekos!) Πάντως, στους σχετικιστικούς και μεταμοντέρνους καιρούς που διάγουμε κανείς δεν αποκλείει η απάντηση στους παραπάνω προβληματισμούς να μην είναι παρά )… 

 ε)  Άλλο! (ή άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…)

                                         Β. Ν.

Ιντερμέτζο

 

(Σελίδες από την ¨Πολυετή σβέση φανού¨ του Νίκου Μοσχοβάκου[1])

 

Βαβέλ

Στιλπνές καλόφωνες λέξεις

μικρά κομψά τεχνουργήματα

που τα μακρά διακρίνονται

κατά την εκφορά τους των βραχέων

και τα χειλεόφωνα των οδοντοφώνων

χρησιμοποιούνται από τους ειδικούς,

για το κτίσιμο του εκκωφαντικού τοπίου

που στη μέση του

δεσπόζει επιβλητικός ο Πύργος της Βαβέλ

 

 

 

 Μάχομαι μόνος

Μισθοφόρος εντός των τειχών

του κάστρου των ιπποτών αμύνομαι.

Αμύνομαι γενικώς.

Με ξεναγό τις εικόνες άλλων καιρών

και τα παιδικά μου όνειρα

διαπερνώ την οξείδωση

και φτάνω μέχρι τον πυρήνα.

Κι αίφνης μ’ ευχαρίστηση  διαπιστώνω

ότι δεν είμαι μισθοφόρος.

Διαπιστώνω ότι αμύνομαι για να

υπερασπιστώ δικά μου πράγματα.

Μάχομαι έστω και μόνος.

 

[1] Νίκος Μοσχοβάκος, ¨Πολυετής σβέση φανου¨, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα, 2008.

---

Δημόσιο μάθημα ή Το πανεπιστήμιο στην πλατεία: μία μέρα μετά

 

Θεσσαλονίκη, Τρίτη, 13, τρεισήμισι το απόγευμα. Καιρός μουντός, με κίτρινα φώτα. Γύρω στους 4 βαθμούς κατά τον Κέλσιο. Πλατεία Αριστοτέλους, πίσω από τη στάση των λεωφορείων της Μητροπόλεως, προς τη θάλασσα όπου αχνοφέγγουν μεγάλα καράβια.

Φτάνω με τη γυναίκα μου και τον Φραγκονικολόπουλο, μαζί με τα πρώτα παιδιά.

Οι φοιτητές κρίνουν ότι μάθημα χωρίς πίνακα και χωρίς ένα τραπέζι όπου ο καθηγητής να εναποθέσει τα χαρτιά του, δεν γίνεται (τι να κάνουμε, μερικά σύμβολα αντέχουν στις αλλαγές –και μια συμβολική ενέργεια έχει ανάγκη από τα σύμβολά της).

Φέρνουν λοιπόν έναν φορητό πίνακα, ένα τραπέζι που να μεταφέρεται από δύο, μια τεράστια ντουντούκα με πολύ ευαίσθητο (λόγω συνεχούς χρήσης) κουμπί λειτουργίας, καθώς  και  μια απόπειρα μικροφωνικής που τελικά δε χρησιμοποιήθηκε γιατί δε βρέθηκε η κατάλληλη μπρίζα.

Μπήκε το τραπέζι με την πλάτη στη θάλασσα, αναγράφτηκε πάνω στον πίνακα με μαρκαδόρο: ¨Τμήμα Δημοσιογραφίας: Δημόσιο Μάθημα¨ κι απέναντι προς την μεριά της πόλης, όρθιοι, πήραν να μαζεύονται οι ακροατές.

Εγώ φοβόμουν ότι, δεδομένων των συνθηκών, θα ήμασταν καμιά δεκαριά,  θα μιλούσαμε με λίγες κρυωμένες φράσεις για το ευγενές και το χρήσιμο των ανοικτών διαδικασιών και μετά, χουχουλιάζοντας, θα καταφεύγαμε στον πλησιέστερο κλειστό χώρο.

Έγινε αλλιώς. Τα παιδιά ήταν τέσσερεις, πέντε φορές τόσα, οι επιβάτες στις ουρές των γειτονικών στάσεων αναδεύονταν ακούγοντας από μια ντουντούκα έναν περίεργο, ασυνήθιστο λόγο, και μερικοί αποτολμούσαν να έρθουν πιο κοντά και να δουν τι γίνεται. Παράλληλα έσκασαν μύτη κάποιοι παλιοί συμφοιτητές των παιδιών, που σήμερα δουλεύουν στα μέσα, με τα μικρόφωνα και τα κασετόφωνά τους. Ήρθε και ο Ηλίας ο Κουτσούκος, και ο Γιώργος ο Εξαρχος.

Δύο ώρες αργότερα ήμασταν ακόμη εκεί, κουβεντιάζοντας, ενώ η πόλη σκοτείνιαζε και τα φώτα γίνονταν πιο κίτρινα και λαμπερά.

Μίλησα για την πρόοδο και τη λαθεμένη ιδέα που μπορεί να σχηματίσει κανείς σήμερά για αυτή, προσπάθησα να πω για την επιστήμη, που από μόνη της δε φτάνει, και ακόμη για το πανεπιστήμιο που δεν πρέπει να είναι κλειστό. Επειδή θυμάμαι τα δικά μας (της γενιάς μου) και το ξύλο που ρίχναμε μεταξύ μας οι δημοκρατικοί (στο εξωτερικό) επί χούντας, συμβούλεψα τα παιδιά να ενεργούν θετικά και να μην αναλώνονται σε διαμάχες μεταξύ τους για τις οποίες αργά ή γρήγορα θα μετανιώσουν.

Μίλησε και ο Χρήστος ο Φραγκονικολόπουλος, και πήραν το λόγο ο Ηλίας ο Κουτσούκος, ο Εξαρχος, και αρκετοί φοιτητές. Γύρω στις πεντέ και μισή, έξη παρά, τελειώσαμε. Ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Φαινόταν.

Για μένα, η καλύτερη στιγμή της ημέρας, ήταν στην επιστροφή. Ανηφορίζοντας με τη Σόφη τον Χρήστο και τον Γιώργο την Βενιζέλου, διασταυρωθήκαμε με τους δύο που κουβαλούσαν πίσω στη σχολή (ένας μπρος κι ένας πίσω) το τραπέζι της ¨διάλεξης¨. Περπατούσαν με άνεση, σαν να μετέφεραν ένα έπιπλο στην αυλή του σπιτιού τους. Ο φοιτητής στην πίσω μεριά, περνώντας δίπλα μας είπε κάτι σαν : ¨Πόσο όμορφη πόλη είναι η Θεσσαλονίκη. Η πιο όμορφη!¨